Wimblog

Afgelopen dinsdag moest ik in Mechelen zijn, waar ik een afspraak had met de chirurg. Omdat ik zelf nog niet met de auto kan rijden had mijn moeder verlof genomen zodat zij met mij kon rijden.

Omdat er geen plaats was op de parking van het ziekenhuis waren we verplicht om in een aanpalende straat te parkeren waar het – zoals overal bijna tegenwoordig – betalend parkeren is. Flinke burgers dat we zijn namen we een ticketje van € 3 zodat we tot kwart na 12 konden blijven staan.

Omdat mijn afspraak om kwart na 11 was en de chirurg maar een half uur vertraging had waren we goed op tijd terug aan de auto. Terwijl we staan aan te schuiven aan de lichten ziet ons moeder opeens de ‘parkeerwachter’ boetes uitschrijven aan wagens waarvan de bestuurders niet betaald hadden. Opeens vraagt ze aan mij of ik weet waar dat ticketje gebleven is. Ik antwoord dat ik geen idee heb, maar dat er wel een boete onder de ruitenwisser stak.

Dus zeg ik haar dat ze aan de kant moet gaan staan en dat we het ticketje zullen zoeken, want ik had geen zin om die boete te betalen. Op het dashbord lag het ticketje niet en ook niet op de zetels of op de grond. Uiteindelijk kijkt ons mama in haar handtas en jawel hoor, daar stak het ticketje. In plaats van het op het dashbord te leggen had ze het in haar handtas gestoken. Waarom blijft mij een raadsel, maar ik ben wel naar de parkeeragent gegaan en hem om uitleg gevraagd waarom wij een boete kregen terwijl we toch duidelijk een ticket hadden.

Uiteraard was het ticket op de foto niet te zien, maar omdat ik er effectief eentje had moest ik maar contact opnemen met de firma waarvoor hij werkt en dan zouden ze dat wel annuleren. Uiteraard ga ik dat ook doen want ik heb nog steeds geen zin om die boete te betalen. Maar het is natuurlijk wel een mooi verhaal.

Dit was de laatste keer dat ik naar de vriendin geluisterd heb.
Vanavond hadden we geen zin om te koken en dus gingen we naar Leuven om iets te eten. Omdat we in de Muntstraat gingen eten parkeerde ik de wagen op het Edgar-Hoover plein. Volgens de vriendin was het daar betaald parkeren tot zeven uur maar vermits het 10 minuten voor zeven was zag ik het nut er niet van in om te betalen. Nadat we lekker gegeten hadden (In de Quo-Vadis: ik pizza met kip en de vriendin scampi’s met een mosterdsausje) kwamen we terug bij de wagen en wat stak er onder de ruitenwisser. Een briefje van oompje agent om ons duidelijk te maken dat we ergens geparkeerd stonden waar je moest betalen tot negen uur. Weeral 15 euro kwijt aan de staat. En een brief van het werk waarin ze medelen dat de werknemers verzocht worden het verkeersregelement na te leven.