Wimblog

Vandaag reed ik naar huis over de E40 en voor de splitsing naar de E314 gaf mijn Coyote ten kennen dat er 35 verkenners voor mij reden. Een mooi aantal waarbij je zeker kan zijn dat, als er een mobiele camera staat, hij ook gemeld zal worden. En jawel, net achter de afrit Haasrode ging het alarm af dat er 2 km verderop een mobiele flitser zou staan en dit werd bevestig door 23 andere coyotegebruikers.

Mijn eerste gevoel was natuurlijk opluchting. Opluchting omdat ik nu op voorhand wist dat de auto voor mij op de rem zou gaan staan moest hij de mobiele camera op tijd zien en dus kon ik al anticiperen. Defensief rijden heet zoiets naar het schijnt.

Maar opeens kwam er ook een soort van medelijden in mij opborrelen. Heel vreemd omdat ik dat zelden ervaar. Maar nu was het er wel, niet echt uitgesproken, maar toch voelbaar.

Plaats u maar eens in de plaats van de agenten die hun uren kloppen in zo’n mobiele camera. Eigenlijk zou je het kunnen vergelijken met vissen. Uren wachten langs de waterkant in de hoop dat er eentje bijt. En waar er vroeger veel goede dagen waren met een grote vangst, zijn deze niet meer dan een vage herinnering. En dat allemaal doordat de vissen nu veel efficiënter met elkaar kunnen communiceren om gevaar te melden.

Vroeger, toen ik zelf nog viste, vond ik het verschrikkelijk om naar huis te moeten keren zonder dat ik ook maar één vis gevangen had, een kleintje niet te na gesproken. Veel valt er dan namelijk niet te vertellen over zo’n dag. Geen straffe verhalen, enkel het ellendige en geduldige wachten. Het gebeurde meer dan eens dat ik meewarig werd aangekeken als ik bekende dat ik niets gevangen had.

En zo moeten de flitsagenten zich nu ook voelen, dacht ik bij mezelf. Wachtend op die ene grote vangst, wetende dat de kans steeds kleiner wordt met elk kwartier dat voorbij gaat zonder dat de camera af gaat.

Wat als ik nu een klein beetje te snel zou rijden, vroeg ik me af. Net snel genoeg om de camera te triggeren. Zou ik de agenten hun dag dan goed kunnen maken? Gelukkige bracht het gepiep van mijn Coyote, toen ik mijn gaspedaal wat dieper induwde, mij terug naar de werkelijkheid. Medelijden, het heeft zelden tot iets geleid en gelukkig zag ik het net op tijd in.

Lap, maandag avond na het concert van Kings Of Leon, werd ik geflitst aan het Sportpaleis. En ik kon er echt niet aan doen. Maar ga ik er zo makkelijk van af komen? In België weet je natuurlijk nooit. Maar nu even naar de feiten.

Na het optreden – en 45 minuten stil staan op de parking – sta ik aan te schuiven op de Bisschoppenhoflaan om links af te slaan en de oprit naar de E19/R1 te nemen. Het licht staat op rood en ik sla een babbeltje met mijn vrouw en een collega die meereed.

Opeens zie ik dat de auto voor mij verder gereden is en dat er een agent het verkeer staat te regelen en mij gebaart dat ik door mag rijden, wat ik dus ook doe, hoewel het licht nog steeds op rood staat. Het gevolg laat zich raden: geflitst door de vaste camera.

Nu vraag ik mij twee zaken af. Ga ik hier effectief een boete voor krijgen en ga ik deze dan moeten betalen? De logica heb ik aan mijn kant denk ik, en ik ga ervan uit dat ik niets ga krijgen. Maar we leven tenslotte in België waar logica en gezond verstand vaak aan het kortste eind trekken en dus ben ik nergens zeker van.

Is er iemand die al in een soortgelijk situatie geweest is? Ik hoor het graag.

Ondanks dat ik al een paar mooie aankopen heb gedaan in de loop van vorig jaar zijn er nog een paar spullen die op mijn verlanglijstje staan. Van zodra er wat extra geld te besteden valt, weet ik dan meteen wat kopen. Want sparen brengt tegenwoordig toch niets meer op, dus kan ik het geld maar beter laten rollen.

Maar wat staat er nu op dat verlanglijstje?

Naast nog wat extra (lees beter en duurder) fotomateriaal staat een radarmelder vrij hoog genoteerd. Bijv. de Coyote Mini zou niet misstaan op het dashboard van mijn auto.

Uiteraard zou ik zo’n toestel niet aankopen als vrijgeleide om snel te kunnen rijden. Neen, de enige reden is dat het veiliger rijden is met zo’n apparaat. Indien u op voorhand weet waar de mobiele en vaste camera’s staan kan u anticiperen op voorliggers die opeens bruusk gaan remmen omdat ze geflitst worden of net op tijd de camera hebben zien staan.

Want voor sommigen is 120 rijden waar je effectief 120 mag rijden nog te snel in de buurt van een camera. Er wordt geredeneerd dat ze maar best iets trager kunnen rijden, dan worden ze zeker niet geflitst. En gaan ze zelfs tegen 120 km/h op de rem staan.

Met een radarmelder kan je zulke situaties op voorhand beter inschatten. Stel dat je een kilometer op voorhand een melding krijgt dat er een (mobiele) radar staat op de weg waar je aan het rijden bent. Dan kan je met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voorspellen dat de auto vlak voor je rare manoeuvres gaat maken van zodra hij de radar (al dan niet te laat) opmerkt. En zo voorkom je situaties dat je jezelf betrapt terwijl je in het niets aan het roepen en tieren bent dat de weg vol idioten zit.

Ik denk dat het met zo’n uitleg mogelijk moet zijn om mijn vrouw te overtuigen om zo’n apparaatje te kopen. Ze is namelijk gesteld op rust en stilte en heeft niet graag dat ik in het niets aan het roepen ben. Eigenlijk zou ik kunnen stellen dat een radarmelder een extra hulpmiddel is voor een geslaagd huwelijk. En wat zou mijn vrouw daar nu op tegen kunnen hebben.

Update:
Ondertussen bezit ik een Coyote en ben ik er bijzonder tevreden over.

Een paar maand geleden reed ik op de E314 naar het werk. Ik was wat later dan normaal en ik had slecht geslapen omdat ik daags ervoor gemerkt had dat ik mijn bankkaart en mijn Visakaart verloren was. Bovendien moest ik nog eens gaan tanken en ik wou absoluut op tijd (lees voor 6h00) op het werk zijn. En wat doet een mens dan? Het gaspedaal iets dieper induwen.

Alleen reed er voor mij zo’n stom kutautotje van G4S dat weigerde aan de kant te gaan. Ik had al een paar keer geprobeerd om duidelijk te maken dat ik door wou door er iets dichter op te gaan rijden, maar ofwel was de bestuurder van slechte wil en wou hij niet dat ik sneller kon rijden ofwel was hij gewoon achterlijk.

Omdat ik niet aan rechts voorbijsteken doe greep ik maar naar het laatste middel, het flashen met de grote lichten. En op dat moment zet de wagen die al een hele tijd achter mij reed zijn zwaailichten op. De hele tijd reed er dus een politiecombi achter mij zonder dat ik iets in de gaten had.

Ik ga naar het rechtse vak en de agenten in de combi doen teken dat ik moet volgen. Op de eerstvolgende afrit parkeren we ons op de pechstrook en de agenten vragen achter mijn papieren en nodigen mij uit om in de combi plaats te nemen. Uiteraard had ik enkel mijn rijbewijs bij en geen identiteitskaart, maar dat was geen probleem blijkbaar.

De agenten leggen mij uit dat ze mij langs de kant zetten omwille van het bumperkleven en het aanzetten tot snel rijden waarmee ze bedoelen dat ik met mijn grote lichten had zitten flikkeren. Achter de reden van mijn gedrag vragen ze. Ik doe de hele uitleg van slecht geslapen, kaarten kwijt, te laat, tanken enzo en vertel erbij dat het absoluut geen excuus is voor hoe ik reed.

Na negatieve ademtest – alsof ik voor 6 uur ‘s morgens al dronken zou zijn – vertelt één van de twee agenten mij dat ze enkel het bumperkleven gaan verbaliseren. Voor het aanzetten tot snel rijden zou ik normaal voor de rechtbank moeten verschijnen met het risico van mijn rijbewijs kwijt te raken maar dat zien ze dus voor éénmaal door de vingers zodat ik er met slechts 50 euro van af kom.

Hoewel veel mensen uit mijn omgeving als reactie hadden dat het ongelooflijk is met hoeveel ik kan wegkomen, was het voor mij toch meer een wakeup call. Vandaar ook dat ik mij voorgenomen had om meer zen te worden in de wagen. Het is wel niet volledig gelukt want soms loop ik nog wel eens te snel tegen de lamp, maar ik heb sindsdien niet meer mijn mijn lichten geflikkerd.

Herinnert u zich dit verhaal nog?

Welnu, vrijdag kreeg ik een kaartje in de bus van de lokale politie met de vraag mij te melden voor verhoor. De zoveelste keer ondertussen. En ik vind dat het welletjes aan het worden is. Ik kijk er tegenop om weeral eens te moeten zeggen dat er niets van aan is en dat het allemaal overdreven is. En dat is ook zo, maar ik moet er toch weeral tijd voor uittrekken om langs te gaan en heel de uitleg te doen?

En waarom eigenlijk? Zou het niet beter zijn moest ik er maar gewoon mee stoppen? Ok, het geld is mooi meegenomen maar echt nodig is het niet. Extra geld is leuk, maar ten koste van wat. Ik denk dat ik er toch eens wat dieper over ga nadenken.

Een bijzonder groot voordeel van het vroeg opstaan was vandaag dat ik voor 6 uur in Brussel was en hierdoor geen last had van het smogalarm en bijgevolg de opeens zeer ijveringe sterke arm van de wet. Ik vraag me trouwens af of dat de reden is dat het smogalarm pas om 6 uur in gaat. Zo de sterke arm der wet niet voor 6 uur uit z’n bed geraken?

Trouwens, volgens mij is het allemaal een complot. Van justitie en de media. Justitie wil er uiteraard gewoon aan verdienen. Simpel. Kom mij niet vertellen dat het niet zo is want hoe verklaar je anders het feit dat er opeens zoveel meer geflitst wordt. Om de mensen zich om de natuurlijk te laten bekommeren? Je moet er eens op letten. Iedereen heeft ze namelijk al wel gezien. Politiecombi’s met agenten die op iets aan het letten zijn of aan het wachten zijn. In veel gevallen staat de motor te draaien terwijl iedereen weet dat het veel zuiniger en bovendien milieuvriendelijker is om de motor uit te zetten. En nu opeens gaan flitsen in naam van het milieu? Puur voor de centen als je het mij vraagt.

En de media zijn hier uiteraard als aasgieren opgesprongen om de theorie dat er fijn stof in de lucht zit te verdedigen. Net nu de mediawereld het zo moeilijk heeft door teruglopende advertentie inkomsten is het natuurlijk mooi meegenomen om te verklaren dat de mensen tragen moeten rijden. Ik denk dat de media namelijk ook eens mag graaien in de pot met geld gevuld door al die milieuverontreinigers. Een win/win situatie dus. Behalve voor de mensen die zich zitten te ergeren op de autostrade of die geflitst worden in naam van het milieu.

Donderdag moest ik portieren op een studentenfuif. De fuif was nog niet goed op gang gekomen – er was nog maar een 20 tal mensen aanwezig – en wij stonden rustig wat te praten toen de organisator ons kwam vertellen dat de kassa van de vestiaire gestolen was. Meteen gingen we op zoek of we iemand zagen rondlopen met de kassa.

Een speurtocht van een half uur in en rond het gebouw leverde niets op en de organisatie was dus een kleine 600 euro armer. Een serieuze streep door de rekening toch.

Later op de avond kwam de organisatie ons vertellen dat ze de dief gevonden hadden en dat ze de politie gebeld hadden. Tijdens het wachten op de politie stond die persoon bij ons in de buurt en uit de flarden die ik kon opvangen van zijn gesprek vond hij het niet normaal dat men voor zo iets de politie had gebeld. Het was toch maar een grap geweest.

Na een klein half uur komt de politie toe en hebben ze een gesprek met de dader. Het geld wordt geteld en vervolgens nemen ze de jongeman mee naar buiten. Als ze het gebouw terug binnen komen loopt de dief nog steeds te glimlachen en ik zeg tegen één van de politieagenten dat hij het precies grappig vindt. De reactie van de agent sloeg werkelijk alles.

Hij vertelde mij dat het er misschien over was, maar dat hij het geld toch teruggegeven had uit zichzelf en dat het duidelijk om een studentikoze grap ging en dat er verder niets van zou komen. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik vroeg aan de agent of dat ook het geval zou zijn moest ik een wagen stelen en die een dag later terugbrengen en vertellen dat ik eens een grap wou uithalen. Hier kreeg ik geen antwoord op. Vreemd genoeg.

Ik vraag me af wat deze jongeman nu geleerd heeft. De volgende keer dat hij zoiets zal doen zal hij zich in elk geval gesterkt voelen door de reactie van de agenten. Het is toch maar een grap, hier kom ik wel mee weg als ze mij pakken. En als ze mij niet pakken heb ik toch een extra centje verdiend. Wat een goede grap.

De titel van deze blogpost zou een mooie titel kunnen vormen voor een hoofdstuk van mijn boek dat binnen een paar jaar verschijnt. En zelfs zonder een ironische ondertoon, want soms is de politie effectief uw vriend (allez, mijn vriend).

De fuif van zaterdagavond – een 30+ party in een landelijke limburgse gemeente – staat al jaren te boek als een zeer rustige fuif waar nooit iets gebeurt en er werd dan ook niet verwacht dat er iets ging gebeuren. Maar het verleden heeft al vaak genoeg bewezen dat je er zomaar van mag uitgaan dat een fuif rustig gaat verlopen. Het minste incidentje kan ervoor zorgen dat de boel ontploft met alle gevolgen van dien.

Maar deze keer was ook alles weer rustig verlopen. De politieagenten – welke ik trouwens nog kende van eerdere fuiven – waren een paar keer langs geweest en rond 3 uur waren ze er opnieuw om zeker te zijn dat de muziek uitging op het voorgeschreven uur. Allemaal geen probleem en toen de muziek stopte met spelen konden we aan de mensen vragen of ze naar huis wilden gaan.

Nu moet u weten dat ongeveer 2 uur voor het sluitingsuur een groep van een twintigtal jongeren was binnengekomen en toen we vroegen of ze de zaal wouden verlaten omdat de fuif gedaan was, probeerden ze natuurlijk zo lang mogelijk binnen te blijven. Er waren er zelfs een paar die op het podium probeerden te kruipen om tot bij de DJ te raken. Mijn collega en ik bleven rustig, zelfs toen ze met twintig man verwensingen naar ons riepen.

We bleven de vriendelijke aanpak proberen en bleven vriendelijk herhalen of ze naar buiten wouden gaan. Toen ze na meer dan twintig minuten nog altijd binnen stonden werd het tijd om ze een voor een buiten te zetten. In dat geval neem ik gewoon degene met de grootste mond en voor ze weten wat er gebeurd, staan ze al buiten. Blijkbaar waren de twee agenten er nog steeds en vriendelijk als ze waren namen ze de jonge gastjes van mij over zodra ik er mee aan de deur kwam.

Op die manier was de zaal na een tiental minuten leeg. Er kwam nog wel wat duw en trekwerk aan te pas, maar al bij al was alles ordelijke en vlot verlopen. Terwijl ik nog wat sta na te praten met ̩̩n van de agenten Рover het feit dat het soms toch gerechtvaardigd zou moeten zijn om excessief geweld te mogen gebruiken Рbegint de groep van jongeren op straat te vechten met een paar andere fuifgangers. De agent loopt er op af en antwoord positief op mijn vraag of we nog moeten blijven om te helpen.

Wat volgt is een half uurtje sport en spel waarbij we proberen om de vechtende meute uit elkaar te halen waarbij ik zelfs een keer struikel terwijl ik iemand in een wurggreep had. Het zal u niet verbazen dat deze persoon nadat ik boven op hem viel niet veel zin meer had om nog verder ambras te maken.
Elke keer als we de twee groepjes geïsoleerd hebben is er toch iemand die weet te ontsnappen en dan zit het spel natuurlijk terug op de wagen. Pas nadat er twee extra agenten ons kwamen versterken keerde de rust weer.

Als iedereen naar huis is vertelt één van de agenten mij dat hij eerst wou ingrijpen door zijn pepperspray te gebruiken om het groepje vechtjassen uit elkaar te drijven. Maar gelukkig had hij op tijd gezien dat ik er ook ergens tussen hing. Waarvoor mijn eeuwige dankbaarheid. Gelukkig zijn er nog agenten die de waarde van security mensen juist weten in te schatten en er niet op uit zijn om ons het leven zuur te maken.

De politie (uw vriend) heeft zijn dienstverlening naar de burger toe nog uitgebreid. Tot op heden kon je al – als je op reis vertrok – naar het politiekantoor stappen en vragen of de wijkagent je huis extra in het oog wou houden tijdens je afwezigheid.

Maar omdat we nu eenmaal zoveel mogelijk digitaal willen kunnen doen heeft de politie er nu voor gezorgd dat het ook online kan.

Wie op vakantie gaat, kan voortaan via internet aan de politie vragen om zijn huis in de gaten te houden. Het politietoezicht bestaat al langer, maar nu moesten kandidaten daarvoor wel naar het politiebureau.

Via Police-on-web kan de burger nu online vragen om een oogje in het zeil te houden. Gewoon even registreren of een eID gebruiken en je kan doorgeven dat je huis leeg staat en dus potentieel door inbrekers bezocht kan worden.

Heel mooi natuurlijk, maar het biedt uiteraard ook mogelijkheden. Stel u voor dat er iemand een degelijke kopie maakt van die website en via spam mailtjes nietsvermoedende mensen aanmaant om hun afwezigheid te melden. Uiteraard komen ze niet op de correcte website van de politie terecht, maar op een website in handen van malafide figuren.

Nietsvermoedend geven de vakantiegangers hun adres in samen met de periode waarin hun huis onbewoond zal zijn. Van dan af is het een koud kunstje voor de inbrekers om te weten waar en wanneer ze hun slag moeten slaan. Volledig ongestoord kunnen ze hun gang gaan. En bij hun thuiskomst vragen de mensen zich natuurlijk af waar het fout gegaan is.

Ben ik nu een compleet gestoorde persoon dat ik hier die mogelijkheid in zie? Of gewoon bedachtzaam?

Het was lang geleden – des te beter uiteraard – maar gisteren stak er nog eens een briefje van de politie in mijn brievenbus. De boodschap was kort maar krachtig:

Ms.,
In opdracht van de Heer Procureur des Konings wordt u verzocht zich op het politiebureel van Tielt-Winge (gemeentehuis) aan te bieden.
Datum en uur: zo vlug mogelijk
Reden: verhoor

Geen probleem, ik wil gerust gaan. Zeker als de Procureur des Konings het vraagt. Maar de openingsuren van het politiebureel komen niet zo goed overeen met mijn agenda voor komende week. Vanmorgen pleegde ik dan maar een telefoontje om een afspraak te maken op een ander moment.

De dienstdoende agent wist mij echter te vertellen dat de agent die mijn dossier behandelt er niet is vandaag. En of ik maandag kon terugbellen want dan zou hij er wel zijn en zou ik een afspraak kunnen vastleggen. Zo dringend zal het dan wel niet zijn, als de agent niet in spanning op mijn komst zit te wachten.

Moest u zich afvragen waarover het gaat, ik kan u geruststellen, het is niets ernstig. Ik ben niet in verdenking gesteld van moord of zoiets. Het gaat over een banaal incident op een fuif waar ik niets/niet veel mee te maken heb.