Wimblog

Als u de afgelopen dagen niet op Mars of soortgelijke planeet gezeten heeft weet u onderhand wel dat er een smogalarm geldt. Doordat er een te hoge concentratie van fijne stofdeeltjes is moeten we met z’n allen trager rijden. Op zich begrijpelijk zou je zeggen, maar of die twee dagen trager rijden nu echt iets gaan uithalen is te betwijfelen.

Zoals Sven al aanhaalde, is het hypocriet om deze maatregel op te leggen enkel als het windstil is en wij er dus last van hebben. Andere dagen stoten we zeker zo veel fijn stof uit, maar als er wind staat is het dus blijkbaar het probleem van anderen.

To zo ver allemaal geen probleem – of toch geen erge problemen. Maar waar mijn haren pas echt van komen recht te staan is de werkijver oompje agent die opeens met factor 10 gestegen is. Opeens wordt er op alle mogelijke plaatsen geflitst. En nog straffer, er wordt een nultolerantie gehanteerd. Bent u geflits, u krijgt met zekerheid een boete in de bus. De achterstand bij de verschillende parketten door onderbemanning? Onbestaand meneer. Als we geld kunnen verdienen verschuilen we ons niet achter halfslachtige excuses.

Ik vraag me echt af waarom mensen dit pikken. Iedereen ziet toch in dat het flitsen niets meer met verkeersveiligheid of met het milieu te maken heeft. Boetes innen en de kas spekken, daar komt het op neer. Bij de politie zijn ze dus ook niet achterlijk. Ze verwachtten dat er veel mensen de regels aan hun laars gaan lappen en dus schieten de Multanova’s overal in België als paddenstoelen op de grond. Verloven worden ingetrokken om toch maar met zoveel mogelijk extra agenten te kunnen gaan flitsen. Het wordt dit jaar het grootste kerstfeest ooit bij de verschillende politiezones. Met dank aan het milieu en het fijne stof.

En iedereen hapt het naar binnen als zoete koek. Denk er maar eens over na. Denkt u nu echt dat u het milieu helpt door twee dagen 90 te rijden en andere dagen als gek over de autostrade te scheuren? 363 dagen per jaar stoot u evenveel fijn stof uit hoor. Het is niet omdat er toevallig geen wind is vandaag dat dat meer zou zijn.

En de media doen natuurlijk vlot mee. Berichten over hoge concentraties fijn stof spelen natuurlijk in de kaart van de geldklopperij waarbij automobilisten worden uitgemolken als koeien. Alsof er nog niet genoeg aan de automobilist verdient wordt door allerhande taksen en belastingen.

Begrijp me niet verkeerd. Ik wil zeker niet beweren dat auto’s niets met de milieuvervuiling te maken hebben, ik wil gewoon aanhalen dat het weinig soelaas biedt om twee dagen de mensen te gaan verplichten om trager te rijden en dat de milieuvervuiling zeker niet wordt teruggedrongen door massaal bestuurders op de bon te gaan zwieren. Zoiets denken is hypocriet. Er moeten wel degelijk acties ondernomen worden om het milieu te redden, maar dan wel acties die alle dagen effect hebben en die werkelijk nut hebben en niet enkel dienen om de staatskas te spijzen.

Waarschijnlijk bent u het niet eens met mij en dat is uw goed recht. Als iedereen er dezelfde mening op zou nahouden zou het maar een triestige wereld zijn om in te leven. Zoals altijd kan u nu ook uw mening kwijt in de comments. Ongecensureerd en al, maar hou het wel proper.

Gisteren reed ik van het werk huiswaarts op de E40 Brussel – Leuven. Net voor de plek waar de Brusselse Ring bij de E40 komt veranderd de E40 van 3 rijvakken naar 2 rijvakken. Zo snel ik kan zet ik mij op het tweede vak, omdat ik er niet de chauffeur naar ben om tot het einde van dat derde vak door te rijden en dan proberen om mij tussen de wachtenden auto’s te wringen.

Ik ben wel zo’n chauffeur die menser er tussen laat als ze goed op voorhand van rijvak willen veranderen, maar als ze echt tot het laatste moment wachten, kunnen ze het vergeten. Dan raken ze er niet tussen. Met de beste wil van de wereld niet. Zo ook gisteren.

Ik zag het aangereden komen in mijn buitenspiegel. Een donkerblauwe Ford reed tot helemaal op het einde van het derde rijvak en probeerde er dan tussen te kruipen. Uiteraard zette ik mij zo dicht mogelijk tegen mijn voorligger. De bestuurder van de Ford gebaarde naar mij waarom ik hem er niet tussen wou laten en arrogant als ik ben bestaat mijn antwoord uit een mooie glimlach.

Tot mijn grote verbazing neemt de bestuurder van de Ford een blauw zwaalicht en plaatst dit op zijn dashbord om aan te geven dat hij van de politie is. Waarschijnlijk was mijn reactie niet de reactie waar hij voor hoopte want ik moest opeens onbedaarlijk lachen. Hierop gebaarde hij mij om mijn raampje naar beneden te doen en vond volgende conversatie plaats. De conversatie verliep trouwens in het Frans, maar om u te dienen zet ik hier de (vrije) vertaling neer:

• Bestuurder: “Heeft meneer wel een rijbewijs?”
• Wim: “Tuurlijk dat”.
• B: “Meneer heeft dan nog nooit gehoord van Fair-play zeker?”
• W: “Natuurlijk wel, maar tot het einde doorrijen ipv te ritsen valt volgens mij niet onder Fair-play”
• B: “Ik ben wel van de politie hé”.
• W: “En dan? Moet ik daarom opeens zomaar aan de kant gaan? Mag ik dan trouwens uw identificatiekaart zien?”
• B: “Dat is nergens voor nodig.”

Hierop wil ik verder rijden omdat de wagens voor mij dit ook reeds gedaan hadden, maar gezien de bestuurder naast mij bleef gebaren en wijzen naar zijn lamp vroeg ik hem om zijn naam. Hij vroeg waarom ik deze nodig had. Ik vertelde dat het sterk begon te ruiken naar intimidatie en machtsmisbruik en dat ik daar niet mee gediend was vermits ik niets verkeerd had gedaan en dus vroeg ik of ik misschien een kaartje mocht hebben met z’n gegevens op. Uiteraard wou hij dit niet geven en moest ik volgens hem zijn nummerplaat maar opschrijven. Wat ik dus ook gedaan heb.

Als u dus ooit ergens ten velde aan het rijden bent en u komt in de buurt van een donkerblauwe Ford met nummerplaat PWH-267, let een beetje op, want voor u het weet bent u het slachtoffer van politie-intimidatie.

Wat er al een tijdje zat aan te komen is een tijdje geleden op een zondagmorgen gebeurd.

We hadden gewerkt op een fuif in Torhout en toen we daar vertrokken om 6 uur hadden we ongeveer 160 km af te leggen. Gezien het vroege uur en het weinige verkeer besloot ik om de cruise control op 160 km/h te zetten en rustig huiswaarts te rijden.

Terwijl mijn collega’s zaten te slapen reed ik dus aan een gezapig tempo huiswaarts hierbij auto’s die minder snel reden voorbijstekend. Eén van die wagens die ik voorbijstak – een blauwe peugeot – begon opeens te versnellen en bleef mij volgen. Ik dacht dat dit iemand was die er niet goed tegen kon om voorbij gestoken te worden en schonk er verder geen aandacht aan.

Maar 15 kilometer verder was die wagen mij nog altijd aan het volgen. Toen begon het mij te dagen dat het misschien een anonieme wagen van de politie kon zijn en besloot ik er op te letten of hij mij echt wel volgde. En inderdaad. Als ik van rijstrook veranderede (uiteraard met pinker – ik ben tenslotte een beschaafde bestuurder) deed hij dat ook zodat hij altijd in hetzelfde vak reed als mij.

Na 20 kilometer was ik er dus zeker van dat het politie was en besloot ik mijn snelheid te minderen naar de toegestane 120 km/h en zoals te verwachten kwam de Peugeot naast mij rijden en de bestuurder was inderdaad een politieagent in uniform en ik kon ook duidelijk de camera op het dashbord zien staan. De agent deed teken dat ik snelheid moest minderen en kwam daarna voor mij rijden. Blijkbaar waren we vlak bij een afrit en de Peugeot reed deze op en na even te twijfelen belsoot ik om hem te volgen. Ik stopte achter de Peugeot en toen de agent uitstapte deed ik hetzelfde om mijn portefuille uit de koffer te nemen. Nog voor ik dit kon doen sprak de agent mij aan:

Agent: Goedemorgen meneer. Zoals u misschien weet is de snelheid nog steeds beperkt tot 120km/h.
Wim: Ik weet het meneer de agent, ik was in fout.
A: Gelieve als u verder rijdt de verkeersregels te respecteren. Ik weet dat er weinig verkeer is en dat dit uitnodigd om sneller te rijden, maar de verkeersregels moeten nu eenmaal nageleefd worden. Nog een prettige dag.
W: Voor u ook.

En ik kon verder rijden zonder boete. Straf eigenlijk, maar ik ben er natuurlijk dankbaar voor. Er zijn dus toch agenten die de wet niet naar de letter interpreteren maar een beetje menselijk zijn.

Vorige week stak er een kaarjte in de brievenbus van de lokale politie waarin ik uitgenodigd werd voor een verhoor op het politiebureau.

Natuurlijk vraagt een mens zich dan af waarom. Ik had natuurlijk wel door dat het met portieren te maken had, want in tegenstelling tot wat sommigen misschien denken van mij, ben ik best een brave mens die zelden de wet overtreedt. In het engels noemen ze zoiets lawbiting dacht ik.

Vrijdagvoormiddag belde ik dus naar de lokale politie om te vragen waarover het ging. En blijkbaar ging het over een vechtpartij in Lommel en wouden ze hierover mijn verklaring als getuige.

Toen ik hoorde dat het over een incident in Lommel ging, dacht ik meteen aan het geval waarvoor ik reeds een PV van verhoor gekregen had. Gelukkig bewaar ik mijn PV’s goed en kon ik dit meenemen om te vertellen dat ik bij mijn verklaring van toen blijf.

Toen ik vandaag op het politiekantoor toe kwam bleek het te gaan over een incident dat zich in november had voorgedaan. hoewel ik wel op de lijst stond van die avond heb ik op die fuif niet gewerkt omdat ik in laatste instantie nog ergens anders naar toe moest. Die uitleg volstond voor de agent die mijn verhoor afnam en daarmee was de zaak gesloten voor mij.

Nadien heb ik nog even een kort gesprekje gehad met die agent over het portier zijn en de minder goede kanten aan de job. Hij vond dat er moed voor nodig was om dit elk weekend te doen, zeker gezien de risico’s (en dan vooral met het gerecht). Een echte agent naar mijn hart. Het zal jullie niet verbazen dat het al een oudere persoon was en zo’n jonge gast die altijd direct criminele activiteiten ziet en op zich al veel vooroordelen heeft tegenover portiers en denkt met een mentaliteit van Waar rook is, is vuur.

Gelukkig zijn er nog mensen die hun job doen op de manier waarop dat van hun verlangt wordt. En zulke mensen krijgen mijn respect.

Vandaag had ik mijn verhoor + confrontatie op het politiekantoor van Tienen naar aanleiding van de klacht die tegen mij ingediend was door de ex-vrien van mijn zus.

We hebben daar met drie gezeten om het verhaal nog eens te doen en natuurlijk bleven beide partijen bij hun oorspronkelijke versie.

De agent wist mij te zeggen dat de feiten normaal gezien te licht zijn om een zaak van te maken tilt het parket er blijkbaar zwaar aan omdat ik zogezegd de andere partij belet heb het appartement te verlaten wat neer komt op onrechtmatige vrijheidberoving.

De verslagen van de inspecteur gaan nu terug naar het parket en daarna beslissen zij of dit een zaak wordt of niet. Ik hoop natuurlijk dat heel deze zaak geseponeerd wordt aangezien er niets van aan is.

Afwachten dus maar en duimen

Toen ik zonet thuis kwam en de post uit de brievenbus haalde zat er een ongewone brief tussen. Tussen de bergen fanmail van stille en niet zo stille aanbidsters zat er namelijk een brief van onze aller vriend de Politie. Meerbepaald de besnorde oderhandhavers van Politiezone Tienen-Hoegaarden.

Omdat het adres met de hand geschreven was, wist ik al vrij zeker dat het geen verkeersboete zou zijn. Ongeduldig als ik ben maakte ik de brief onmiddellijk open, daarbij de berg brieven die onder de brievenbus lag volledig over het hoofd ziend.

Bij nader inzien bleek het ook fanmail te zijn want de goede heren zouden mij zaterdag aanstaand graag ontvangen voor een gezellige babbel. Of wat moet een mens anders verstaan onder verhoor + confrontatie?

Nadat het eerste gevoel van gevleidheid weggeëbt werd vroeg ik me natuurlijk af waaraan ik zoveel gastvrijheid te dank heb. Na een verhelderend telefoontje naar de uitnodigende inspecteur bleek dat ik samen met mijn zus en haar toenmalige vriend nog eens moeten samenkomen om nog eens over het verhaal te gaan. U leest het goed, dit gaat blijkbaar nog steeds over de vermeende dreigementen die ik zou geuit hebben.

Persoonlijk vind ik dat deze hele zaak veel te veel aandacht krijgt. Naar mijn mening had dit al lang geklasseerd moeten zijn. Dit zeg ik niet omdat ik de beklaagde ben. Moest ik voor elke keer dat ik reeds bedreigd geweest ben, vijf euro gekregen hebben, ik zou niet meer moeten gaan werken. Hiermee wordt niet geimpliceerd dat ik hem wel degelijk bedreigd zou hebben, want dat is dus niet het geval.

Toen ik vanmorgen naar het werk reed heb ik eventje 5 minuten geluk gehad.

Ik heb nogal een zware voet en op de autostrade durf ik soms wel eens een beetje te snel rijden. Zo ook vanmorgen. Ik reed op de E40 op het linkse baanvak en het ging vlot vooruit. Op een gegeven moment reed ik 140 km/h en reed er voor mij een wagen die iets minder snel ging, met niemand voor hem. Omdat ik niet van gatplakkers hou, doe ik dat zelf ook niet – ook wegens te gevaarlijk uiteraard. Dus zet ik mooi mijn pinker op naar links om aan te geven dat ik wil voorbijsteken.

Net als mijn pinker aanstaat zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een blauw zwaailicht in de wagen achter mij. Blijkbaar reed er dus een anonieme wagen achter mij zonder dat ik het wist – wat volgens mij ook het nut is van een anonieme wagen. Ik vloekte in mezelf, zetten mijn pinker op naar rechts en maakte mij klaar om aan de kant te gaan staan. De auto kwam? naast mij rijden en deed teken dat ik het kalmer aan moest doen. Ik knikte braafjes van ja en de chauffeur stak zijn duim omhoog, drukte het gaspedaal in en reed van mij weg. Ik heb braafjes mijn weg verder gezet tegen niet sneller dan 140 km/h.

Als ze mij langs de kant gezet hadden en een proces gemaakt hadden, zouden ze volkomen gelijk gehad hebben. Blijkbaar zullen ze in een goede bui geweest zijn en hebben ze het door de vingers gezien. Gelukkig zijn er nog agenten die niet enkel uit zijn op het schrijven van boetes.

Vandaag belde de mama om te zeggen dat er – weeral – post was van mijn vriend, de politie. Waarschijnlijk hebben jullie al geraden dat het niet ging om een brief waarin mijn hoffelijkheid in het verkeer geprezen werd, maar wel om een gepeperde rekening. Blijkbaar heb ik ergens 90 gereden waar ik maar 70 mocht en daar kan ik nu dus voor betalen. ? 150 meer bepaald.

Eigenlijk is dit pure geldverspilling. Dus ik denk dat ik toch maar iets aan mijn rijstijl zal doen. Tot nu toe ben ik nog maar 3 keer geflitst geweest, maar twee keer wel heel erg vlak bij elkaar, dus ik weet weeral even waarvoor ik ga werken, en vermits ik nu niet werk, gaat het nog een moeilijk einde van de maand worden. Maar ik heb het uitsluitend aan mezelf te danken.

Vannacht was er in de buurt van de dancing waar ik werk grote politiecontrole – wat eigenlijk zeer begrijpelijk is aangezien er soms wel eens klanten zijn die durven drinken en rijden. Politiecontroles gebeuren er wel vaker, maar deze keer was het echt strenge controle, je kon langs nergens weg en ze bleven langer staan dan normaal. Dus toen ik naar huis reed om iets na 7 stonden ze er ook nog. Ik moest ook stoppen en zette mijn wagen mooi op de parking. Ik deed mijn deur open en de volgende dialoog speelde zich af.

Ik: “Goeieavond meneer de agent”.
Agent: “Het is wel al goeiemorgen he meneer” – Ik zag meteen dat die agent dacht ik gedronken had
Ik: “Ahja, sorry, ben al een hele nacht tegen de mensen goeieavond aan het zeggen. Heb moeten werken daarmee. Wat wilt u allemaal zien van mij?”
Agent: “U mag beginnen met uw papieren te geven” – Waarop ik dus mijn papieren geef: paspoort (zo’n nieuw digitaal zonder adres erop), rijbewijs, verzekeringsbewijs, inschrijvingsbewijs en papier van de radiotaks.
Agent: “Heeft u gedronken?”
Ik: “Ja, Ice-Tea.”
Agent: “Dat zullen we dan eens controlleren he”. – De agent gaat naar de combin en komt terug met een blaastoestelletje.
Agent: “U mag hier eens blazen zolang u de pieptoon hoort en dan mag u stoppen.” – Ik blaas dus tot de pieptoon stopt.
Agent: “U bent save meneer, u mag verder rijden en gaan slapen”. – Ik dacht nog een welgemeende “Duuuuh” te zeggen, maar heb maar gewoon vriendelijk dank u gezegd en verder gereden.

Waarom geloven die mensen dat toch niet direct als ik zeg dat ik Ice-Tea gedronken heb. Of het moet zijn doordat ik goeieavond zei ipv goeiemorgen.
Enfin, het was toch eens een belevenis om eens te moeten blazen. Had dat eigenlijk nog nooit moeten doen.