Wimblog

Gisteren had ik een email gestuurd naar Group4 om informatie in te winnen over de opleiding persoonscontrole die ik nodig heb voor mijn bij-job. Vandaag antwoord gekregen. Wat mij vooral opviel was dat er drie locaties zijn waarop de cursus doorgaat: Asse, Drongen en Wilrijk. Het grote verschil hiertussen is dat de meeste data in Asse zijn en als ik er voor kies om in Wilrijk of in Drongen te gaan, krijg ik een korting van 200 euro excl. BTW. Dat is het mij wel waard om een paar extra kilometer te rijden. Dus als ik op het werk verlof krijg, zit ik van 10/4/2006 tot en met 20/4/2006 op cursus.

Sinds zaterdag heb ik nieuw weekendwerk. Vanaf nu werk ik ‘s vrijdags en ‘s zaterdags in een discotheek in Sint-Truiden. Het is geen parking dat ik moet doen, maar ik sta wel nog de hele nacht buiten. De discotheek is namelijk gelegen in het centrum van Sint-Truiden en de klanten zorgen voor overlast voor de buurtbewoners. Mijn job is nu om ervoor te zorgen dat de klanten zich buiten gedragen om zo de klachten van de buren te doen verminderen.
Ik moet werken van 24 uur tot 6 uur ‘s morgens. De vriendin vond het eerst wel wat jammer dat ik weeral elke nacht weg ben, maar toen ze hoorde dat ik pas om 12 uur moet beginnen vond ze het nog meevallen omdat ik dan toch nog ‘s avonds thuis ben en dat we dan nog iets kunnen doen. Vroeger begon ik om 23 uur maar omdat de dancing om 22 uur open ging en ik toch graag had dat de parking van in het begin goed stond, was ik altijd rond 22u15 aanwezig. Dit hoeft nu niet meer, dus iedereen is tevreden.

De eerste nacht zaterdag viel goed mee, het was tamelijk rustig, de klanten reageerden goed op mijn opmerkingen en de collega’s vallen ook heel goed mee. Ik was wel blij toen ik in mijn bed lag, want de avond ervoor was ik een stapje gaan zetten in de wereld en zaterdag om kwart na 8 opgestaan om te gaan werken in het appartement waardoor het een zwaar weekend geworden was.

Zaterdag avond ben ik voor de eerste keer in lange tijd nog eens gaan portieren op een fuif. Het was een openlucht fuif van de Chiro in Houthalen-Helchteren.

Het eerste wat mij opviel was hoe jong de jeugd tegenwoordig naar fuiven begint te gaan. Jongens en meisjes van 14-15 jaar waren daar geen uitzondering. Ik weet nog dat ik pas op mijn 16 jaar mocht uitgaan en dan nog kwamen ze mij halen om 2 uur ‘s nachts. Blijkbaar zijn er veranderingen in de opvoeding t.o.v. vroeger.
Een ander opmerkelijk feit is dat de jeugd er bijna allemaal hetzelfde bijloopt. T-shirts van Bikkembergs of scappa, allemaal dezelfde schoenen, kapsels lijken op elkaar en de jongens allemaal een oorbelletje met een (namaak)diamantje erin. Precies klonen van elkaar.

En ik heb nog een minpunt ontdekt aan de jongeren van vandaag. De geldingsdrang. In het begin van de avond was het een rustige fuif, maar eens er een paar gasten twee pinten teveel uithadden begon het spelletje, elkaar opjutten, trekken en duwen, … Daarbij kwam dan nog dat het tussen een groep allochtone jongeren en autochtone jongeren ging en we waren dus vertrokken voor de rest van de nacht. Er is nooit echt zwaar gevochten geweest, maar we moesten toch constant op onze hoede zijn en verschillende keren tussen beide komen als er weer eens geduwd en getrokken was. Zelfs tot buiten toe op de straat bleven ze door gaan. En de politiemacht die opgetrommeld was (5 man sterk)? Die stond erbij en keek ernaar. Die zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat wij dat goed genoeg deden.

Enfin. Een hele voormiddag slecht geslapen wegens stress van de fuif waardoor ik de rest van mijn zondag met hoofdpijn heb rondgelopen. Als het zo een stresserende nacht geweest is, slaap ik altijd slecht. Ik kan dat blijkbaar niet van mij afzetten. Voorlopig zal het er echter bijhoren vermits er op Discotheken niet zo veel plaatsen beschikbaar zijn. Maar ondertussen verdien ik toch weer wat bij.

Vanaf heden werk ik niet meer in de Discotheek waar ik drie jaar lang gewerkt heb als parkingwachter. Het zat er al een tijdje aan te komen om eerlijk te zijn. E?n van de bazen had het niet voor mij en hij liet dit ook merken. Dat ging van altijd commentaar geven op hoe ik mijn werk deed – mijn collega-parkingwachter die er twee nachten per maand stond – had daar ook last van maar in mindere mate, constant mijn beslissingen herroepen, altijd de klanten het voordeel van de twijfel gunnen terwijl het andersom zou moeten zijn, …

Maar tot nu toe hadden ze nog nooit een reden gehad om mijn te ontslaan. Tot zondag… Het was de derde nacht op rij dat ik moest werken en ik was moe en ondanks het iets betere weer had ik toch een beetje kou, wat wel zal te maken gehad hebben met de vermoeidheid. En dus heb ik – tegen de regels in – een rode wodka gedronken (die ik wel zelf betaald heb). Ik dacht dat het wel niet zo erg zou zijn moest het uitkomen – hoe zou het in godsnaam kunnen uitkomen dacht ik – maar dat bleek dus anders uit te pakken. ‘s Morgens riep ??n van de bazen zich bij mij en vroeg of het waar was dat ik een rode wodka gedronken had. Ik zei dat het waar was, want ontkennen zou het alleen maar erger maken dacht ik. Toen kreeg ik een – terechte – preek over het feit dat er regels zijn en dat die door iedereen gevolgd moesten worden en toen zei hij dat ik niet meer hoefde te komen. Dat vond ik persoonlijk een zware beslissing, maar hij kwam er niet op terug.

Mijn eerste gedachte was natuurlijk dat het een streep door de rekening was wan tik verlies toch wel een groot stuk inkomsten nu. Maar naar alle waarschijnlijkheid kan ik voor een andere firma aan de slag gaan in de bewakingssector (evenementen, fuiven, …) dus ik kan een centje extra blijven bijverdienen. Het gaat wel jammer zijn om niet meer samen te werken met de portiers die er stonden want dat waren stuk voor stuk goede mensen. Ook met een paar klanten had ik een goede relatie opgebouwd en het zal vreemd zijn om die niet meer te zien, maar soms zal ik ze nog wel eens zien want ik zal er geregeld nog eens binnenwippen om goeiendag te zeggen.