Wimblog

Het was alweer even geleden – druk, druk, druk, U kent dat wel – maar sinds gisteren zijn we terug serieus aan het powertrainen. En op maandag trainen we de borst. De eerste oefening was bankdrukken – voor degenen die nieuw zijn, dit is de oefening waarbij ik eind februari mijn borstspier afscheurde.

En gisteren was het de eerste keer dat ik de oefening deed zonder schrik in het achterhoofd. Ik dacht er natuurlijk aan dat ik niet mocht overdrijven, maar op geen enkel moment heb ik aan die noodlottige maandag gedacht. Wat op zich toch al een hele prestatie is. Zorgenvrij trainen, ik had niet gedacht dat het zo snel zou kunnen.

De oefening werd trouwens licht uitgevoerd, 5 sets van telkens 15 herhalingen met 50 kg. Maar ik mag uiteraard niet vergeten van waar ik kom. Stilletjes aan, dan breekt het lijntje niet zeggen ze toch. Dus dan doen we dat he.

Zoals elke maandag waren mijn kameraad en ik in de fitness om de borst en triceps te trainen. Normaal beginnen we onze training altijd op de Peck Deck maar omdat dit toestel buiten gebruik was begonnen we meteen met bankdrukken. De eerste set was een opwarmertje met een lege baar met 20 kg. Daarna een set van 10 herhalingen met 60 kg, vervolgens 10 herhalingen met 70 kg en omdat het vlot ging een set van 10 herhalingen met 80 kg. Ook deze set ging vlot dus verhoogden we het gewicht naar 90 kg.

Vlak voor ik aan mijn set begon zei ik dat ik wel nog altijd last had van een stijf gevoel aan mijn linker oksel – waar ik eigenlijk al een paar weken mee sukkelde – en dat ik misschien toch beter een week rust had genomen. Voor ik op de bank ging liggen zei ik nog al lachend tegen mijn kameraad dat ik hoopte dat ik niets zou scheuren. Hij antwoorde dat ik maar moest zeggen wanneer het niet meer ging. En ik zei dat hij maar moest helpen als hij mij hoorde roepen van de pijn.

Hij hielp mij met het uitheffen van de halter en ik bracht het gewicht naar beneden. Zonder moeite kon ik de baar naar boven duwen en ik liet de baar gecontrolleerd terug zakken. Op dat moment voelde ik dat er iets ging gebeuren en ik zei tegen mijn kameraad dat hij moest helpen. Op dat moment liet ik het gewicht helemaal zakken en op het moment dat de halter mijn borst raakte voelde ik mijn spier scheuren. Het was het gevoel alsof er een stuk stof scheurde en onmiddellijk schreeuwde ik het uit van de pijn. Ik was nog wel zo gek om de baar mee omhoog te duwen omdat ik dacht dat het te moeilijk zou zijn voor mijn kameraad om 90 kg omhoog te trekken.

Daarna ben ik rechtgestaan en de zaal uit gelopen. De eigenaar van de fitness zaak zag onmiddellijk de ernst van de situatie in en gaf mij onmiddellijk ijs om op de spier te leggen om de zwelling – die al ingetreden was – tegen te gaan. Ook ging hij aan de slag om te bellen zodat er een echografie kon genomen worden. Jammer genoeg gaven ze niet thuis aan de andere kant van de lijn dus zijn we maar naar spoedgevallen van Gasthuisberg in Leuven gereden.

En dat was trouwens de laatste keer dat ik daar kom. Ik mag dan nog op 100 meter er vandaan half dood vallen, dan nog heb ik liever dat ze mij naar een andere hospitaal doen. Toen ik er toekwam was het redelijk druk, maar na amper anderhalf uur wachten kwamen ze mij toch al halen. De assistent vroeg wat er voorgevallen was en ik deed het hele verhaal. Hij zei dat er zeker een echografie van gemaakt moest worden en ging de dokter halen.

Toen deze kwam vertelde hij doodleuk dat er geen echografies gemaakt worden op spoedgevallen en dat ik er wel zou bovenop komen met 3 tot 4 weken rusten en pijnstillers. Mijn exacte antwoord hierop was: ‘Gelukkig dat gij 7 jaar gestudeerd hebt, want zo’n diagnose had ik zelf niet kunnen maken’. Ik eiste een echografie maar uiteindelijk heb ik moeten instemmen met een afspraak voor 7 maart – eerder gaat echt niet, meneer.

Toen ik zei dat ik niet in staat was om met de wagen te rijden en dat ik het trouwen veel te riskant vond moest er iets voorvallen en de verzekering zou moeilijk doen, vertelde hij dat ik met pijnstillers zeker en vast met de auto zou kunnen rijden. Vandaar dat ik dus vanmorgen onmiddellijk naar de huisarts gebeld heb voor een tweede opinie. Ik had de indruk dat die dokter van gisteren mij zo snel mogelijk weer weg wou. Neen, spoedgevallen van Gasthuisberg, daar zien ze mij niet gauw meer.

Zo zag mijn arm er gisterenavond uit toen ik thuis kwam van spoedgevallen:

Toen ik vanmorgen opstond zag de bloedstorting er iets erger uit:

De spier doet uiteraard bij verschillende bewegingen zeer en ik heb gemerkt dat ik – als ik bijvoorbeeld in bed lig – ik mijn arm niet naar boven kan duwen (zoals bijvoorbeeld bij het bankdrukken). Dit lijkt me niet echt een goed teken, maar wat weet ik er nu van, ik heb geen 7 jaar gestudeerd. Nu is het dus afwachten tot de dokter komt en wat zijn mening hierover is.

Update:
Alweer een dag later is de bloeduitstorting nog iets erger geworden – dit had mijn huisarts ook voorspeld. Ik ben benieuwd wanneer ze terug minder gaat worden, want het ziet er elke dag slechter en slechter uit, maar het ziet er wel erger uit dat het effectief is hoor. Maar een beetje medelijden wekken kan nooit kwaad imho.

Update 2:
Wie had gedacht dat het ergste voorbij was, komt dus bedrogen uit. De bloeduistorting is nog erger geworden. De pijn daarentegen is afgenomen – zolang ik niets doe. Kracht zetten lukt nog steeds niet.

Donderdag voormiddag waren het de schouderspieren die aan de beurt waren om getraind te worden.
Een geweldige oefening voor de schouderspieren is de military press. Hierbij wordt – al rechtstaand – een halter ter hoogte van de sleutelbeenderen gehouden en dan omhoog geduwd om vervolgens terug naar beneden te laten komen.

Om deze oefening uit te breiden en er een oefening van te maken voor het hele lichaam (schouders, rug, buikspieren en benen) kan je ze combineren met de squat. Je begint met de halterstang op je sleutelbeenderen en zak door je knieën. Nadat je terug recht bent gekomen stoot je de halter naar boven.

Het resultaat van dit alles: zeer stijve benen omdat ik die al veel te lang aan het verwaarlozen ben. Vanaf volgende week dus terug benen opnemen in de training.

Als ik tijdens de week ga powertrainen, train ik alleen. Maar op zondag heb ik een kameraad die meegaat en omdat we dan niet elkaar willen onderdoen (hij is 10 jaar ouder dan mij en wil me dus bijhouden) zijn de trainingen tamelijk zwaar te noemen. Vandaag voelden we ons beide slapjes door een opstekend griepgevoel, maar dat is juist een reden om extra hard te trainen en alles van je lichaam te vragen.
Na een paar “lichte” oefeningen voor de benen kwam het bankdrukken. Deze oefening is mijn favoriet omdat hij het meeste testosteron- en machogehalte heeft. Voor wie de oefening niet kent even een kleine schets. Zoals je op de tekening zit, lig je op een bankje (in ons geval met de voeten op het bankje of in de lucht zodat je niet kan smokkelen) en breng je het gewicht naar je borstkas om vervolgens omhoog te duwen.
Wat volgde was een klein wedstrijdje om te zien hoe zwaar we konden gaan. Mijn kameraad was eerst aan de beurt. 60 kilo ging zonder problemen 10 keer omhoog en bij mij ook. 70 kg volgde en omdat we zwaar wouden gaan deden we maar 6 herhalingen. 80 kg ging bij ons beide 3 maal de hoogte in. Ik voelde dat ik – ondanks het grieperig gevoeld – stek zat en dat gaf me nog meer motivatie. Bij 90 kg moest ik mijn kameraad een beetje helpen en dit was voor hem het maximum. Ik kreeg het gewicht van 90 kg drie maal omhoog zonder hulp.
Toen kwam de 100 kg. Dat is een baar van 20 kg met aan elke zijde 2 halterschijven van 20 kg. Dit is een magische grens bij het powertrainen. Nog nooit eerder had ik dit gedaan, dus er was wel wat spanning. En jawel, met wat moeite – maar zonder hulp – ging het gewicht terug omhoog. Een kleine overwinning voor mezelf. Het feit dat dit nooit eerder gelukt is bij mij zegt me dat ik in goede vorm ben (qua kracht) en dat het vanaf nu alleen maar beter kan gaan. Mijn volgende doel is 120 kg, maar dat zou nog wel eventje kunnen duren vrees ik.

Zonet twee uur en een half gaan sporten. Eerst 24 minuten op een fiets gezeten en dan twee uurtjes gepowertraind en geen enkel probleem ondervonden met de rug. Dat is toch al goed nieuws. Op zondag kan ik samen met een kameraad gaan trainen en dat maakt het natuurlijk veel leuker. Dan heb je iemand om tegen te praten tijdens het rusten en je kan elkaar ook motiveren. Jammer genoeg kan hij in de week niet gaan trainen. Doordat hij zelfstandige is, moet hij veel uren kloppen en komt hij niet aan trainen toe.

Deze morgen heb ik tijdens het powertrainen blijkbaar een verkeerde beweging gemaakt en is er iets in mijn onderrug geschoten. Het stomste aan de hele zaak is dat ik op dat moment geen gewicht in mijn handen had. Ik wou juist een serie oefeningen doen aan het roeiapparaat en ik buig mij vooruit om de baar vast te grijpen en er schiet dus iets in mijn rug. De pijn viel nogal mee, dus heb ik gewoon mijn training verder afgewerkt. En dat had ik beter niet gedaan.
Sinds deze namiddag is de pijn enkel erger geworden en is alom tegenwoorden. Of ik nu zit, sta, ga of lig, de pijn is er altijd. Ik hoop dat hij met een nachtje rust verdwenen is, maar ik vrees er zo. Hopelijk kan ik morgen wel gaan werken want het zou zonde zijn om moeten thuis te blijven. We zullen morgen wel zien. Wordt vervolgd…

Ik heb eindelijk de moed terug gevonden om opnieuw te gaan powertrainen. Het was nu ondertussen toch al wel een half jaar geleden dat ik nog eens in de fitness geweest ben want altijd vond ik wel een excuus om niet te gaan. En eerlijk gezegd voelde ik mij er niet zo goed bij.
Maar nu had ik dus beslist om mijn sporttas in de wagen te zetten en direct na het werk/stage naar de fitnesszaal te rijden en te gaan trainen. Ik dacht dat als ik niet eerst achter mijn pc’tje ging zitten dat ik dan misschien meer zin zou hebben en inderdaad: het ging mij goed af. Het heeft echt enorm deugd gedaan om nog eens te trainen. Ik kijk al uit naar morgen om terug te gaan.

Ik ben trouwens wel benieuwd hoe stijf ik morgen ga zijn, want na zo lange inactiviteit terug beginnen laat zich de dagen erna meestal voelen. Ik had mijn nochthans voorgenomen om rustig terug op te bouwen, maar ik kon het natuurlijk niet laten om stevig door te trainen, en dat ga ik waarschijnlijk morgen moeten uitzweten. Maar het is zoals ze zeggen: No pain, No gain. En voor de gain doen we het uirteraard. Het is nog 4 à 5 maand eer het beach-weer er aan komt en tegen dan zou ik toch een beetje toonbaar moeten zijn.