Wimblog

Ik liep er al een tijdje over na te denken, maar ik heb ondertussen toch de knoop doorgehakt. Ik ga even een pauze inlassen wat betreft het powertrainen. Wel met een beetje pijn in het hart, maar het is nu eenmaal niet anders.

De reden is tweeledig. Langs de ene kant moest ik qua tijdsbesteding een keuze maken. Of fietsen of powertrainen. Vermits ik fulltime werk kon ik het niet opbrengen om zowel dagelijks te powertrainen als vijf tot zes keer per week met de fiets te rijden. Gewoon geen tijd voor en een lichaam moet ook kunnen recupereren.

Daarbij komt ook nog dat ik sinds mijn blessure – nu bijna een jaar geleden – nog steeds wat last heb van mijn borstspier. Allez, de laatste tijd had ik er meer en meer last van merkte ik. En ook het gevoel is na mijn blessure nooit meer hetzelfde geweest al voordien. En dus heb ik maar beslist om mijn tijd te besteden aan het fietsen. De kans dat ik mij daarbij opnieuw blesseer aan de borstspier is uiteraard een stuk kleiner.

En we moeten ook toegeven dat ik eigenlijk veel te zwaar gebouwd was om deftig te kunnen klimmen en dus hoop ik dat ik wat gewicht verlies door enkel nog te fietsen en zo nog wat voordeel doe om wat beter te kunnen klimmen. En nu is het afwachten om te kijken of ik de juiste beslissing genomen heb.

Sinds vorige week ben ik terug aan het trainen in de fitness. En dat ongeveer 5 maanden na mijn blessure.

Op de maandag staat de borst op het programma en dus heb ik vandaag mijn tweede keer de borst getraind. En hoewel ik uiteraard licht train gaat het beter dan verwacht. De pees reageert goed, ik heb er geen hinder van en tijdens of na de training doet ze ook geen pijn.

Ik merk wel dat ik een heel groot deel van mijn kracht verloren ben – wat uiteraard logisch is, maar ik twijfel er niet aan dat het vrij snel gaat terugkomen.

Maar dan is er nog het koppeke. Als laatste oefening moesten we bench press doen.  Dat is de oefening waar het op die maandag in februari mis liep. En blijkbaar zit dat dus nog in het koppeke. Verhoudigsgewijs heb ik mijn laatste oefening een pak lichter gedaan als de andere oefeningen. Dat zit er nu nog eenmaal in en het zal nog wel een hele tijd duren eer dat ik die klik kan maken.

Ik moet waarschijnlijk niet zeggen dat de eerste keer dat ik 90 kg zal bankdrukken er niet snel zit aan te komen en dat ik het met een klein hartje zal doen. Maar nu is dus de boodschap om rustig aan op te bouwen en zien dat ik mij niet forceer. Maar ondertussen ben ik wel zo slim om het te beseffen dat dit de enige goede manier is om het te doen.

Ik was net mijn trainingsschema aan het opdiepen omdat ik vandaag de eerste keer terug naar de fitness ga sinds mijn blessure eind februari.

Omdat ik de papieren versie niet meer vond keek ik in het programma dat ik gebruik om alles bij te houden. En bij het lezen van het volgende moest ik toch even slikken. Het kwam allemaal effe terug naar boven.

Waarschuwing:
Het nu volgende bericht heeft een hoog narcisme gehalte en staat bol van de ijdelheid en lichaamscultuur. Hebt u daar een hekel aan, lees dan vooral niet verder. Leest u toch verder en heeft het u geërgerd, niet komen klagen, u was gewaarschuwd.

Het zit zo: toen ik powertrainde nam ik elke eerste dag van de maand de maat van een paar lichaamsdelen om te kijken of er vooruitgang was. De omtrek van beide bicepsen, borst, buik en beide bovenbenen werd elke maand genomen en mooi bijgehouden in een excel lijstje – de enige reden trouwens waarvoor ik Excel gebruik. Dat en het bijhouden van hoe ver ik rijd met de fiets.

Vlak na mijn blessure – 1 maart dus – hadden mijn biceps een omtrek van 40 cm. In opgespannen toestand, dat spreekt voor zich. Vandaag werd er opnieuw gemeten. Normaal moest het gisteren gebeuren maar omdat het de Dag  van de Arbeid was, werd er niets gemeten in Casa YCF.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet goed van was toen ik de resultaten zag. Twee maanden niet trainen resulteerde in een rechter biceps van 38 cm (2 cm verlies dus) en twee maanden niet trainen gecombineerd met 6 weken een draagverband resulteerden in een linker biceps van 36 cm (4 cm verlies ofte 10%).

De wetenschap dat ik nog een hele tijd uit de fitness dien weg te blijven maakte het er allemaal niet beter op. Ik ga niet beweren dat mijn ogen zich met tranen vulden, maar ik moest toch even de teleurstelling wegslikken. Hopelijk kan ik mij snel terug op het powertrainen storten en alle verloren spiermassa opnieuw bijkweken.

Tot dan zal ik met lede ogen moeten aanzien hoe ik nog verder zal krimpen en wegkwijnen. Gelukkig dat ik nog met de fiets kan rijden en lopen, zo rest er mij toch nog iets van sport.