Wimblog

Hét grote plan voor deze zomer was om te proberen beter te doen dan de 1h46 die ik vorig jaar nodig had om de Mont Ventoux te beklimmen vanuit Bédoin. Maar omwille van mijn operatie moest ik mijn ambities opbergen tot volgend jaar. En dus werd het een rust vakantie.

Ons huisje lag in Malaucène – aan de voet van de Mont Ventoux – op een kilometer wandelen van het dorpscentrum. Het huisje was voldoende groot voor twee man en pikfijn in orde.

Een week lang hebben we kunnen proeven van hoe het leven hoort te zijn. ‘s Morgens op het gemak te voet naar de bakker en een krantje kopen. Na het ontbijt was er dan tijd om de krant van voor naar achter te lezen.

Elke dag bezochten we een markt, telkens in een ander dorp. Mind you, ga niet naar de markt in Vacqueyras, want 10 kraampjes is amper een markt te noemen. Daarentegen zijn de markten in Vaisson-La-Romaine, Bédoin en Malaucène zelf aan te raden. De markt in Carpentras is dan echter weer te groot en ook het soort mensen dat er rond loopt is niet hetzelfde als in op een dorpsmarkt.

Afhankelijk van hoe groot de goesting was kozen we er in de middag voor om een uitstap te doen of aan het zwembad te gaan liggen met een boek. En aangezien ik iets van een 1.000 bladzijden heb gelezen kan u er van op aan dat we vaak aan het zwembad hebben gelegen.

‘s Avonds bakten we een stukje vlees op het elektrische grilletje – bbq met vuur was verboden omwille van de droogte – en lazen we nog wat of legden een kaartje. Niet zelden werden we gezelschap gehouden door vakantiepoes. Eén van de katten van de eigenaars vond ons gezelschap namelijk zo goed dat ze verkoos om de avonden bij ons door te brengen. Ons niet gelaten natuurlijk.

Het was dus een bijzonder deugd doende vakantie en daar doen we het voor, ook al ben ik de Mont Ventoux enkel met de auto naar boven gereden. Maar zoals gezegd, met een beetje geluk, ligt hij volgend jaar nog steeds op de zelfde plaats en zal ik hem dan wel naar boven fietsen.

De vakantie in de Provence zit er ondertussen op en ik kan er enkel met een goed gevoel op terugblikken. Na de pech van de eerste dagen verliep de rest van de week wel zoals gehoopt.

Het belangrijkste doel van de vakantie was het beklimmen van de Mont Ventoux vanuit Bédoin. Vorig jaar had ik reeds een tamelijk succesvolle poging ondernomen vanuit Sault maar faalde ik jammerlijk vanuit Bédoin door gebrek aan recuperatievermogen waardoor mijn spieren nog volledig verzuurd waren. Na ongeveer 9 kilometer stapte ik toen af en was het over and out.

Dit jaar had ik meer en beter getraind en hoewel in de laatste weken de conditie iets achteruit gegaan was door een paar kleine foutjes was het vertrouwen groot.

Op dinsdag zou ik samen met kameraad T. en zijn vriendin M. naar boven rijden. M. had de beklimming vorig jaar ook al gedaan en wou dit jaar een paar minuten van haar tijd af doen. T. en ik zouden haar gedurende de rit vergezellen om haar te motiveren. Door het lagere tempo van M. kon ik zo de gehele beklimming eerst verkennen zonder in het rood te gaan. Na 2h30 fietsen bereikte ik de top en M. bereikte de top na 2h48, jammer genoeg 3 minuten trager dan vorig jaar.

Donderdag stonden we om half tien opnieuw in Bédoin, maar deze keer om 21 kilometer voluit te gaan en proberen een mooie tijd neer te zetten. Ik had een tijd in mijn hoofd die ik wilde halen, maar omdat het uiteindelijk ook maar mijn eerste echte keer was dat ik de beklimming volledig zou doen had ik op voorhand tegen bijna niemand gezegd welke tijd dit was.

Over het algemeen ging de klim vlot en zonder al te veel problemen bereikte ik de top. Enkel de twee laatste kilometers waren echt zwaar omdat ik vlak hiervoor een energiegel had gegeten die onmiddellijk zwaar op mijn maag lag en een paar meter voor de top zijn weg terug naar buiten vond. Ondanks dat ik in het begin misschien wat sneller had kunnen fietsen ben ik toch relatief tevreden met de 1h46 die ik nodig had om de top te bereiken.

Ik kan beter voel ik en dat zal ik volgend jaar bewijzen ook. Maar voor nu ben ik dus best tevreden. Maar toch ook want ontgoocheld want ik had 1h45 voorop gesteld en daar ben ik dus 1 minuut boven gebleven. Maar dat zijn details. Ik ben vlot naar boven kunnen rijden en dat is wat telt. En ik heb me geamuseerd.

Een gedetallieerd verslag van de beklimming zelf kan u lezen op mijn fietsblog.

Nog vier dagen werken en de vakantie kan beginnen! Nu het zo dicht bij komt begin ik stilaan toch wel af te tellen.

Donderdagnacht vertrekken we voor 8 dagen richting Vaison La Romaine in de Provence. En aan het weerbericht te zien, gaat het er echt fantastisch worden..

Eindelijk! Meer dan twee maanden na datum heb ik de foto’s van onze trip naar de Provence bekeken, geselecteerd en online gezwierd. Schandalig eigenlijk dat het zo lang geduurd heeft. Veel interessants is er niet op te zien, maar ze zijn toch te bekijken op Flickr.

Gisteren was ik bezig met een deel van de foto’s van onze trip naar de Provence te bewerken.

Een groot deel van de foto’s bestond uit landschapfoto’s met als bedoeling er een panoramafoto van te maken achteraf.

Gisteren ben ik er in geslaagd om voor de eerste keer een iets of wat deftige panorama foto in elkaar te knutselen.

Het betreft hier het uitzicht op het stajde Beaux-de-Provence genomen vanaf het kasteel.

Voor de volledige foto kan je hier terecht