Wimblog

Nu ik opnieuw aan het trainen ben, kan ik de periode van 5 maanden (quasi) inactiviteit afsluiten. 5 maanden geen sport doen (buiten fietsen). 5 maanden opletten dat ik mij niet forceer als ik iets wou oppakken. 5 maanden horen dat ik mij niet mag forceren en dat ik moet oppassen. Gek werd ik ervan.

Maar nu is het dus voorbij. Ik ben ‘genezen’. Alles zou terug aan elkaar gegroeid moeten zijn en binnen een paar weken/maanden denk ik dat ik terug op volle kracht kan trainen. De moeilijke periode ligt dus achter mij.

Maar toch zal ik mij die periode altijd herinneren. Ik zou het zelfs niet kunnen vergeten want telkens ik voor de spiegel sta word ik er aan herinnerd door een litteken van hier tot in Tokio. De wonde is genezen, maar echt mooi genezen kan je het moeilijk noemen.

Heb ik het er moeilijk mee? Ja en nee. Op zich dacht ik dat ik er mij niet zou aan storen, maar het telkens zien is confronteren. Maar het zal wel slijten denk ik dan.

Hieronder nog even een chronologisch overzicht aan de hand van 3 foto’s. Op de bovenste foto zie je bloeduitstorting een paar dagen na de blessure. Op foto 2 zie je de nietjes na de operatie en de derde foto is het litteken zoals het nu is.

Gisteren had ik opnieuw een afspraak met de chirurg die mijn borstspier aangehecht heeft.

Na de obligate beleefdheden te hebben uitgewisseld mocht ik mijn t-shirt uittrekken om de borstspier aan een controle te onderwerpen. Nadat hij een paar keer aan mijn arm getrokken had ik verschillende richtingen en gevoeld had waar de spier ligt besloot hij dat alles goed aan het genezen is. Hij vroeg me ook of ik tevreden was met de symmetrie want hijzelf vond dat het uitzicht hetzelfde was als ervoor. Ik kon niet anders dan mij hierbij aansluiten.

Zijn volgende vraag was wanneer ik graag terug zou willen beginnen met powertrainen. Ik vertelde hem dat ik graag zo snel mogelijk terug zou beginnen, maar dat mijn focus op dit moment op het fietsen ligt en ik voor mezelf reeds uitgemaakt had dat ik niet voor augustus zou beginnen om alles de tijd te geven om voldoende te herstellen. De chirurg was het eens met die planning dus begin ik na onze vakantie naar Malta terug met mezelf af te beulen in de gym.

De chirurg vroeg ook of ik het nog nuttig vond om naar de kinesist te gaan. Hij wou weten of de oefeningen die ik daar deed mij echt vooruit hielpen. Ik antwoordde naar waarheid dat ik er niet zo veel meer aan had en hij bevestigde door te zeggen dat ik wat hem betrof mag stoppen met de kine. Dus mijn geplande sessie gaat nog door, maar daarna stop ik met de kine. Misschien dat ik in augustus nog een paar keer ga gaan om rustig aan en onder begeleiding te kunnen beginnen met belasting van de borstspier, maar voor nu is het dus goed geweest.

Zoals u ziet verloopt alles goed en mag ik zeker niet klagen. Na zo’n operatie had het veel erger gesteld kunnen zijn. Ik heb het in het verleden al gemerkt en nu merk ik het nogmaals dat ik vrij snel herstel na een blessure/operatie. Maar ik ben dan ook nog jong he.

Afgelopen (verlengd) weekend stond helemaal in het teken van het fietsen. Zoals ik eerder al schreef heb ik donderdag mijn eerste rit op de weg gedaan en die verliep zonder noemenswaardige problemen.

Vrijdag en zondag stonden respectievelijk rit 2 en 3 op het programma. Bedoeling was om telkens iets langer te rijden en zoals u kan zien is dat vrij vlot gelukt. Zondag had ik zelfs nog langer willen rijden, maar doordat ik tweemaal lek gereden was ben ik moeten afstappen en heb ik een 3 tal km te voet moeten doen eer ik thuis was. Wel jammer want ik had een goede dag.

In totaal heb ik dus de volgende ritten gedaan:

1 mei 2008:
33,81 km met een gemiddelde van 26,6 km/h en een gemiddelde hartslag van 176 BPM (details)

2 mei 2008:
55,15 km met een gemiddelde van 26,2 km/h en een gemiddelde hartslag van 160 BPM (details)

4 mei 2008:
69,43 km met een gemiddelde van 26,7 km/h en een gemiddelde hartslag van 158 BPM (details)

Samen komt dit op een totaal van 156,39 km. Voor de eerste keren terug gaan te fietsen na een periode van 2 maanden relatieve inactiviteit is dit zeker niet slecht. Ik had gevreesd dat ik er veel erger zou voor staan en het doet me positief kijken naar wat nog komen moet. Wie weet blijf ik zelfs wel onder de 2 uur op de Ventoux.

Vermits de chirurg mij aangeraden had om niet te fietsen voor 1 mei ben ik vandaag mijn eerste rit op de weg gaan rijden sinds de operatie.

In eerste instantie wou ik in de voormiddag gaan rijden, maar door omstandigheden was dat niet gelukt. Dan maar in de namiddag. Omdat het weer er niet al te best uit zag had ik mij goed warm aan gekleed. Lange broek en shirt met lange mouwen aan en het regenjasje ging ook mee. En ook mijn schoenovertrekken had ik uit de kast gehaald. Ik haat namelijk koude/natte voeten.

Maar toen ik op de fiets stapte begon het gelijk te regenen dus onmiddellijk het regenjasje aangetrokken en toch vertrokken. Ik had er zo lang naar uitgekeken om te kunnen rijden dat een beetje regen mij niet zou kunnen tegenhouden. Mijn vrouwtje zag het met een blik van bewondering aan en dacht bij haarzelf ‘goed zot’.

De rit op zich viel heel goed mee. Op de vlakke stukken gingen de benen goed rond aan een trapfrequentie van ongeveer 100 RPM. De paar hellingen die ik gedaan hebben gingen iets minder vlot en de Ventoux is nog ver weg, maar eerlijk gezegd had ik het erger verwacht. Ik had gevreesd dat de benen bij elke helling of stuk met tegenwind zouden ontploffen, maar dat is niet gebeurd.

Waar ik wel last van had, was mijn rug. Het was de eerste keer dat ik met de fiets op de baan reed sinds mijn positie veranderd is en daar moet ik blijkbaar nog wat aan wennen. Maar ik ben en vrij zeker van dat het geen enkel probleem zal vormen.

Waar ik mij ook over verbaasde was mijn hartslag. Ik heb de rit beëindigd met een gemiddelde hartslag van 176 BPM en een maximale van 200 BPM. Nog nooit was mijn gemiddelde hartslag zo hoog dit jaar, noch op de weg, noch met de mountainbike. Mijn hartslag is dus zeker en vast iets dat ik moet in het oog moet houden, maar voorlopig maak ik er mij niet al te veel zorgen over.

Ritgegevens:
Afstand: 31,81 Km
Gem: 26,60 Km/h
Totaal 2008: 787,34 Km

Ha, ik ben een tevreden man!

Gisteren – tijdens mijn derde sessie bij de kinesist – zijn we al begonnen met krachtoefeningen. Dit was totaal niet gepland maar omdat mijn arm al volledige beweeglijkheid heeft was dit de logische volgende stap.

Nu moet u wel niet denken dat ik al heb lopen sleuren met gewichten en dergelijke. Het gaat hier uiteraard om lichte oefeningen waarbij ik de arm van de kinesist wegduw of naar me toe trek en waarbij hij dan lichtjes tegendruk geeft. Maar het voornaamst is dat we nu echt aan de revalidatie bezig zijn.

Dat we nu al met de krachtoefeningen bezig zijn is trouwens goed nieuws. Zo hoop ik dat ook het fietsen op de weg snel zal lukken – de eerste test staat gepland voor komende donderdag (1 mei) en dat ik ook vrij snel genoeg kracht in mijn armen heb om klimmetjes te kunnen doen.

En nu ik toch volop aan het hopen/dromen ben, graag zou ik er al een eerste keer staan op 24 mei als we met een paar man de oranje lus van de Ronde van Vlaanderen gaan rijden -  goed voor 9 hellingen waaronder de Kluisberg, Koppenberg en de Oude Kwaremont. Hopelijk komt deze rit niet te vroeg en kan ik mee met de anderen. Het zou een kleine overwinning zijn voor mijn.

Gisteren was mijn eerste kiné-sessie na de operatie waarbij mijn afgescheurde borstspier terug werd vastgezet. Inderdaad, zes weken na de operatie kan ik eindelijk aan de revalidatie beginnen. Een nieuwe mijlpaal in de stap naar volledig herstel.

De kinesist waar ik naar toe ga is dezelfde die ook mijn revalidatie van de meniscus-operatie gedaan heeft vorig jaar en waar ik heel tevreden over was.

Voor hij aan de behandeling begon wou hij weten wat er voorgevallen was, dus ik vertel hem het hele verhaal. Ook zijn verbazing was groot over wat er met mijn gebeurd was en hij had nog nooit zo’n geval als het mijne behandeld. Dus hij ging het een en het ander moeten opzoeken. Blijkbaar is dit dus echt iets dat niet zo vaak voorvalt.

De eerste behandeling bestond eruit om te kijken hoe het zat met de beweeglijkheid van mijn linkerarm. De kinesist beweegde mijn arm in allerlei richtingen (omhoog, zijwaarts, roteren) en vroeg aan mijn om de bewegingen ook zelf uit te voeren. Al deze bewegingen gingen zonder problemen en ik heb op geen enkel moment pijn ervaren aan de pees of de spier. Zelfs van enige vorm van stijfheid was er geen sprake. Dit stemde de kinesist – en mezelf – tot een voorzichtige hoera-stemming.

Hij had niet verwacht dat ik op dit moment al zo ver zou staan gezien mijn arm toch een 5-tal weken in een draagverband heeft gehangen. Dat het zo goed gaat wil natuurlijk niet zeggen dat ik nu als een wildeman aan mijn revalidatie kan verderwerken. Nee, we gaan het stap voor stap doen zonder iets te forceren om een volledig herstel te bereiken.

Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik geoppereerd ben en de revalidatie verloopt goed. De sessie bij de kinesist gaan vlot en ik voel mijn knie en quadriceps met de dag sterker en steviger worden tijdens de oefeningen.

Ondertussen kan ik al reeds zonder krukken rond stappen zonder hierbij problemen te ondervinden. Ook trappen nemen gaat, maar wel nog steeds op het gemakje.

Sommige zaken zijn echter nog niet zoals ze moeten zijn. Lange tijd op een stoel zitten (bijvoorbeeld achter de pc) lukken nog niet zonder pijn en stijfheid van de knie. Dus langer als een uur zitten is voorlopig nog niet echt mogelijk. Liggen in de zetel met gestrekt been gaat mij nog het beste af, maar daar is natuurlijk erg saai.

Hopelijk betert het snel wat het zitten betreft en kan ik volgende week terug gaan werken, maar voorlopig heb ik daar geen goed oog op. Nu begin ik te snappen waarom de dokter mijn tot en met 27 mei heeft voorgeschreven. Zoiets is dus blijkbaar niet zonder reden.