Vandaag reed ik met kameraad T. als voorbereiding voor de Ronde van Vlaanderen de groene lus ervan. Vorig jaar waren de verhoudingen zo dat ik T. op elke helling los kon rijden, maar dit jaar lagen de kansen anders.
Deels door het slechte weer en deels door gebrek aan motivatie (veroorzaakt door het slecht weer van de afgelopen maanden) staat er ongeveer 500 km minder op mijn teller dan in dezelfde periode vorig jaar. T. daarentegen is al een sinds het begin van het jaar goed aan het rijden en heeft bijgevolg iets meer dan 200 km voor op mij. Op zich geen probleem, maar waar bij mij de kilometers vooral op de rollen gereden werden, had T. al een paar langere ritten op de weg.
Het gevolg laat zich al raden. De eerste hellingen kwam ik vlot over, maar ik merkte dat het steeds moeilijker werd. Na ongeveer 50 km in het zadel kregen we de Muur en de Kapelmuur voor de wielen geschoven en hier was aanklampen het enige wat ik nog kon doen. Overnemen laat staan wegrijden zat er niet in. Dit was echter nog maar een voorbode van wat komen moest.
Op de Bosberg – toch wel een helling die ik graag doe – parkeerde ik volledig en moest ik een gat laten van goed 40 meter. Wat ik ook probeerde, ik kwam niet vooruit. Hetzelfde verhaal speelde zich af op de paar hellingen die daar op volgenden. Op de Eikenmolen heb ik zelfs niet meer geprobeerd om te volgen. Schakelen naar een klein verzet en op eigen tempo naar boven rijden. Tot veel meer was ik niet in staat. Bij de minste molshoop die we over moesten, ontploften mijn benen. Een gevoel dat ik nooit eerder meegemaakt had. Moeten passen in een beklimming en de kracht niet meer hebben om op mijn tanden te bijten waren een nieuw gegeven voor mij.
Ben ik dan slechter in conditie dan vorig jaar. Verre van, we hebben de rit zelfs gereden met een gemiddelde snelheid die 1 km/h hoger lag dan vorig jaar. Kameraad T. was gewoon stukken beter dan vorig jaar. Hij heeft mij gewoon puur op klasse naar huis gereden. Moet ik panikeren? Zeker niet.! Moet ik excuses zoeken. Absoluut niet. T. is/was gewoon beter. Het enige dat mij te doen staat is bij trainen. Huilend in een hoekje gaan zitten brengt geen zoden aan de dijk. En het zal me zeker niet helpen om een helling te nemen. Is mijn ego gekwest. Toch wel een beetje, maar dat neemt niet weg dat T. alle respect verdient.
