Wimblog

Gisteren was ik na het werk even bij mijn ouders binnen gesprongen om foto’s te nemen van mijn nichtje. Het kind is nu iets meer dan 2 jaar en al een echte babbelkous. En tevens zot van haar nonkel Wim. Van zodra ze mij zag is ze niet gestopt met babbelen tegen mij. Zelfs toen we met de blokjes aan het spelen waren stond haar mondje niet stil. Fantastisch eigenlijk om eens met iemand op mijn niveau te praten.

Van zodra ze wist dat ik foto’s kwam nemen van haar was ze nog meer in haar nopjes. Gekke bekken trekken naar de camera, een beetje komedie spelen dat ze zogezegd telkens verschoot van het licht van de flitslamp (we merkten het toen ze dezelfde reactie deed toen de flits niet afging). Altijd willen komen kijken naar de foto’s en dan zeggen welke mooi zijn en welke niet.

Heel de tijd stond de TV op maar het nemen van de foto’s was plezanter dan hetgeen zich op de TV afspeelde. Maar van zodra Samson en Gert op het scherm verschenen vergat ze op slag dat ik er was en had ze enkel nog aandacht voor de tv. Zelfs Koe – welke eigenlijk een eland is, maar dat krijgt ze nog niet uitgesproken – zat er maar voor spek en bonen bij.