Sinds ik begin dit jaar hard aan het trainen ben voor de Mont Ventoux en bijna niet meer in de fitnesszaal ben gewesst ben ik ook een paar kilogram vermagerd.

Na de feestdagen vorig jaar had ik een dieptepunt/zwaartepunt van 93 kilogram. 93 kg is moddervet moest u het zich afvragen. Maar nu, een dik half jaar later, geeft de weegschaal ongeveer 77 kilogram aan. Een verschil van 16 kg. En zoiets laat zich merken. Zeker wat kleren betreft.

Al mijn kleren zijn ondertussen veel te groot geworden. De twee nieuwe jeansbroeken die ik in december kocht, kan ik enkel nog aandoen met een ceintuur. Anders zakt mijn broek af als ik mijn handen in mijn zakken steek. Mijn hemden zijn uiteraard ook allemaal veel te groot geworden.

Nieuw kleren kopen dringt zich dus op. En laat nu net de solden voor de deur staan. Een ideale kans, ware het niet dat ik er zo tegen op zie om te gaan shoppen.

Aanschuiven en zoeken achter een parkeerplaats. Winkel in, winkel uit op zoek achter de juiste kleren in de juiste maat. Eenmaal die kleren gevonden aanschuiven aan het pashokje en aan de kassa. Ondertussen luisteren naar het idiote gezaag van de andere mensen in de winkel. Vechten tegen de stemmetjes in mijn hoofd. Allemaal dingen waar ik verschrikkelijk tegen op zie.

Maar ik vrees dat ik het allemaal toch zal moeten ondergaan want ik heb echt nood aan nieuwe kleren. Nu nog zien of ik nog soldenbudget want met concerttickets, een flitsboete en een nieuwe lens heb ik al wat geld uitgegeven deze maand.

Oh, en iemand om stijldadvies te geven zou ik ook nog wel kunnen gebruiken. Wie weet met wat kom ik anders thuis.