Wimblog

Sinds vrijdagnacht heb ik last van een felle pijn in mijn pas geopereerde knie. Zo fel zelfs dat ik zwaar aan de pijnstillers moest (lees 1200mg ibuprofen op een dag) om het draaglijk te houden. Vandaag besloot ik dan maar om het zekere voor het onzekere te nemen en naar de dokter van wacht te gaan.

Deze verwees mij door naar spoed want de zwelling van mijn knie en de warmte voorspelde niet veel goed volgens hem. Maar op spoed vertelde de assistent mij dat er niets aan de hand was en dat ik terug naar huis mocht. Wel had hij een afspraak gemaakt met de chirurg voor dinsdag aanstaande.

Omdat ik niet erg opgezet was met de weinige informatie dat hij gaf werd er even een discussie gevoerd. Het volgende geeft een mooi beeld van deze discussie.

…
Wim: Is er iets dat ik moet nemen van medicatie?
Assistent: Dat staat in de brief.
W: De brief die geaddresseerd is aan Dr. Vanderwaeren?
A: het is een open enveloppe hé!
…

Meer woorden ga ik echt niet aan vuil maken. Dat heb ik al gedaan op de spoedafdeling. Het enige wat ik nu kan doen is rusten, pijnstillers nemen en wachten op beterschap.

Ik wil wel nog even meegeven dat de verpleegsters in de spoedafdeling fantastisch werk doen. Als het goed is mag het ook gezegd worden.

Zoals elke maandag waren mijn kameraad en ik in de fitness om de borst en triceps te trainen. Normaal beginnen we onze training altijd op de Peck Deck maar omdat dit toestel buiten gebruik was begonnen we meteen met bankdrukken. De eerste set was een opwarmertje met een lege baar met 20 kg. Daarna een set van 10 herhalingen met 60 kg, vervolgens 10 herhalingen met 70 kg en omdat het vlot ging een set van 10 herhalingen met 80 kg. Ook deze set ging vlot dus verhoogden we het gewicht naar 90 kg.

Vlak voor ik aan mijn set begon zei ik dat ik wel nog altijd last had van een stijf gevoel aan mijn linker oksel – waar ik eigenlijk al een paar weken mee sukkelde – en dat ik misschien toch beter een week rust had genomen. Voor ik op de bank ging liggen zei ik nog al lachend tegen mijn kameraad dat ik hoopte dat ik niets zou scheuren. Hij antwoorde dat ik maar moest zeggen wanneer het niet meer ging. En ik zei dat hij maar moest helpen als hij mij hoorde roepen van de pijn.

Hij hielp mij met het uitheffen van de halter en ik bracht het gewicht naar beneden. Zonder moeite kon ik de baar naar boven duwen en ik liet de baar gecontrolleerd terug zakken. Op dat moment voelde ik dat er iets ging gebeuren en ik zei tegen mijn kameraad dat hij moest helpen. Op dat moment liet ik het gewicht helemaal zakken en op het moment dat de halter mijn borst raakte voelde ik mijn spier scheuren. Het was het gevoel alsof er een stuk stof scheurde en onmiddellijk schreeuwde ik het uit van de pijn. Ik was nog wel zo gek om de baar mee omhoog te duwen omdat ik dacht dat het te moeilijk zou zijn voor mijn kameraad om 90 kg omhoog te trekken.

Daarna ben ik rechtgestaan en de zaal uit gelopen. De eigenaar van de fitness zaak zag onmiddellijk de ernst van de situatie in en gaf mij onmiddellijk ijs om op de spier te leggen om de zwelling – die al ingetreden was – tegen te gaan. Ook ging hij aan de slag om te bellen zodat er een echografie kon genomen worden. Jammer genoeg gaven ze niet thuis aan de andere kant van de lijn dus zijn we maar naar spoedgevallen van Gasthuisberg in Leuven gereden.

En dat was trouwens de laatste keer dat ik daar kom. Ik mag dan nog op 100 meter er vandaan half dood vallen, dan nog heb ik liever dat ze mij naar een andere hospitaal doen. Toen ik er toekwam was het redelijk druk, maar na amper anderhalf uur wachten kwamen ze mij toch al halen. De assistent vroeg wat er voorgevallen was en ik deed het hele verhaal. Hij zei dat er zeker een echografie van gemaakt moest worden en ging de dokter halen.

Toen deze kwam vertelde hij doodleuk dat er geen echografies gemaakt worden op spoedgevallen en dat ik er wel zou bovenop komen met 3 tot 4 weken rusten en pijnstillers. Mijn exacte antwoord hierop was: ‘Gelukkig dat gij 7 jaar gestudeerd hebt, want zo’n diagnose had ik zelf niet kunnen maken’. Ik eiste een echografie maar uiteindelijk heb ik moeten instemmen met een afspraak voor 7 maart – eerder gaat echt niet, meneer.

Toen ik zei dat ik niet in staat was om met de wagen te rijden en dat ik het trouwen veel te riskant vond moest er iets voorvallen en de verzekering zou moeilijk doen, vertelde hij dat ik met pijnstillers zeker en vast met de auto zou kunnen rijden. Vandaar dat ik dus vanmorgen onmiddellijk naar de huisarts gebeld heb voor een tweede opinie. Ik had de indruk dat die dokter van gisteren mij zo snel mogelijk weer weg wou. Neen, spoedgevallen van Gasthuisberg, daar zien ze mij niet gauw meer.

Zo zag mijn arm er gisterenavond uit toen ik thuis kwam van spoedgevallen:

Toen ik vanmorgen opstond zag de bloedstorting er iets erger uit:

De spier doet uiteraard bij verschillende bewegingen zeer en ik heb gemerkt dat ik – als ik bijvoorbeeld in bed lig – ik mijn arm niet naar boven kan duwen (zoals bijvoorbeeld bij het bankdrukken). Dit lijkt me niet echt een goed teken, maar wat weet ik er nu van, ik heb geen 7 jaar gestudeerd. Nu is het dus afwachten tot de dokter komt en wat zijn mening hierover is.

Update:
Alweer een dag later is de bloeduitstorting nog iets erger geworden – dit had mijn huisarts ook voorspeld. Ik ben benieuwd wanneer ze terug minder gaat worden, want het ziet er elke dag slechter en slechter uit, maar het ziet er wel erger uit dat het effectief is hoor. Maar een beetje medelijden wekken kan nooit kwaad imho.

Update 2:
Wie had gedacht dat het ergste voorbij was, komt dus bedrogen uit. De bloeduistorting is nog erger geworden. De pijn daarentegen is afgenomen – zolang ik niets doe. Kracht zetten lukt nog steeds niet.