Garmin Sync

Toen ik pas begon te lopen registreerde ik mijn looptochtjes met de Endomondo app op mijn Android smartphone. Na een tijdje was ik echter een beetje teleurgesteld in deze app en kocht ik een Garmin Forerunner 410 horloge. Sindsdien gebruik ik Garmin Connect om mijn data naar te uploaden.

Maar ik bleef ook nog mijn activiteiten uploaden naar Endomondo. Omdat ik daar toch al een tijdje opzat en aan een paar challenges mee deed, etc…

En toen ontdekte ik Strava, wat door iemand omschreven was als Facebook voor lopers en wielrenners. En dus uploade ik ook, hipster die ik ben, mijn loop- en fietsdata naar deze site…

En natuurlijk heb ik ook een Runkeeper account, maar daar deed ik eerlijk gezegd niet zo veel mee. Maar af en toe kreeg ik wel een vriendschapsverzoek en aanvaardde ik die ook.

Mijn routine na het lopen of fietsen was dan ook meestal als volgt: Eerst mijn gegeven vanuit mijn Forerunner 410 of Edge 705 uploaden naar Garmin Connect. Daarna Endomondo bijwerken en dan nog eens inloggen op Strava om mijn gegevens daar ook op te zetten. Voor Runkeeper deed ik die moeite zelfs niet.

Maar onlangs ontdekte ik Garmin Sync waarmee je je activiteiten op Garmin Connect kan synchroniseren met Strava en Runkeeper. Het principe is heel eenvoudig. Je geeft de ID van één van je Garmin Connect activiteiten in en verbindt dan met Strava en/of Runkeeper en van dan worden je activiteiten die je upload naar Garmin Connect automatisch toegevoegd aan de andere service(s) van je keuze.

Ook oude activiteiten in één keer uploaden naar Strava en/of Runkeeper gaat bijzonder makkelijk. Je geeft in van welke periode je de activiteiten wil toevoegen en Garmin Sync doet de rest. Zo heb ik gisteren al mijn activiteiten van 2013 naar Runkeeper gepompt.

Voor Endomondo is er voorlopig nog niets gelijkaardigs, maar met Garmin Sync is het toch al een beetje eenvoudiger geworden om mijn gegevens op verschillende platformen te krijgen zonder al te veel moeite.

Wie wil mag mij trouwens altijd toevoegen op Garmin Connect, Endomondo, Runkeeper en/of Strava.

Insanity

Gisterenavond stuurde ik, volledig nuchter en bij mijn volle verstand, volgende tweet de wereld in:


Maar hoe ga ik dat nu doen? Ik blijf bezig zoals vorig jaar. Keihard trainen in de fitness, lopen en mountainbiken als cardio en op mijn voeding letten met de hulp van VitamineF3. Maar daarnaast ga ik nog een extra’tje doen om het proces wat te versnellen: Insanity!

Insanity
Insanity

Iedereen heeft, tijdens het doelloos rondzappen,  de reclame al wel eens gezien op TV. Eén of andere energieke trainer vraagt mensen om door te zetten en tot het gaatje te gaan. Mensen getuigen dat het trainingsschema hun hele leven veranderd heeft en dat op amper 60 dagen.

Nu wil ik wel eens weten wat er van waar is, dus ga ik de uitdaging aan. Vanaf morgen ga ik mij 60 dagen lang wagen aan Insanity in de hoop om eindelijk dat strakke lichaam te krijgen.

Dat het zwaar gaat worden kan ik u nu al zeggen. 6 keer per week zo’n zotte training doen, naast mijn gewone routine… Maar hopelijk gaat het resultaat dus navenant zijn.

Volg zeker twitter en deze blog voor updates of ik het al dan niet volhou en zeker voor het resultaat. Als ik het programma afwerk plaat is een before & after foto om te bewijzen of het al dan niet werkt.

Duatlon

Zo heel af en toe moet ik een uitdaging hebben en hoewel 2013 nog niet begonnen is, heb ik toch al een uitdaging voor komend jaar.

In een opwelling van enthousiasme en overmoed heb ik me namelijk ingeschreven voor een duatlon op 24 maart. 6 kilometer lopen, 24 kilometer mountainbiken en vervolgens nog eens 6 kilometer lopen. En dat allemaal achter elkaar, zonder rust er tussen.

6 kilometer lopen is geen enkel probleem en ook 24 kilometer mountainbiken lukt me zonder veel problemen. Maar een combinatie van beiden met op het einde nog eens 6 kilometer lopen gaat waarschijnlijk bijzonder zwaar worden. Maar anders was het natuurlijk geen uitdaging.

Om me optimaal voor te bereiden op deze duatlon zal er dus hard getraind moeten worden. Zowel lopen als mountainbiken en liefst nog samen op één dag. De twee keer dat ik dit al gedaan heb, waren vrij zwaar, dus er is nog wat werk aan de winkel.

En om mijn debuut in het hele duatlon gebeuren niet meteen te moeilijk te maken heb ik me ook ingeschreven om op 24 februari een iets ‘eenvoudigere’ duatlon mee te doen. 3 kilometer lopen, 19 kilometer mountainbiken en 3 kilometer lopen.

Twee uitdagingen dus, en al meteen vrij vroeg op het jaar. Ik ben benieuwd of het mij gaat lukken, maar ik ga er alles aan doen natuurlijk om te slagen. Bent u ook benieuwd, kom dan zeker supporteren voor mij op 24 maart in Diest.

1000 kilometer

Zoals ik een tijdje geleden al schreef, ben ik sinds kort terug aan het lopen. Waarom nu lopen en niet opnieuw fietsen hoor ik jullie denken. Die reden is eigenlijk heel eenvoudig, tijdsgebrek. Als je twee of drie keer per week een uurtje gaat lopen heb je al een deftige training gedaan. Als je daarentegen 3 keer een uurtje fiets heb je eigenlijk gewoon 3 keer opgewarmd en amper getraind. Vandaar dus lopen. Dat paste nog net in mijn schema, zonder dat mijn vrouw gaat klagen.

Maar ik heb dus wel graag een uitdaging als ik iets doe. Dat maakt het allemaal een beetje leuker. Zo dus ook bij het lopen. Vandaar dat ik mij in Endomondo de 1000 km challenge heb aangemaakt. Het doel van de challenge is vrij duidelijk lijkt me. 1000 km lopen in 2012. Gemiddeld is dat net iets minder dan 20 km per week, dus helemaal onhaalbaar is dat niet. Echt spectaculair ook niet waarschijnlijk, maar voor mij zal het al een hele prestatie zijn moest ik het effectief halen.

Gelukkig ben ik het jaar al goed begonnen door de eerste 7 km van het jaar al meteen op de eerste dag te lopen.

Lopen

Nadat ik een paar lessen Tae Bo gedaan had leek het mij een goed idee om nog wat extra cardio te doen en wou ik wel eens proberen om opnieuw te gaan lopen. Na mijn laatste knieoperatie had ik al wel een poging ondernomen maar moest ik na twee keer stoppen met kniepijn. Maar doordat we in onze powertraining ondertussen ook een paar oefeningen voor de benen gestopt hadden bleek dat de kniepijn bij de Tae Bo weg bleef en hoopte ik dat het bij het lopen ook zou zijn.

En dus toogde ik op een avond naar de finse piste in Averbode en begon ik te lopen. Zoals gehoopt was er van kniepijn geen sprake meer en liep ik, geheel onverwacht, die eerste keer meteen 7 km aan één stuk. Neem het gerust van mij aan, voor mij was dat een hele prestatie. Ik denk niet dat ik ooit al eens meer dan 5 km gelopen had en nu bij de eerste keer meteen 7 km. Ik was tevreden.

Maar na een paar keer lopen begon er een ander probleem de kop op te steken. Na ongeveer een kilometer gelopen te hebben kreeg ik telkemale last van een slapende voet. Eerst viel de linkse in slaap en iets later volgde de rechtse. Heel erg vreemd maar vooral gevaarlijk. Met een slapende voet blijven lopen verhoogt het risico om een enkel om te slaan. De oorzaak van dit probleem kon volgen mij maar één ding zijn, nl. het feit dat mijn loopschoenen dik 4 jaar oud waren en dus eigenlijk totaal versleten zijn.

Dankzij twitter leerde ik dat ik best mijn licht eens kon gaan opsteken bij Ren in Tessenderlo. Niet meteen bij de deur, maar wel open op zondagvoormiddag wat op dat moment een groot pluspunt was. Na een paar schoenen gepast te hebben en te hebben uitgetest op de loopband vond ik het ideale paar voor mij. De beelden gemaakt op de loopband toonden aan dat het met de demping goed zat en dat het afrollen van de voet met die schoenen haast perfect was. Ik leefde dus op hoop wat betreft het slapende voet syndroom.

En inderdaad, na een paar dagen van aanpassen liep ik afgelopen weekend voor het eerst de hele tijd zonder dat mijn voet in slaap viel. Een bijzonder aangenaam gevoel! En een bevestiging dat de investering in deftige schoenen echt nodig was. Hopelijk is het vanaf nu enkel nog genieten als ik aan het lopen ben.

Wie mijn vordering, social media gewijs, wil volgen mag altijd ‘vriendjes worden’ op Endomondo.

100 pushups

Het is blijkbaar een jaarlijks terugkomend fenomeen: 100 pushups proberen te doen. Al twee maal heb ik het geprobeerd en al even veel keer is het mij niet gelukt, maar vorig jaar had ik wel een geldig excuus aangezien pompen met een afgescheurde borstspier niet echt goed lukt.

Maar door de uitdaging van Aaiboek en Christophe ga ik mij er nog eens aan wagen met het schema van 100pushups.info en ik kan onmiddellijk met week 5 beginnen. Dus aan de tegenstanders, weet waar u waar aan begint! Maar als geen ander weet ik dat hoogmoed voor de val komt dus ik zal pas mijn grote klep opentrekken als ik de 100 pushups gehaald heb.

Beter

Gisteren was het opnieuw Judo training en ik heb ze veel beter verteerd dan die van vorige week. Conditioneel was het nog altijd erg gesteld – misschien moet ik maar opnieuw gaan lopen – maar lichamelijk voel ik me veel beter dan vorige week. En dat is volgens mij allemaal te danken aan de osteopaat. Dinsdag had ik er een afspraak mee en die mens doet echt wonderen. Toen ik na drie kwartier van zijn behandeltafel stapte was ik compleet herboren. En dat werpt nu zijn vruchten af. Geen klachten van mijn rug na de training van gisteren. Daarvoor doen we het. En laat dus die opmerkingen over oud worden maar mooi achter wege.

Ok, ik geef het eerlijk toe, het vallen is ook nog wennen. Een van de zaken die je het meeste doet in Judo is vallen. En na zo lange tijd inactiviteit is dat zeker even wennen en vrij  pijnlijk. Zeker met worpen zoals Morote Gari (zie afb. hieronder).

Maar wat mij nog het meeste opviel wad dat ik blijkbaar over een goed motorisch geheugen beschik. Waar ik gedacht had dat ik veel zou verleerd zijn bleek het dat ik de namen wel vergeten ben, maar dat de handelingen er nog goed inzitten en vrij vlot naar buiten komen. Wel tijdens het technische gedeelte. Tijdens de randori ne waza (oefengevecht op de grond) kwamen de technieken niet echt vlot naar boven. Maar dat zal ook nog wel komen.

U zal ondertussen wel doorhebben dat ik tevreden ben met mijn beslissing om terug Judo te gaan doen. Ik heb me gisteren dan ook lid gemaakt van de club en mijn vergunning opnieuw aangevraagd.

Judo

Ha, bijna exact een jaar nadat ik overwoog om ooit terug judo te gaan doen is het er van gekomen. Dankzij een collega ben ik bij Judoschool Lummen terecht gekomen. In die club trainen ze op dinsdag, donderdag en vrijdag. De training op dinsdag en vrijdag zijn voor de competitie judoka’s dus besloot ik wijselijk om gisteren de eerste keer te gaan.

En zelfs dat was al zwaar. Na de opwarming kwamen 4 randori’s. Een pussy als ik ben heb ik de 2e en 4e randori uitgezeten omdat ik toen al op mijn adem getrapt had.

Daarna werd de groep in 2 gedeeld. De jeugd aan één kant en de mensen die techniek trainen aan de andere kant. Ik sloot met aan bij de groep die techniek ging trainen. De namen van de technieken zeiden mij vaag iets, maar de uitvoering ervan kwam verbazend vlug weer bovendrijven. Het is zoals @missbelgium het zei op twitter, het is zoals fietsen, dat verleer je niet.

Vlot en snel gingen de technieken wel niet, maar ze zitter er nog en dat is positief. Ik heb me dan ook geweldig geamuseerd op de tatami. Zo goed zelfs dat ik me afvraag waarom ik ooit gestopt ben.

Ik dacht dat ik de training goed verteerd had – op het op mijn adem trappen na – maar toen ik de douche uitkwam voelde ik mij opeens heel oud. Alles deed zeer. Mijn knieën waren rood en gezwollen, mijn ellebogen lagen open, mijn rug voelde alsof ik overreden was door een pletwals, maar tegelijk voelde ik me geod. Goed omdat ik terug aan het sporten was.

Vandaag voelt mijn onderrrug nog steeds zo pijnlijk, maar ik ga er van uit dat het met de tijd wel zal beteren. En indien niet, dan zal ik mij na de training moeten laten onder handen nemen door mijn vrouw.

Vetpercentage 14,4

Ik zit op de goede weg om één van mijn goede voornemens voor dit jaar te doen lukken, nl het kweken van het wasbordje.

Gisteren heeft de uitbater van de fitness waar ik nu train mijn vetpercentage gemeten (volgens de beste methode, met een huidplooimeter). En het resultaat was meer dan bevredigend: 14,4% bij een gewicht van 80,3 kilogram. Om u een idee te geven, een beach-body met zichtbare sixpack bereik je met een vetpercentage tussen 10 en 12%. Nog een paar procentjes dus, maar dat zijn natuurlijk wel de moeilijkste, maar vermits onze vakantie naar Malta pas op 6 augustus is, heb ik nog 6 maanden om dit doel te bereiken. En met de Ventoux er nog tussen, moet dat zeker in orde komen.

Het plan is dus het gewicht omhoog brengen en het vetpercentage omlaag.

Om dit vlotter te doen heb ik ook een nieuw dieet-plan gekregen. Dus geen wasborddieet meer maar een iets meer persoonlijke dieet, gericht op vetverlies en spiermassa opbouw. Het dieet bestaat uit 7 hoofdmaaltijden. Moest ik buiten deze maaltijd nog honger hebben mag ik nog tussendoortjes eten zoals amandelen, rozijnen, rijstkoeken, …

Het nieuwe voedingsschema ziet er als volgt uit. Let wel, dit is voor één dag.

Maaltijd 1 110 gr banaan
100 gr cornflakes
25 gr wei-eiwit
Maaltijd 2 70 gr volkoren brood
50 gr kippewit (beleg)
Maaltijd 3 140 gr ananas
60 gr witte rijst
300 gr kipfilet
Maaltijd 4 300 gr brocolli
30 gr rijst
200 gr kipfilet
Maaltijd 5 300 gr brocolli
60 gr rijst
300 gr kip
Maaltijd 6 50 gr rijstvlokken (Bambix)
25 gr wei-eiwit
Maaltijd 7 50 gr wei-eiwit

Dit komt op een totaal van ongeveer 2800 à 3000 Kcal per dag en zou mij moeten helpen in mijn queste naar het beach-body figuur.

Zou er iets broeien

Afgelopen weekend ben ik tweemaal met de MTB gaan rijden. Tweemaal had ik erg slechte benen. Vorig weekend reed ik mijn kameraad er op elke helling nog af en afgelopen zondag had ik moeite om hem op het vlakke parcours van Brasschaat te kunnen volgen.

Zo ook gisteren in de fitness. Al mijn trainingen worden minutieus genoteerd een een klein boekje waarin ik bij hou welke oefening ik doe en met hoeveel gewicht. Dit is vooral omdat ik meestal niet kan onthouden welke oefeningen ik nu weeral moet doen en welk gewicht ik de week ervoor nam.

En gisteren werd het dus duidelijk dat ik minder gewicht aan kon als een week eerder. Op zich is dat niet uitzonderlijk, een slechte dag heeft iedereen wel eens, maar met het fietsen in het achterhoofd leek er mij toch meer aan de hand. De vraag is nu uiteraard wat de oorzaak kan zijn. Gaat het toch gewoon een paar slechte dagen geweest zijn? Ligt het aan mijn voeding? Voedingssuplementen? Ben ik ziek aan het worden? De tijd zal het moeten uitwijzen.

Hopelijk ligt het gewoon aan een slechte dag en is het gauw voorbij.