Wimblog

Ik geloof niet dat ik hier al over collega S. heb verteld. Laat ik daar bij deze dan maar eens verandering in brengen.

Collega S. is eigenlijk niet echt een collega in de strikte zin van het het woord. We werken namelijk binnen verschillende projecten binnen hetzelfde bedrijf maar beiden voor een ander consultancy bedrijf. Van opleiding is S. Germaniste maar door een speling van het lot werkt ze als Business Analist, een echte IT chick om het in haar woorden te zeggen. Op het eerste zicht is er trouwens geen reden waarom ik dit vermeld, maar die is er wel degelijk. Maar daar kom ik zo dadelijk toe.

Via via zijn we met elkaar in contact gekomen en sindsdien zijn we geregeld samen gaan lunchen. Om de twee tot drie weken spraken we ‘s middags af voor een gezellige lunch waarbij we ronduit vertelden over allerhande zaken. Koetjes en kalfjes, maar ook persoonlijke zaken. De collegiale band werd al gauw overstegen en maakte plaats voor vriendschap.

Wat ik u trouwens ook niet wil onthouden is dat S. er best mag wezen. Ik zou zelfs het woord ravissant durven gebruiken. Of laat ik het zo stellen, wanneer S. door het gebouw wandelt zijn er veel mannen die hun hoofd draaien om haar na te staren. Uiteraard is dit ook één van de redenen dat ik geregeld met haar ga lunchen. Een tafelgenoot waar het goed babbelen mee is, is aangenaam. Maar eentje waar het goed babbelen mee is en ook nog eens aangenaam naar kijken is, is uiteraard beter. En gaan eten met een knappe dame is natuurlijk altijd beter voor het imago.

Maar nu terug naar het feit dat S. een Germaanse opleiding genoten heeft. Vandaag kwam tijdens onze lunch deze blog aan bod. En hoe graag S. deze wel niet leest. Volgens haar heb ik namelijk zelfs een beetje talent wat schrijven betreft. Het valt er wel aan te zien dat ik geen echte opleiding heb genoten, maar blijkbaar schuilt er wel iets in mij dat er voor zorgt dat ik de gemiddelde kwaliteit van internetschrijfsels overstijg. Ik geloof zelfs dat ze zei dat ik mits een cursus of opleiding een goede schrijver zou zijn.

Zo’n compliment zou het bij mij uiteraard altijd goed doen, maar komende van iemand die ettelijke jaren met taal een aanverwanten bezig geweest is, streelt mijn ego helemaal. S. raadde mij aan om mijn schrijfsels wat vaker na te lezen alvorens op de publish knop te drukken. Dit zou de scherpe kantjes die mijn tekstjes nu nog hebben al wat kunnen verminderen. En eigenlijk zou ik het moeten doen. Het kan de kwaliteit hier enkel maar ten goede komen. En wie weet krijg ik dan nog meer complimentjes. Want daarvoor doe ik het uiteraard.