Toen we gisteren na een deugddoend weekendje Westende thuiskwamen, bleek dat er opnieuw een mol in de tuin zat. En deze keer was het een zeer actief beestje. Op amper twee dagen was hij (of zij) er in geslaagd om niet minder dan 6 molshopen te maken. Om heel kort op de bal te spelen zette ik meteen twee klemmen tegelijk in om het beest te vangen.

Omdat ik nogal ongeduldig van aard ben, ging ik ‘s avonds omstreeks 20h kijken of de mol zich al had laten vangen. Gewapend met een zaklamp trok ik – op mijn pantoffels – de tuin in maar de klemmen waren nog leeg. Bij het terug naar binnen gaan voelde ik opeens iets in mijn linkervoet en toen ik bijlichtte met de zaklamp bleek dat ik in een verroeste nagel getrapt was. De nagel zat in een plafondtegel die rondslingerde op het padje naar de tuinen.

Mijn eerste reactie ‘och zo erg zal het wel niet zijn zeker’ werd als snel ‘hmm, misschien toch maar naar de dokter bellen voor een tetanusspuit’. Het was immers al van het middelbaar geleden dat ik er nog eentje gekregen had.

Een weinig later lag ik dus met de billen bloot op de tafel van de dokter van wacht. Inderdaad met de billen bloot, want de dokter raadde af van het vaccin in mijn arm te zetten. Ik zou daar immers hinder van kunnen ondervinden, en in de bil zou ik er niets van voelen.

En opeens schoot er mij een herinnering te binnen. Mijn laatste prik tegen tetanus was inderdaad in het middelbaar en dan nog wel midden in de examenperiode. En mijn ouders waren een beetje boos omdat ik de spuit in mijn rechterschouder had laten zetten. Mijn arm ging zeker een paar dagen stijf – en bijgevolg onbruikbaar – zijn. En dat midden in de examens. Welnu, ik heb er toen niets van gemerkt.

Vandaag is het echter helemaal anders. Mijn bil is toch niet geheel pijnloos, zoals de dokter beweerde. Niet dat ik er van ga doodgaan, maar ze is er wel, de pijn. De volgende keer – ik moet er binnen een maand nog eentje laten zetten – toch maar in de schouder proberen.