Een tijd geleden schreef ik twee blogberichten over 10 tips voor een geslaagde fuif. Blijkbaar moet het wel interessant geweest zijn want Het Nieuwsblad maakte er een artikel over op hun website in de regionale rubriek: Ex portier geeft tips voor fuiven.

Een artikel is echter veel gezegd. Ze hebben vooral copy/paste gedaan van mijn twee blogberichten. Op zich niets mis mee, maar ik vond het wel frapant dat ik het via facebook moest vernemen waar mijn zus een link plaatste naar het artikel.

Hoewel in het artikel een link ligt naar de contactpagina op deze blog, nam Het Nieuwsblad zelf niet even de moeite om mij te contacteren om mij op de hoogte te stellen dat ze mijn blogberichten gebruikt hadden voor een artikel. En ik heb er toch een beetje een dubbel gevoel bij.

Langs de ene kant is het egostrelend dat ze er een beetje aandacht aan geven – laat ons eerlijk zijn, verschrikkelijk veel mensen zullen het artikel niet gelezen hebben – maar anderzijds had ik toch graag even op voorhand een seintje gekregen dat ze dit gingen schrijven. Het was geen enkel probleem geweest moesten ze dit op voorhand gevraagd hebben.

Dus beste Raymond Billen, als je het volgende keer even vraagt, mag je zoveel van mijn blogberichten gebruiken als je wilt.

Update
En blijkbaar heeft Raymond Billen echt geen inspiratie meer. Weer via Facebook moet ik vernemen dat er vandaag weer een artikel gewijd is aan Wimblog. Meer bepaald over de YCF nummerplaten. En weer wist ik op voorhand niets. Ik denk dat het tijd is om een mailtje te sturen.

Update 2
Op mijn vraag om meer uitleg, kreeg ik van Raymond Billen volgende mail

uit een aantal blogs citeren we, met verwijzing, op onze gemeentelijke blogs.
Ik doet dat niet vanuit facebook enz. wel uit blogs, omdat die toch open staan voor iedereen.
Indien dat een probleem stelt verwijder ik het meteen.
Laat het aub weten.

Ik vraag me toch af of dit de manier is waarop een zichzelf respecterende journalist te werk hoort te gaan. Maar wie ben ik natuurlijk?