Wimblog

Mijn doel dit jaar als voorbereiding voor de Mont Ventoux was om 5.000 km te fietsen. 5.000 goede kilometers wel te verstaan.

Vandaag – ongeveer een maand voor we naar de Provence vertrekken heb ik de kaap overschreden. Welgeteld 5028,20 staan er nu op mijn teller (en het hadden er meer kunnen zijn als we vandaag niet compleet waren uitgeregend).

Per maand ziet het aantal kilometers er zo uit.

De maand mei was inderdaad best wat minder en ook juni ziet er niet zo echt goed uit. Maar ik ga me herpakken, ik hoop namelijk om er nog een duizendtal bij te doen vooraleer we vertrekken. 6.000 is een mooier getal dan 5.000

De kilometers zijn zowel gereden op de weg, op de rollen en op de MTB (hoewel dat die absoluut te verwaarlozen zijn). In een grafiekje is dat als volgt.

In totaal heb ik sinds 1 januari reeds 203 uur, 52 minuten en 8 seconden in het zadel doorgebracht. Dat is het equivalent van 8,5 dagen ongeveer.

Een kleine bijkomstighed van het fietsen is dat mijn gewicht ook wat gedaald is. Waar ik na de feestdagen een dieptepunt had van 93 kilogram, geeft de weegschal nu ongeveer 78 kilogram aan. Een verschil van 15 kilogram. Ik denk dat dit zeker ook gaat meespelen op de Mont Ventoux. Elke kilogram minder mee naar boven sleuren is mooi meegenomen.

Vorig jaar dacht ik dat ik met 2.000 kilometer in de benen voldoende zou hebben om de beklimming van de Mont Ventoux tot een goed einde te brengen. En we weten allemaal hoe dat afliep.

Dit jaar pak ik het anders aan. Om te beginnen zou ik graag tegen juli 5.000 km in de benen hebben en ik zal ook beter trainen. Daarom heb ik Het complete trainingshandboek voor de wielrenner van Paul Van den Bosch van onder het stof gehaald en ga ik de trainingsschema’s die hij opgeeft proberen te volgen. Dat wil zeggen dat er niet alleen meer kilometers zullen gedaan worden (zowel op de weg als op de rollen) maar ook dat ik vaker naar de Ardennen zal trekken om te trainen. Ook een weekje Vogezen in de Paasvakantie staat hoogstwaarschijnlijk op het programma en – voor de fun – (een stuk van) de Ronde Van Vlaanderen.

Hopelijk zal ik deze aanpak kunnen volhouden en zullen de resultaten navenant zijn.

Ha, bijna exact een jaar nadat ik overwoog om ooit terug judo te gaan doen is het er van gekomen. Dankzij een collega ben ik bij Judoschool Lummen terecht gekomen. In die club trainen ze op dinsdag, donderdag en vrijdag. De training op dinsdag en vrijdag zijn voor de competitie judoka’s dus besloot ik wijselijk om gisteren de eerste keer te gaan.

En zelfs dat was al zwaar. Na de opwarming kwamen 4 randori’s. Een pussy als ik ben heb ik de 2e en 4e randori uitgezeten omdat ik toen al op mijn adem getrapt had.

Daarna werd de groep in 2 gedeeld. De jeugd aan één kant en de mensen die techniek trainen aan de andere kant. Ik sloot met aan bij de groep die techniek ging trainen. De namen van de technieken zeiden mij vaag iets, maar de uitvoering ervan kwam verbazend vlug weer bovendrijven. Het is zoals @missbelgium het zei op twitter, het is zoals fietsen, dat verleer je niet.

Vlot en snel gingen de technieken wel niet, maar ze zitter er nog en dat is positief. Ik heb me dan ook geweldig geamuseerd op de tatami. Zo goed zelfs dat ik me afvraag waarom ik ooit gestopt ben.

Ik dacht dat ik de training goed verteerd had – op het op mijn adem trappen na – maar toen ik de douche uitkwam voelde ik mij opeens heel oud. Alles deed zeer. Mijn knieën waren rood en gezwollen, mijn ellebogen lagen open, mijn rug voelde alsof ik overreden was door een pletwals, maar tegelijk voelde ik me geod. Goed omdat ik terug aan het sporten was.

Vandaag voelt mijn onderrrug nog steeds zo pijnlijk, maar ik ga er van uit dat het met de tijd wel zal beteren. En indien niet, dan zal ik mij na de training moeten laten onder handen nemen door mijn vrouw.

Naar aanleiding van mijn ??n van mijn goede voornemens van dit jaar, wou ik terug beginnen te lopen om mijn conditie – die werkelijk beneden alle peil is – op te krikken en overtollige kilo’s te verliezen. Nu weet ik van mezelf dat ik het niet altijd zo goed volhoud. Ik ben meer iemand die een leidraad nodig heeft waaraan hij zich kan houden. En deze heb ik op het net gevonden onder de vorm van Myasics.
Myasics is een website waarop je een programma kan laten samenstellen afhankelijk van je niveau en wat je wilt bereiken. Ik heb als doel vooropgesteld dat ik graag 5 km achter elkaar wil kunnen hardlopen en het programma dat ik kreeg, gaat ervoor zorgen dat ik dat tegen eind maart zou moeten kunnen. Eens we daar zijn, zullen we wel zien wat het volgende doel is. Maar ik zal al blij zijn als ik dit schema kan volhouden en mijn doel haal. Maar ik ga er 100% voor gaan en ik zal regelmatig hier een update plaatsen, misschien dat ik mij dan zo wat meer kan motiveren.

Ik heb gekozen om drie maal per week te trainen, nl op maandag, donderdag en zaterdag. De eerste weken is het interval training. Dit wil zeggen, x minuten wandelen en dan x minuten hardlopen en dit een paar keer herhalen. En neem het aan, voor mij is dit al zwaar genoeg. Ik ben net terug van de eerste “training” en ik schaam me diep dat ik het zo ver heb kunnen laten komen. Hopelijk kan ik binnen een paar weken al terug wat trotser zijn op mijn conditie die vroeger zo goed was (ik heb een jaar sportkot gedaan en jaren competitie judo). Dit jaar moet echt het jaar worden van de omslag tussen niets doen en terug sportief worden. Want zoals de oude Romeine al zeiden: Mens sano in corpore sano.