Mijn vrouw heeft haar laten vangen aan de truuken van de foor van de fotograaf die ons huwelijk in beeld gebracht heeft. Ik ga de naam van de fotograaf wel niet vernoemen want we zijn er wel heel tevreden over. Maar dat neemt niet weg dat het truuken van de foor zijn.
Het zat namelijk zo …
Mijn vrouw was samen met haar zus bij de fotograaf omdat haar zus een foto van haar en haar man had zien hangen in de etalage. Ze wou die kopen omdat het een geslaagde foto was. Uiteraard zegt de fotograaf tegen mijn vrouw dat ze er zo ook een heeft van ons huwelijk. Wij twee, aan het kasteel in Sint-Joris-Winge. In formaat 50 x 60 cm. De foto had ook dienst gedaan in de etalage en dus mocht ze hem hebben aan de helft van de prijs. Slechts 35 euro. Een koopje als het ware. Althans volgens mijn vrouw en uiteraard ook volgens de fotograaf.
Maar zo werkt het dus niet. We hadden die foto gratis moeten krijgen! Zonder dat we er om gevraagd hadden. Via de post! En aangetekend verdomme!
Het zal u uiteraard niet verbazen dat het hier gaat om een zeer knappe foto. Al heeft dat meer te maken met mijn vrouw haar ravissante verschijning dan met die van mij. Met een aan de zekerheid grenzende waarschijnlijkheid heeft de fotograaf dankzij deze foto extra klanten kunnen binnen halen. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die eerst nog twijfelen maar bij het zien van zulks moois toch overtuigd worden om met de fotograaf in zee te gaan.
Als beloning voor dat extra werk dat de fotograaf dankzij ons verkregen heeft, had de foto gratis gegeven moeten worden. Eigenlijk met een percentage van de extra omzet erbovenop, maar ik gun anderen ook iets, dus dat mocht gerust achterwege blijven. Als de foto in de winkel had blijven liggen was hij uiteindelijk toch maar bij het afval beland. Maar nu heeft ze er twee maal aan verdiend. Twee maal zeg ik u. Een ware schande.
U ziet het, beste vrienden, mijn vrouw is er met open ogen ingetrapt, in de truuken van de foor. Maar ik zal het haar niet kwalijk nemen uiteraard. Daarvoor zie ik ze te graag.
Hét gesprek van vandaag op de werkvloer is dit artikel op HLN.be. Volgens een enquete uitgevoerd door Flair over trouw en ontrouw gaat 1 op 2 dertigers vreemd. En met vreemd heeft men het uiteraard niet over een raar loopje maar over naast de pot pissen. Maar dat wist u uiteraard al.
Hou ouder de dame, hoe minder ze geloven in een eeuwige relatie. 1 op 2 dertigers heeft zijn partner al eens bedrogen, slechts 21 procent neemt het woord ‘eeuwige trouw’ nog in de mond. Even vaak worden dertigers zelf bedrogen, en daar hebben alle dames het knap lastig mee: 75 procent zou de ander meteen aan de deur zetten als ze erachter komen.
Een mens vraagt zich uiteraard af hoe representatief zulke enquetes zijn. Laat ons wel wezen, de gemiddelde Flair lezeres zal zeker nooit vooraan de rij gezien zijn toen het verstand werd uitgedeeld. En dus vroegen we ons af hoe hoog het werkelijke cijfer zou zijn.
En hoe kunnen we het beter te weten komen dan met een kleine enquete. Uiteraard zijn we er al zeker van dat het IQ van de gemiddelde bezoeker hier hoger ligt dan dat van de gemiddelde Flair lezeres, waardoor de resultaten een mooie aanvulling zijn van de enquete van Flair.
Bij deze had ik dus graag geweten van u of u al dan niet gelooft in eeuwige trouw en eventueel of u al eens bent wakker geworden naast een man of vrouw die een verschillende trouwring droeg dan uzelf.
Opmerking in de aard van Ik ga nooit vreemd want ik voel mij overal thuis zijn uiteraard ook meer dan welkom!
Update
Ik heb nog eventjes een poll erbij gezet zodat mensen anoniem kunnen laten weten of ze ontrouw zijn geweest of niet.
Ik geloof niet dat ik hier al een foto had getoond van de limousine waarin we vorig jaar getrouwd zijn.
Oorspronkelijk was het idee dat we zouden trouwen in een Jaguar maar een paar maanden voor de trouw werd ons voorgesteld of we niet wilden trouwen in de Excalibur. Na het bekijken van een paar foto’s waren we onmiddellijk voor het idee gewonnen. Het is dan ook een schitterende wagen. Deze wagen heeft er deels mee voor gezorgd dat ons huwelijk een onvergetelijke dag was.
Bij deze ook nog een woordje van dank voor Erwin van Ceremoniewagens Erwin voor de goede service, zowel wat de auto’s betreft als zijn optreden als ceremoniemeester. Ook hij heeft bijgedragen tot het welslagen van onze dag.
Gisteren is mijn vrouw (eindelijk) de trouwalbum kunnen gaan afhalen bij de fotograaf.
Het heeft dus een tijdje geduurd – 3 maand zijn we nu getrouwd – maar het lange wachten is zeker en vast beloond. Het is echt een juweeltje geworden. Dit heeft natuurlijk deels te maken met het goede voorkomen van mijzelf en mijn vrouw, maar nog meer met het vakmanschap van de fotografe.
Het zijn erg mooie foto’s geworden en een erg mooi album dat de foto’s heel goed tot hun recht doet komen. Ik kan het hier natuurlijk moeilijk allemaal tonen, dus u zal mij op mijn woord moeten geloven. Tenzij u mij natuurlijk kent en mij weet wonen. Dan mag u altijd eens binnen springen om er een kijkje naar te komen nemen.
En nogmaals bedankt aan de fotografe voor het mooie werk.
Tijdens ons trouwfeest hadden we op elke tafel een wegwerpfototoestel gezet zodat iedereen zelf foto’s kon maken tijdens het verloop van het feest. De bedoeling was dat dit mooie/grappige foto’s zou opleveren en dat is ook gebeurd.
Niet alleen waren de Vriendin en ik 10 jaar samen, maar vandaag was ook het begin van ons leven samen als man en vrouw. Sinds 17h30 vandaag (30 oktober 2007) zijn we officieel gehuwd. De trouw voor de kerk is wel pas aanstaande zaterdag maar vandaag is het reeds officieel.
Een tijdje geleden hadden we een afspraak met de pastoor van de parochie om onze trouw voor te bereiden. Het gesprek was zeer aangenaam en verliep in een rustige sfeer op de pastorie bij ons in het dorp.
Na wat gepraat te hebben kwamen we aan de formaliteiten waarbij ook het invullen van een formulier hoorde. Dus vroeg de pastoor waar en wanneer ik gedoopt was. De datum kon ik niet zeggen maar waar dat wist ik nog.
Toen vroeg hij waar en wanneer ik gevormd was. En ik vraag met mijn stom gezicht. Het vormsel, is dat de eerste of de plechtige communie? De Vriendin keek nogal boos, zei dat dat natuurlijk de plechtige communie is en de pastoor zei heel stil dat een kerkelijk huwelijk absoluut niet verplicht is.
En toch wist ik het echt niet. Ondertussen hebben we een andere pastoor waarmee we een afspraak hebben in Augustus. Misschien dat ik tegen dan maar eens mijn les leer over kerkelijke rituelen.
Eergisteren hadden we een afspraak om de ceremonie wagens voor het huwelijk te bespreken.
Ons eerste gedacht was om het sober te houden zonder al te veel overdrijvingen. En ik denk toch dat we daar in geslaagd zijn. Eerst was het de bedoeling om enkel voor ons een wagen te huren en zeker geen hele stoet. De wagen die onze voorkeur wegdroeg was een oude witte Jaguar. Er was ook nog een groter model, maar op foto leek ons dit te groot.
Toen de zaakvoerder ons vroeg of we het groot model in het echt wouden zien, nam hij ons mee naar zijn garage waar deze – toch wel – prachtige wagen stond. We spreken hier over een echt grote wagen. Hij vertelde ons dat hij zo’n twee modellen had, maar dat hij dit model bijna niet meer buiten haalt omdat hij nog van prinses Diana geweest is. Enkel voor speciale klanten (waaronder wij) haalt hij hem nog buiten.
Dit heeft mij natuurlijk aan het denken gezet. Het zou toch speciaal zijn om in deze wagen naar de kerk en naar het feest gereden te worden. Want wie kan er nu zeggen dat hij getrouwd is in een wagen waarin ook Lady Di nog gezeten heeft. Het zou onze mooiste dag van ons leven nog een iets specialere toets geven denk ik.
De komende dagen zit er een overdosis feestzalen aan te komen. Omdat we binnen minder dan een jaar reeds gaan trouwen is het nu dus de moment om naar een geschikte locatie te beginnen zoeken. Gelukkig voor ons is het feest gepland voor in november en zijn er minder huwelijken dan pakweg in juli of augustus.
Afgelopen zaterdag stond De Waterhoek in Geetbets op de agenda. Een zeer mooie zaal in een mooie omgeving (en onze eerste keuze). Een jaar geleden zijn we er zelf op een trouwfeest geweest en alles was tot in de puntjes verzorgd. Het eten echter was heel lekker, maar niet speciaal. Het was – gezien de prijs – een beetje naar de gewone kant. De prijzen liggen tamelijk hoog – op zich geen probleem – maar dan moet alles naar verhouding zijn en dat gevoel hadden we niet.
Gisteren is de Vriendin Verloofde samen met haar moeder en mijn ouders naar Gasthof Ter Venne gaan kijken. Ik kon niet mee wegens een kleine deadline voor Perbuso.
De eerste indruk van deze feestzaal was heel erg goed en ook de prijs viel enorm mee. Volgens haar was de ontvangst heel hartelijk en zoiets speelt natuurlijk ook mee in de beslissing.
De komende dagen staan er dus nog verschillende zalen op het programma en ik ga toch proberen om er bij zoveel mogelijk zalen bij te zijn hoewel het niet altijd mogelijk zal zijn.
Indien er iemand nog een paar goede feestzalen kent in de omgeving Leuven – Tienen – Sint-Joris-Winge mag hij/zij dit altijd laten weten via het contactformulier of via de comments.
Loading ...
Recent Comments