Wimblog

Ik zit dagelijks om den brode in Brussel centrum. En soms gebeurt het wel eens dat ik naar een winkel in de buurt ga. Als ik bijvoorbeeld naar de apotheker moet gebeurt dat altijd in Brussel omdat ik daar 20% korting heb en sommige winkels zijn gewoon dichter bij als ik in Brussel ben. Niets dan voordelen dus.

Maar geloof het of niet, soms durf ik me wel eens ergeren als ik ga ‘winkelen’. En dan vooral aan de tweetaligheid van sommige verkopers/verkoopsters of eerder het gebrek aan tweetaligheid. Kijk, ik ga er van uit dat Brussel tweetalig is en als ik naar een winkel ga begin ik altijd in het Nederlands aangezien dit mijn moedertaal is. Ik ben klant en klant is nog steeds koning.

Maar ik ben ook geen onmens. Als ik merk dat zo’n verkoper/verkoopsters echt moeite wil doen om Nederlands te praten (zoals bijvoorbeeld bij de apotheker of in The Phone House) maar hij kan op een bepaald woord niet opkomen, dan mag wil ik het gesprek gerust in het Frans verder zetten. Geen probleem. Maar als ik  onmiddellijk beantwoord word in het Frans weiger ik pertinent om Frans te praten en zal ik mijn hele uitleg in het Nederlands doen. Het maakt me zelf s niet uit of de ander persoon dan Frans praat omdat hij of zij het Nederlands niet machtig is of het gewoon niet wil praten, maar als de verkoper die  aan mij gaat verdienen geen moeite doet, waarom zou ik het dan doen.

Ik vind het gewoon niet kunnen dat mensen die in een winkel werken in Brussel slechts één taal onder de knie hebben of slechts één taal willen spreken. Ik snap ook niet dat zulke mensen niet op de vingers getikt worden door hun werkgever. Echt klantvriendelijk komt het niet over. En als ik weet dat ik in een bepaalde winkel toch niet in het Nederlands geholpen kan worden, dan blijf ik er een volgende keer gewoon weg.

Om af te sluiten wil ik nog even een voorbeeld geven. Vanmorgen ging ik koffiekoeken kopen voor het hele team en ik bestelde in het Nederlands 12 croissants en 12 chocoladebroodjes. Na een minuutje bedenktijd vroeg de verkoopster of ik ‘douze‘ bedoelde. En dat ik € 24,60 euro diende te betalen maakte ze duidelijk door het in het Frans te zeggen en het scherm van de kassa naar mij toe te draaien.

‘Verdomme’ denk ik dan, ‘zou het nu echt zo moeilijk zijn om op z’n minst een basis aan Nederlandse kennis te vergaren’. Is het uit omwil of gewoon omdat het een dom kalf was. Ik kan het u niet zeggen. Ik wou het haar nog vragen, maar toen ik aanstalte maakte om iets te zeggen zag ik de angstige blik in haar ogen en heb ik het er maar bij gelaten.