Vandaag was het voor mij de laatste werkdag van het jaar. Laat de vakantie nu maar beginnen want ze is wel gekomen. De komende 16 dagen staat onder andere op het programma
Ik wens iedereen dan ook een prettige en deugddoende vakantie.
Ons weekje vakantie in de Provence begon met de nodige pech. Op zaterdag merkten we in Venasque – waar we overnacht hadden in de Chambres d’Hôtes Les Oliviers – dat er een blaas stond op de rechtervoorband van mijn auto. Ikzelf zag er uiteraard geen probleem in, maar mijn vrouw was er niet gerust op en vreesde voor een klapband als we er nog lang mee zouden blijven rijden.
In zo’n geval ben ik dankbaar dat ik met een firmawagen rijdt en enkel een telefoontje dien te plegen naar de leasingmaatschappij. De vriendelijke vrouw in het callcenter regelde voor mij een depanneur die rond 18h naar Vaison La Romaine zou komen om het probleem op te lossen. ’s Avonds bleek echter dat ik geen volwaardig reservewiel in de koffer steken had, maar een zogenaamd thuiskomertje.
Omdat het geen doen is om met zo’n onding rond te rijden en zeker niet om er mee terug naar België te keren zat er niets anders op dan opnieuw naar de leasingmaatschappij te telefoneren en te vragen of ik vooraan twee nieuwe banden mocht laten plaatsen. Volgens de garagist waren deze op voorraad en kon ik ze maandag al laten plaatsen. Bij het callcenter van de leasingmaatschappij vertelden ze mij echter dat ik maandag terug moest bellen omdat zij daar op dat moment geen beslissing konden in nemen.
Maandag kregen we echter met nog wat meer pech af te rekenen. Terwijl de vrouwen naar de markt in Bedoin zouden gaan, gingen kameraad T. en ik een kort fietstochtje maken. Althans dat was het plan, maar het lot besliste er anders over. Na iets minder dan 19 kilometer – in de afdaling van Col de Madeleine – brak er nogmaals een spaak in mijn achterwiel. Resultaat: gedaan met fietsen. Er zat niets anders op dan te telefoneren naar de vrouwen of ze mij wilden komen halen met de auto.
Dat was echter buiten Mondovelo gerekend. Deze fietstocht voor wielertoeristen, die liep over het parcours van de rit van de ronde van Frankrijk met aankomst om de Mont Ventoux, passeerde in Bedoin waar de slotklim naar de Mont Ventoux startte. Omdat de parking waar de auto van de vrouwen stond vlak langs het parcours lag, konden ze daar niet weg voor 15h. Er zat voor mij dus niets anders op dan de resterende 6 kilometer tot in Bedoin te wandelen met mijn fiets aan de hand.
In Bedoin bezocht ik de plaatselijke fietsenmaker in de hoop dat hij de juiste spaken op voorraad had om mijn wiel te repareren. Helaas was dit niet zo en bijgevolg diende ik de geplande bekliming van de Ventoux te doen met mijn Mavic wielen in plaats van mijn lichtere Fulcrums wat toch een verschil van 400 gram betekend. Vooral het feit dat het al de derde keer is dat er een spaak breekt in mijn toch niet zo goedkope wielen zette een beetje een domper op de vakantievreugde.
Tijdens het wachten in Bedoin maakte ik ook van de gelegenheid gebruik om opnieuw naar de leasingmaatschappij te telefoneren om een akkoord te krijgen om twee nieuwe banden te laten plaatsen. Zoals te verwachten was vonden de mensen op de technische dienst dat dit geen enkel probeem was. Nu was het hopen dat we Bedoin zo snel mogelijk konden verlaten zodat alle misserie die dag nog achter ons was.
Klokslag 15h werd de uitrit van de parking vrijgegeven en konden we vertekken. Kameraad T. was ondertussen al met de fiets teruggekeerd naar ons huisje en had naar de garage gebeld om te vragen wanneer ik kon langs komen om de banden te verwisselen. Vreemd genoeg bleek dit pas op donderdag te kunnen. Omdat ik zo lang niet wilde wachten besloot ik om toch maar langs te gaan in de garage en te vragen om de banden te vervangen.
Eenmaal daar bleek gelukkig dat de banden op voorraad waren en dat ze onmiddellijk geplaatst konden worden. Zonder fax van de leasingmaatschappij met bevestiging dat de garage aan hun mocht factureren wilden ze echter niet aan de klus beginnen. Weeral een telefoontje en een email van de leasingmaatschappij later was ook dit euvel van de baan en een uurtje later waren de banden vervangen en konden we eindelijk aan de vakantie beginnen.
Gisterenavond lag ik lui in de zetel met een half oog naar de televisie te kijken toen opeens de telefoon overging.
Goede avond meneer, u spreekt met firma huppeldepup.
‘Shit, een telemarketeer’ ging er door mijn hoofd, maar wegens te lui scheepte ik hem niet onmiddellijk af en liet ik hem zijn uitleg doen?
Ik bel u omdat wij een nieuw alarmsysteem hebben ontwikkeld dat automatisch de politie verwittigd bij inbraag en de brandweer in geval van brand.
Om ruchtbaarheid te geven aan dit nieuwe systeem kiezen wij per gemeente vijf huizen uit waar we dit systeem komen installeren. Uiteraard is dit vrijblijvend en wij hadden graag een afspraak gemaakt op donderdag om 16h.
Zonder na te denken antwoord ik: Donderdag zal moeilijk zijn, want wij vertrekken ’s nachts op reis. Shit! mijn frank valt. Dat was misschien iets wat ik niet had moeten zeggen. Na nogmaals aandringen om een afspraak te maken wijs ik de telemarketeer af door te zeggen dat het mij geen fluit interesseert wegens reeds een alarm geïnstalleerd, maar het onheil was al geschied. Had ik nu net tegen één of andere onbekende figuur die een dodgy alarmsysteem wil aansmeren gezegd dat het appartement onbewoond is vanaf donderdag nacht? Misschien toch niet mijn beste moment van de dag.
Misschien ben ik paranoïde maar een lichte paniek maakte zich meester van mij. Aangezien wij geen abonnement hebben op de dienst die het nummer van de beller toont, probeer ik naar Belgacom te telefoneren om het nummer waarmee ze belden te achterhalen. Helaas vang ik bot. Omwille van privacy redenen zou Belgacom dit niet mogen bijhouden en kunnen ze het mij ook niet geven.
Dan maar naar de lokale politie bellen om een wooningstoezicht aan te vragen. Geen antwoord wegens buiten de kantooruren. Vervolgens heb ik dan maar even naar 101 getelefoneerd en mijn uitleg gedaan. De vriendelijke persoon aan de andere kant van de lijn heeft naar mijn verhaal geluisterd, mijn gegevens genoteerd en gevraagd om tijdens de kantooruren toch nog maar eens naar de lokale politie te telefoneren.
Ik herinner mij trouwens dat ik vorig jaar een soortgelijk telefoontje kreeg maar verder heb ik daar nooit aandacht aan geschonken. Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen. Op zich dien ik mij niet echt zorgen te maken aangezien er toch steeds volk in het appartement aanwezig is en bij elke verdachte handeling komen kijken wat er aan de hand is. Maar voorkomen is beter dan genezen en dus bel ik straks nog eens naar de lokale politie om mijn verhaal te doen.
Nog vier dagen werken en de vakantie kan beginnen! Nu het zo dicht bij komt begin ik stilaan toch wel af te tellen.
Donderdagnacht vertrekken we voor 8 dagen richting Vaison La Romaine in de Provence. En aan het weerbericht te zien, gaat het er echt fantastisch worden..
Zometeen vertrek ik met mijn vrouw op weekend naar Poperinge waar we twee nachten zullen logeren in het MANOIR OGYGIA en zullen genieten van een verfijnd keukenarangement. Dit weekendje weg was mijn kerstcadeau voor mijn vrouw. Ze heeft er echter nog geen idee van waar we naar toe gaan. Het enige dat ze wist is dat ze vandaag om 14h00 moest klaarstaan met kleren voor het ganse weekend. De rest is nog een verrassing. Vandaar dat ik deze blogpost ook pas publiceer vlak voor we vertrekken, zodat de verrassing zeker niet verpest wordt.
We gaan dus een zeer fijn weekend tegemoet en ik hoop voor u hetzelfde.
Twee dagen van volledige rust en verwennerij. Meer heeft een mens soms niet nodig.
De politie (uw vriend) heeft zijn dienstverlening naar de burger toe nog uitgebreid. Tot op heden kon je al – als je op reis vertrok – naar het politiekantoor stappen en vragen of de wijkagent je huis extra in het oog wou houden tijdens je afwezigheid.
Maar omdat we nu eenmaal zoveel mogelijk digitaal willen kunnen doen heeft de politie er nu voor gezorgd dat het ook online kan.
Wie op vakantie gaat, kan voortaan via internet aan de politie vragen om zijn huis in de gaten te houden. Het politietoezicht bestaat al langer, maar nu moesten kandidaten daarvoor wel naar het politiebureau.
Via Police-on-web kan de burger nu online vragen om een oogje in het zeil te houden. Gewoon even registreren of een eID gebruiken en je kan doorgeven dat je huis leeg staat en dus potentieel door inbrekers bezocht kan worden.
Heel mooi natuurlijk, maar het biedt uiteraard ook mogelijkheden. Stel u voor dat er iemand een degelijke kopie maakt van die website en via spam mailtjes nietsvermoedende mensen aanmaant om hun afwezigheid te melden. Uiteraard komen ze niet op de correcte website van de politie terecht, maar op een website in handen van malafide figuren.
Nietsvermoedend geven de vakantiegangers hun adres in samen met de periode waarin hun huis onbewoond zal zijn. Van dan af is het een koud kunstje voor de inbrekers om te weten waar en wanneer ze hun slag moeten slaan. Volledig ongestoord kunnen ze hun gang gaan. En bij hun thuiskomst vragen de mensen zich natuurlijk af waar het fout gegaan is.
Ben ik nu een compleet gestoorde persoon dat ik hier die mogelijkheid in zie? Of gewoon bedachtzaam?
Donderdag 9 augustus 2007
Vandaag stond de uitstap Bitter Lemons (naar het boek van Lawrence Durerell) naar Nicosia (Lefkosia in het Cypriotisch) en het Turks gedeelte van Cyprus op het programma. Men had op voorhand gewaarschuwd dat we veel op de bus zouden zitten vermits Nicosia 150 km van Paphos ligt maar dit hadden we er voor over.
Misschien weet u het of misschien ook niet maar Nicosia is de laatste gescheiden hoofdstad te wereld. Door de invasie van Turkije in Cyprus loopt er sinds 1974 een scheidingslijn door Cyprus en ook door Nicosia.
Om zoiets te zien anno 2007 is een zeer vreemd zicht. Temeer omdat de scheidingslijn echt uit prikkeldraad bestaat en bewaakt wordt door het leger. Achter de prikkeldraad ligt een bufferzone waar de huizen compleet vervallen zijn en overwoekerd worden door onkruid.
Na een korte pauze in Nicosia trokken we de scheidingslijn over naar het Turks gedeelte van het eiland. Hiervoor moesten we beschikken over een speciaal visum en werden alle paspoorten en identiteitskaarten nog eens extra gecontroleerd bij het passeren van de scheidingslijn.
In het Turks gedeelte van het eiland hebben we eerst het klooster van Bellapais bezocht. Dit klooster is een prachtig voorbeeld van de Gotische kunst. Het ligt aan de flank van het Pentadaktyolosgebergte en is gebouwd in de periode van 1198 – 1284. Doordat dit klooster niet meer gebruikt wordt, konden we het bezoeken zonder aangepaste kleding en konden we overal fotograferen. Na de lunch in een plaatselijk restaurtantje ging de trip verder naar Kerynia.
De grote bezienswaardigheid in het Kerynia is de Middeleeuwse vestiging en het pitoreske haventje. De vestiging – die overigense heel goed bewaard gebleven is – herbergt ondermeer ook een scheepswrakmuseum waar het oudste scheepswrak ooit geborgen ligt. Althans een deel hiervan.
Op de terugreis zijn we dan nog even gestopt om halverwege iets te drinken en rond 19h waren we terug in het hotel. Na het eten – van alweer een zeer lekker buffet – en de obligate Tequilla Sunrise zijn we erg snel onder de wol gekropen.
Vrijdag 10 augustus 2007
Vandaag was het weer een luilekkerdag met niet al te veel inspannende gebeurtenissen. Zonnen en zwemmen en tussendoor een stukje eten. Soms kan een mens wel eens genoeg hebben hiermee.
Toch heb ik me laten overhalen om samen met een paar andere mensen mee te doen met de waterpolo georganiseerd door het animatie team. Hierdoor hebben we een ander jong koppel uit België wat beter leren kennen en hebben we nog een paar leuke uren op het terras doorgebracht. Met dat zelfde koppel gaan we ook vanavond nog samen eten. Wat mij betreft is het altijd leuk om andere mensen te leren kennen en zeker als ze van dezelfde leeftijd zijn, dus het beloofd nog een leuke avond te worden.
Zondag 5 augustus 2007
Aangezien de vlucht vetrok op zondagmorgen om 6h05 en ik nog even een paar uurtjes ben gaan portieren op een fuif stapte ik de vlieger op zonder geslapen te hebben in de hoop dat ik daar wel zou kunnen slapen. Maar helaas, ik denk dat ik alles bij elkaar amper een half uurtje geslapen heb.
Na een verder voorspoedige vlucht van ongeveer 4 uur kwamen we op Cyprus aan. In het hotel toegekomen bleek dat het nog even ging duren eer we op de kamer konden en gingen we alvast iets eten bij het zwembad. Rond 14h konden we dan in onze kamer. Omdat we pas rond 17h een samenkomst hadden met de hostess van Jetair besloten we nog even een uiltje te knappen.
Na de vergadering waarin we een korte uitleg kregen over Cyprus en we twee excursies planden zijn we richting restaurant getrokken om een hapje te eten. Zoals het de gewoonte is in bij een all-inclusive formule, werd het eten niet opgediend, maar konden we ons tegoed doen aan een zeer uitgebreid en lekker buffet.
Na het eten maakten we nog een kleine wandeling in de omgeving en trokken dan naar de kamer om vroeg onder de wol te kruipen om het gebrek aan slaap goed te maken.
Maandag 6 augustus 2007
Na een deugddoende nachtrust stonden we om 7h30 aan het restaurant om te ontbijten. Ook hier buffet en zeer naar mijn zin, Engels ontbijt. Spek, worst, bonen in tomatensaus, … Wat wil een mens nog meer ’s morgens.
Na het ontbijt haastten we ons naar het zwembad om ons te verzekeren van een goed plaatsje met parasol in de buurt, want we hadden al gemerkt dat de zon hier goed kan branden. In het hotel is het niet toegestaan om zetels te reserveren voor 9h ’s morgens en dus liepen er constant 2 Ã 3 personen rond om handdoeken te verwijderen van stoelen waar niemand op lag. Blijkbaar lagen wij op twee stoelen waar handdoeken van weggehaald waren, want even was er een kleine woordenwisseling in het Frans met iemand die beweerde dat wij zijn plaats ingepikt hadden. De snuggere man legde zijn handdoeken dan maar op twee andere stoelen en ging opnieuw naar binnen. Waarna zijn handdoeken weer verwijderd werden en er opnieuw andere gasten op zijn stoelen gingen liggen. Hilarireit alom dus.
Veel is er in de voormiddag niet gebeurd, zonnen en zwemmen en lezen. Meer hoefde niet voor ons. ’s Middags opnieuw gegeten in het openluchtrestaurant naast het zwembad. Zeer goede keuze trouwens van het hotel om dit zo te doen. Je hoeft je er namelijk niet voor om te kleden en je kan blijven genieten van het aangename weer.
Rond 14h hebben zijn we dan even naar het haventje van Paphos getrokken om daar een bezoekje te brengen aan het oude fort. Het haventje zelf is klein maar erg gezellig. Daarna zijn we nog even doorgegaan naar het oude stadscentrum maar buiten winkeltjes viel er niet erg veel te beleven. Terug in het hotel hebben we wat op het terras gezeten tot het tijd was om te gaan eten. In het restaurant was het Chinese avond en het eten was weer super goed. Na het eten nog een kleine wandeling alvorens te gaan slapen.
Dinsdag 7 augustus 2007
Na het ontbijt werden we rond 8h30 opgepikt door een bus voor de excursie Bus & Boat waarbij we achtereenvolgens het Ayois Neophytos-klooster en het Bad van Aphrodite zouden bezoeken en een boottocht zouden maken langsheen de kust van het Akamas schiereiland. Cultuur hoort nu ook eenmaal bij op reis gaan.
Het klooster was mooi in al z’n eenvoud en vooral de omgeving was erg prachtig. Ook mooi waren de muurschilderingen volgens de Bizantijnse traditie – voornamelijk over de verrijzenis van Christus. Het klooster wordt trouwens tot op heden nog steeds bewoond door een 8-tal monikken.
Na het klooster was het de beurt aan het Bad van Aphrodite. Hiervan gaat de legende dat Aphrodite hier kwam baden met haar minaars en voornamelijk met Adonis. Al wie hier een bad neemt ondergaat een verjonginskuur van 30 jaar, maar om onduidelijke redenen was dit niet toegestaan en voor de meesten op de bus maar goed ook, vermits de gemiddelde leeftijd minder dan 30 jaar was.
Na een kleine tussenstop in Polis (letterlijk vertaald: stad) hielden we halt in het haventje van Latchi. Hier kregen we een lunch aangeboden, de typische meze. Deze bestaat uit vele kleine bakjes met voor- en hoofdgerechten.
Na de lunch was het tijd voor het boottochtje. Na een tijdje gevaren te hebben ging de boot voor anker aan Fontana Amarosa waar we een half uurtje de tijd kregen om te zwemmen in het kristalheldere water. Het water hier was zo zout dat je bijna geen moeite moest doen om te blijven drijven. De Vriendin bleef moeiteloos drijven terwijl ik toch nog zonk. Aan boord was het nodige snorkelgerief voorzien, maar jammer genoeg hebben we geen vissen kunnen spotten. Dit komt ondermeer omdat de Middellandse zee stilletjes aan leeggevist is. Na het boottochtje gingen we met de bus terug richtig hotel. Op de terugweg was er blijkbaar een bosbrand te bespeuren – een van de velen dit jaar – maar deze heb ik gemist omdat ik in slaap gevallen was.
Na aankomst in het hotel en een verkwikkende douche hebben we ons genesteld op het terras en met een (paar) lekkere Tequilla Sunrise en een goed boek de zon zien ondergaan om daarna naar het restaurant te trekken en te genieten van de Italiaanse avond.
Woensdag 8 augustus 2007
Over woensdag valt niet veel te vertellen. Na het ontbijt richting zwembad getrokken en buiten zonnen, zwemmen en lezen is er niets noemenswaardig gebeurd.
Als u dit kunt lezen wil dat zeggen dat het mij gelukt is om het draadloze internet in de hotellobby aan de praat te krijgen en dit te posten.
Een volgend verslag volgt één van de komende dagen of als we terug zijn in België.
Komende week gaat het hier waarschijnlijk erg stil zijn vermits ik binnen 3 uur op de vlieger zit richting Cyprus.
Misschien dat we een internetconnectie hebben op het hotel, maar waarschijnlijk zal er zelfs dan niet veel geblogd worden. Een weekje uitrusten is welgekomen en dat ik ook wat ik ga doen om er daarna weer keihard tegenaan te gaan.
Tot binnen 8 dagen.
Ondanks het feit dat ik bekend sta om niet graag op vakantie te gaan heb ik gisteren een midweek Erperheide geboekt. Samen met de Vriendin, een heel goede vriend en diens vriendin een vijftal dagen ertussen uit. Samen plezier maken, ontspannen en meer van dat. Het zal ons allemaal goed doen. Ik kijk er nu al een beetje naar uit.
Recent Comments