Wimblog

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb het moeilijk tegenwoordig om op te staan ‘s morgens. Nu de dagen korten worden en het donker is als ik naar het werk vertrek en opnieuw donker is als ik weer thuis kom, heb ik het gevoel dat ik minder uitgerust ben als ik op sta dan in de zomer. En blijkbaar ben ik niet alleen. Een studie heeft aangetoond dat 10% van de Nederlanders (ik denk dat dit in België wel zal overeenkomen) hiervan last heeft. Men heeft er zelfs een mooi woord voor: Winterblues.

De symptomen? Vermoeidheid! Concentratieproblemen! Zin in chocolade en frisdrank. Zaken waar ik, als ik er over nadenk, inderdaad meer last van heb in de winter dan in de zomer? Maar er valt iets aan te doen. Onder andere sporten, koolhydratenrijk voedsel eten en natuurlijk zonlicht kunnen de symptomen verlichten.

Mijn remedie tegen de winterblues? Een reisje naar de zon. Of toch een reisje naar de zon boeken. Meerbepaald naar Lanzarote, één van de Canarische Eilanden. Augustus 2011 is nog ver af, maar het vooruitzicht om 12 dagen uit te rusten aan het zwembad onder een blauwe hemel omringd door de dames van het animatieteam is al meer dan genoeg om over mijn winterblues heen te geraken.

En u, heeft u last van de winterblues? En zoja, wat is jouw remedie?

Hét grote plan voor deze zomer was om te proberen beter te doen dan de 1h46 die ik vorig jaar nodig had om de Mont Ventoux te beklimmen vanuit Bédoin. Maar omwille van mijn operatie moest ik mijn ambities opbergen tot volgend jaar. En dus werd het een rust vakantie.

Ons huisje lag in Malaucène – aan de voet van de Mont Ventoux – op een kilometer wandelen van het dorpscentrum. Het huisje was voldoende groot voor twee man en pikfijn in orde.

Een week lang hebben we kunnen proeven van hoe het leven hoort te zijn. ‘s Morgens op het gemak te voet naar de bakker en een krantje kopen. Na het ontbijt was er dan tijd om de krant van voor naar achter te lezen.

Elke dag bezochten we een markt, telkens in een ander dorp. Mind you, ga niet naar de markt in Vacqueyras, want 10 kraampjes is amper een markt te noemen. Daarentegen zijn de markten in Vaisson-La-Romaine, Bédoin en Malaucène zelf aan te raden. De markt in Carpentras is dan echter weer te groot en ook het soort mensen dat er rond loopt is niet hetzelfde als in op een dorpsmarkt.

Afhankelijk van hoe groot de goesting was kozen we er in de middag voor om een uitstap te doen of aan het zwembad te gaan liggen met een boek. En aangezien ik iets van een 1.000 bladzijden heb gelezen kan u er van op aan dat we vaak aan het zwembad hebben gelegen.

‘s Avonds bakten we een stukje vlees op het elektrische grilletje – bbq met vuur was verboden omwille van de droogte – en lazen we nog wat of legden een kaartje. Niet zelden werden we gezelschap gehouden door vakantiepoes. Eén van de katten van de eigenaars vond ons gezelschap namelijk zo goed dat ze verkoos om de avonden bij ons door te brengen. Ons niet gelaten natuurlijk.

Het was dus een bijzonder deugd doende vakantie en daar doen we het voor, ook al ben ik de Mont Ventoux enkel met de auto naar boven gereden. Maar zoals gezegd, met een beetje geluk, ligt hij volgend jaar nog steeds op de zelfde plaats en zal ik hem dan wel naar boven fietsen.

Vorige week heb ik doorgebracht in een hutje ingesloten tussen bergen in de Vogezen, ver weg van alle drukte maar in fijn gezelschap. Dit maakte dat ik kan terugblikken op een zeer geslaagde vakantie.

Eén van mijn voornemens was om dagelijks te fietsen maar helaas ben ik daar niet in geslaagd. Deels door het weer, maar nog meer doordat ik gebeten was door een luie mier. De meeste gestelde vraag tijdens die week was dan ook Wat gaan we doen, ons effe afkappen? waarmee duidelijk wordt dat geen van alle echt heel actief was.

Onze voornaamste bezigheden waren dan ook vooral eten, rusten, fotograferen, lezen en Fifa09 spelen. De batterijen opladen met andere woorden. En ik heb er van genoten. Ik heb geen moment spijt gehad, en tot op heden nog steeds niet, dat ik niet vaker op mijn fiets heb gezeten.

Zoals eerder gezegd lag dit dus ook aan het weer. Waar er vorig jaar in dezelfde periode nog pakken sneeuw lag en de skipiste op de top van Col de La Schlucht nog open was, lag er dit jaar beduidend minder sneeuw en was de skipiste gesloten. Opwarming van de aarde enzo dacht ik onmiddellijk.

Maar vergis u niet, want waar we vorig jaar warm en stralend weer hadden – er moest toen zelfs naar de apotheker gereden worden om aftersun te gaan kopen – moesten we het dit jaar met een paar graden minder stellen. En als klap op de vuurpijl konden we twee of drie dagen zelfs even genieten van een kleine sneeuwstorm (dus toch geen opwarming van de aarde?).

Maar dat kon de pret zeker niet drukken. Zeker omdat de sneeuw voornamelijk in de vroege avond viel zijn we nooit moeten binnenblijven omwille van het weer en hebben we zelfs een stuk of drie keer de barbecue kunnen aansteken. Ik kan u verzekeren dat ik al minder leuke momenten heb meegemaakt.

Kortom, het was een zeer geslaagde vakantie, en zeker voor  herhaling vatbaar. Al moet ik wel zeggen dat we de volgende keer niet meer via de website van firma xxx boeken. We hebben ontdekt dat we, indien we rechtstreeks reserveren bij de eigenaars, ongeveer 150 euro goedkoper kunnen uitkomen, wat een besparing zou zijn van 33%. Met dat geld kan een mens al eens op restaurant gaan.

Vandaag was het voor mij de laatste werkdag van het jaar. Laat de vakantie nu maar beginnen want ze is wel gekomen. De komende 16 dagen staat onder andere op het programma

• rusten
• eten
• op hotel gaan
• foto’s nemen
• fietsen
• aan de schildpaddenbak  beginnen
• geld uitgeven
• feesten
• drinken
• …

Ik wens iedereen dan ook een prettige en deugddoende vakantie.

Ons weekje vakantie in de Provence begon met de nodige pech. Op zaterdag merkten we in Venasque – waar we overnacht hadden in de Chambres d’Hôtes Les Oliviers – dat er een blaas stond op de rechtervoorband van mijn auto. Ikzelf zag er uiteraard geen probleem in, maar mijn vrouw was er niet gerust op en vreesde voor een klapband als we er nog lang mee zouden blijven rijden.

In zo’n geval ben ik dankbaar dat ik met een firmawagen rijdt en enkel een telefoontje dien te plegen naar de leasingmaatschappij. De vriendelijke vrouw in het callcenter regelde voor mij een depanneur die rond 18h naar Vaison La Romaine zou komen om het probleem op te lossen. ‘s Avonds bleek echter dat ik geen volwaardig reservewiel in de koffer steken had, maar een zogenaamd thuiskomertje.

Omdat het geen doen is om met zo’n onding rond te rijden en zeker niet om er mee terug naar België te keren zat er niets anders op dan opnieuw naar de leasingmaatschappij te telefoneren en te vragen of ik vooraan twee nieuwe banden mocht laten plaatsen. Volgens de garagist waren deze op voorraad en kon ik ze maandag al laten plaatsen. Bij het callcenter van de leasingmaatschappij vertelden ze mij echter dat ik maandag terug moest bellen omdat zij daar op dat moment geen beslissing konden in nemen.

Maandag kregen we echter met nog wat meer pech af te rekenen. Terwijl de vrouwen naar de markt in Bedoin zouden gaan, gingen kameraad T. en ik een kort fietstochtje maken. Althans dat was het plan, maar het lot besliste er anders over. Na iets minder dan 19 kilometer – in de afdaling van Col de Madeleine – brak er nogmaals een spaak in mijn achterwiel. Resultaat: gedaan met fietsen. Er zat niets anders op dan te telefoneren naar de vrouwen of ze mij wilden komen halen met de auto.

Dat was echter buiten Mondovelo gerekend. Deze fietstocht voor wielertoeristen, die liep over het parcours van de rit van de ronde van Frankrijk met aankomst om de Mont Ventoux, passeerde in Bedoin waar de slotklim naar de Mont Ventoux startte. Omdat de parking waar de auto van de vrouwen stond vlak langs het parcours lag, konden ze daar niet weg voor 15h. Er zat voor mij dus niets anders op dan de resterende 6 kilometer tot in Bedoin te wandelen met mijn fiets aan de hand.

In Bedoin bezocht ik de plaatselijke fietsenmaker in de hoop dat hij de juiste spaken op voorraad had om mijn wiel te repareren. Helaas was dit niet zo en bijgevolg diende ik de geplande bekliming van de Ventoux te doen met mijn Mavic wielen in plaats van mijn lichtere Fulcrums wat toch een verschil van 400 gram betekend. Vooral het feit dat het al de derde keer is dat er een spaak breekt in mijn toch niet zo goedkope wielen zette een beetje een domper op de vakantievreugde.

Tijdens het wachten in Bedoin maakte ik ook van de gelegenheid gebruik om opnieuw naar de leasingmaatschappij te telefoneren om een akkoord te krijgen om twee nieuwe banden te laten plaatsen. Zoals te verwachten was vonden de mensen op de technische dienst dat dit geen enkel probeem was. Nu was het hopen dat we Bedoin zo snel mogelijk konden verlaten zodat alle misserie die dag nog achter ons was.

Klokslag 15h werd de uitrit van de parking vrijgegeven en konden we vertekken. Kameraad T. was ondertussen al met de fiets teruggekeerd naar ons huisje en had naar de garage gebeld om te vragen wanneer ik kon langs komen om de banden te verwisselen. Vreemd genoeg bleek dit pas op donderdag te kunnen. Omdat ik zo lang niet wilde wachten besloot ik om toch maar langs te gaan in de garage en te vragen om de banden te vervangen.

Eenmaal daar bleek gelukkig dat de banden op voorraad waren en dat ze onmiddellijk geplaatst konden worden. Zonder fax van de leasingmaatschappij met bevestiging dat de garage aan hun mocht factureren wilden ze echter niet aan de klus beginnen. Weeral een telefoontje en een email van de leasingmaatschappij later was ook dit euvel van de baan en een uurtje later waren de banden vervangen en konden we eindelijk aan de vakantie beginnen.

Gisterenavond lag ik lui in de zetel met een half oog naar de televisie te kijken toen opeens de telefoon overging.

Goede avond meneer, u spreekt met firma huppeldepup.

‘Shit, een telemarketeer’ ging er door mijn hoofd, maar wegens te lui scheepte ik hem niet onmiddellijk af en liet ik hem zijn uitleg doen?

Ik bel u omdat wij een nieuw alarmsysteem hebben ontwikkeld dat automatisch de politie verwittigd bij inbraag en de brandweer in geval van brand.

Om ruchtbaarheid te geven aan dit nieuwe systeem kiezen wij per gemeente vijf huizen uit waar we dit systeem komen installeren. Uiteraard is dit vrijblijvend en wij hadden graag een afspraak gemaakt op donderdag om 16h.

Zonder na te denken antwoord ik: Donderdag zal moeilijk zijn, want wij vertrekken ‘s nachts op reis. Shit! mijn frank valt. Dat was misschien iets wat ik niet had moeten zeggen. Na nogmaals aandringen om een afspraak te maken wijs ik de telemarketeer af door te zeggen dat het mij geen fluit interesseert wegens reeds een alarm geïnstalleerd, maar het onheil was al geschied. Had ik nu net tegen één of andere onbekende figuur die een dodgy alarmsysteem wil aansmeren gezegd dat het appartement onbewoond is vanaf donderdag nacht? Misschien toch niet mijn beste moment van de dag.

Misschien ben ik paranoïde maar een lichte paniek maakte zich meester van mij. Aangezien wij geen abonnement hebben op de dienst die het nummer van de beller toont, probeer ik naar Belgacom te telefoneren om het nummer waarmee ze belden te achterhalen. Helaas vang ik bot. Omwille van privacy redenen zou Belgacom dit niet mogen bijhouden en kunnen ze het mij ook niet geven.

Dan maar naar de lokale politie bellen om een wooningstoezicht aan te vragen. Geen antwoord wegens buiten de kantooruren. Vervolgens heb ik dan maar even naar 101 getelefoneerd en mijn uitleg gedaan. De vriendelijke persoon aan de andere kant van de lijn heeft naar mijn verhaal geluisterd, mijn gegevens genoteerd en gevraagd om tijdens de kantooruren toch nog maar eens naar de lokale politie te telefoneren.

Ik herinner mij trouwens dat ik vorig jaar een soortgelijk telefoontje kreeg maar verder heb ik daar nooit aandacht aan geschonken. Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen. Op zich dien ik mij niet echt zorgen te maken aangezien er toch steeds volk in het appartement aanwezig is en bij elke verdachte handeling komen kijken wat er aan de hand is. Maar voorkomen is beter dan genezen en dus bel ik straks nog eens naar de lokale politie om mijn verhaal te doen.

Nog vier dagen werken en de vakantie kan beginnen! Nu het zo dicht bij komt begin ik stilaan toch wel af te tellen.

Donderdagnacht vertrekken we voor 8 dagen richting Vaison La Romaine in de Provence. En aan het weerbericht te zien, gaat het er echt fantastisch worden..

Zometeen vertrek ik met mijn vrouw op weekend naar Poperinge waar we twee nachten zullen logeren in het MANOIR OGYGIA en zullen genieten van een verfijnd keukenarangement. Dit weekendje weg was mijn kerstcadeau voor mijn vrouw. Ze heeft er echter nog geen idee van waar we naar toe gaan. Het enige dat ze wist is dat ze vandaag om 14h00 moest klaarstaan met kleren voor het ganse weekend. De rest is nog een verrassing. Vandaar dat ik deze blogpost ook pas publiceer vlak voor we vertrekken, zodat de verrassing zeker niet verpest wordt.

We gaan dus een zeer fijn weekend tegemoet en ik hoop voor u hetzelfde.

Twee dagen van volledige rust en verwennerij. Meer heeft een mens soms niet nodig.

De politie (uw vriend) heeft zijn dienstverlening naar de burger toe nog uitgebreid. Tot op heden kon je al – als je op reis vertrok – naar het politiekantoor stappen en vragen of de wijkagent je huis extra in het oog wou houden tijdens je afwezigheid.

Maar omdat we nu eenmaal zoveel mogelijk digitaal willen kunnen doen heeft de politie er nu voor gezorgd dat het ook online kan.

Wie op vakantie gaat, kan voortaan via internet aan de politie vragen om zijn huis in de gaten te houden. Het politietoezicht bestaat al langer, maar nu moesten kandidaten daarvoor wel naar het politiebureau.

Via Police-on-web kan de burger nu online vragen om een oogje in het zeil te houden. Gewoon even registreren of een eID gebruiken en je kan doorgeven dat je huis leeg staat en dus potentieel door inbrekers bezocht kan worden.

Heel mooi natuurlijk, maar het biedt uiteraard ook mogelijkheden. Stel u voor dat er iemand een degelijke kopie maakt van die website en via spam mailtjes nietsvermoedende mensen aanmaant om hun afwezigheid te melden. Uiteraard komen ze niet op de correcte website van de politie terecht, maar op een website in handen van malafide figuren.

Nietsvermoedend geven de vakantiegangers hun adres in samen met de periode waarin hun huis onbewoond zal zijn. Van dan af is het een koud kunstje voor de inbrekers om te weten waar en wanneer ze hun slag moeten slaan. Volledig ongestoord kunnen ze hun gang gaan. En bij hun thuiskomst vragen de mensen zich natuurlijk af waar het fout gegaan is.

Ben ik nu een compleet gestoorde persoon dat ik hier die mogelijkheid in zie? Of gewoon bedachtzaam?

Donderdag 9 augustus 2007

Vandaag stond de uitstap Bitter Lemons (naar het boek van Lawrence Durerell) naar Nicosia (Lefkosia in het Cypriotisch) en het Turks gedeelte van Cyprus op het programma. Men had op voorhand gewaarschuwd dat we veel op de bus zouden zitten vermits Nicosia 150 km van Paphos ligt maar dit hadden we er voor over.

Misschien weet u het of misschien ook niet maar Nicosia is de laatste gescheiden hoofdstad te wereld. Door de invasie van Turkije in Cyprus loopt er sinds 1974 een scheidingslijn door Cyprus en ook door Nicosia.

Om zoiets te zien anno 2007 is een zeer vreemd zicht. Temeer omdat de scheidingslijn echt uit prikkeldraad bestaat en bewaakt wordt door het leger. Achter de prikkeldraad ligt een bufferzone waar de huizen compleet vervallen zijn en overwoekerd worden door onkruid.

Na een korte pauze in Nicosia trokken we de scheidingslijn over naar het Turks gedeelte van het eiland. Hiervoor moesten we beschikken over een speciaal visum en werden alle paspoorten en identiteitskaarten nog eens extra gecontroleerd bij het passeren van de scheidingslijn.

In het Turks gedeelte van het eiland hebben we eerst het klooster van Bellapais bezocht. Dit klooster is een prachtig voorbeeld van de Gotische kunst. Het ligt aan de flank van het Pentadaktyolosgebergte en is gebouwd in de periode van 1198 – 1284. Doordat dit klooster niet meer gebruikt wordt, konden we het bezoeken zonder aangepaste kleding en konden we overal fotograferen. Na de lunch in een plaatselijk restaurtantje ging de trip verder naar Kerynia.

De grote bezienswaardigheid in het Kerynia is de Middeleeuwse vestiging en het pitoreske haventje. De vestiging – die overigense heel goed bewaard gebleven is – herbergt ondermeer ook een scheepswrakmuseum waar het oudste scheepswrak ooit geborgen ligt. Althans een deel hiervan.

Op de terugreis zijn we dan nog even gestopt om halverwege iets te drinken en rond 19h waren we terug in het hotel. Na het eten – van alweer een zeer lekker buffet – en de obligate Tequilla Sunrise zijn we erg snel onder de wol gekropen.

Vrijdag 10 augustus 2007

Vandaag was het weer een luilekkerdag met niet al te veel inspannende gebeurtenissen. Zonnen en zwemmen en tussendoor een stukje eten. Soms kan een mens wel eens genoeg hebben hiermee.

Toch heb ik me laten overhalen om samen met een paar andere mensen mee te doen met de waterpolo georganiseerd door het animatie team. Hierdoor hebben we een ander jong koppel uit België wat beter leren kennen en hebben we nog een paar leuke uren op het terras doorgebracht. Met dat zelfde koppel gaan we ook vanavond nog samen eten. Wat mij betreft is het altijd leuk om andere mensen te leren kennen en zeker als ze van dezelfde leeftijd zijn, dus het beloofd nog een leuke avond te worden.