Wimblog

Ik zit met een enorm schuldgevoel, misschien dat het helpt om het van mij af te schrijven.

Afgelopen vrijdag moest ik normaal gezien gaan portieren, maar doordat ik vier nachten bijna niet geslapen had door mijn hoesten, had ik op het laatste moment – in de late namiddag – afgebeld. G. – patron van de firma en kameraad van mij - was er niet echt gelukkig mee, maar kon het begrijpen. Hij ging mij zaterdag nog bellen om af te spreken voor een MTB rit op zondag.

Maar zaterdag hoorde ik niets van G. en ook zondag bleef mijn bericht en voicemail onbeantwoord. Dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt en dus schonk ik er niet te veel aandacht aan. Toen ik vanmorgen echter nog eens belde kreeg ik de melding dat zijn voicemail vol was. Een telefoontje naar zijn werk later wist ik dat hij de hele week ziekteverlof had. Toen voelde ik dat er iets mis zat.

Op het vaste nummer van zijn firma kreeg ik ook geen antwoord, dus belde ik naar een collega die vrijdag ook gewerkt had. Ook daar geen antwoord, maar blijkbaar sliep hij en belde hij een 10 minuten later terug.

Blijkbaar had er zich vrijdag een vechtpartij voorgedaan waarbij hij en G. aangepakt waren door 7 man die gebruik hadden gemaakt van broeksriemen. Blijkbaar had de rest van de 12 man die er aanwezig was als security het nagelaten van te komen helpen, let wel, ik veroordeel niemand, ik heb dit enkel van horen zeggen.

Mijn schuldgevoel komt nu natuurlijk voort uit het feit dat ik er niet was. Ik weet dat moest ik er bij geweest zijn, dat het geen 2 tegen 7 geweest was, maar 3 tegen 7. Ik draag collegialiteit nog hoog in het vaandel en ik heb nog nooit een stap achteruit gezet. Had het anders gelopen moest ik er bij geweest zijn? Ik weet het niet. Voor hetzelfde geld had ik ook een pak slaag gekregen en een week werkonbekwaam geweest. Of misschien had het wel helemaal anders uitgedraaid.

Maar ik dus met een schuldgevoel omdat ik op het laatste moment heb afgezegd.

De titel van deze blogpost zou een mooie titel kunnen vormen voor een hoofdstuk van mijn boek dat binnen een paar jaar verschijnt. En zelfs zonder een ironische ondertoon, want soms is de politie effectief uw vriend (allez, mijn vriend).

De fuif van zaterdagavond – een 30+ party in een landelijke limburgse gemeente – staat al jaren te boek als een zeer rustige fuif waar nooit iets gebeurt en er werd dan ook niet verwacht dat er iets ging gebeuren. Maar het verleden heeft al vaak genoeg bewezen dat je er zomaar van mag uitgaan dat een fuif rustig gaat verlopen. Het minste incidentje kan ervoor zorgen dat de boel ontploft met alle gevolgen van dien.

Maar deze keer was ook alles weer rustig verlopen. De politieagenten – welke ik trouwens nog kende van eerdere fuiven – waren een paar keer langs geweest en rond 3 uur waren ze er opnieuw om zeker te zijn dat de muziek uitging op het voorgeschreven uur. Allemaal geen probleem en toen de muziek stopte met spelen konden we aan de mensen vragen of ze naar huis wilden gaan.

Nu moet u weten dat ongeveer 2 uur voor het sluitingsuur een groep van een twintigtal jongeren was binnengekomen en toen we vroegen of ze de zaal wouden verlaten omdat de fuif gedaan was, probeerden ze natuurlijk zo lang mogelijk binnen te blijven. Er waren er zelfs een paar die op het podium probeerden te kruipen om tot bij de DJ te raken. Mijn collega en ik bleven rustig, zelfs toen ze met twintig man verwensingen naar ons riepen.

We bleven de vriendelijke aanpak proberen en bleven vriendelijk herhalen of ze naar buiten wouden gaan. Toen ze na meer dan twintig minuten nog altijd binnen stonden werd het tijd om ze een voor een buiten te zetten. In dat geval neem ik gewoon degene met de grootste mond en voor ze weten wat er gebeurd, staan ze al buiten. Blijkbaar waren de twee agenten er nog steeds en vriendelijk als ze waren namen ze de jonge gastjes van mij over zodra ik er mee aan de deur kwam.

Op die manier was de zaal na een tiental minuten leeg. Er kwam nog wel wat duw en trekwerk aan te pas, maar al bij al was alles ordelijke en vlot verlopen. Terwijl ik nog wat sta na te praten met ̩̩n van de agenten Рover het feit dat het soms toch gerechtvaardigd zou moeten zijn om excessief geweld te mogen gebruiken Рbegint de groep van jongeren op straat te vechten met een paar andere fuifgangers. De agent loopt er op af en antwoord positief op mijn vraag of we nog moeten blijven om te helpen.

Wat volgt is een half uurtje sport en spel waarbij we proberen om de vechtende meute uit elkaar te halen waarbij ik zelfs een keer struikel terwijl ik iemand in een wurggreep had. Het zal u niet verbazen dat deze persoon nadat ik boven op hem viel niet veel zin meer had om nog verder ambras te maken.
Elke keer als we de twee groepjes geïsoleerd hebben is er toch iemand die weet te ontsnappen en dan zit het spel natuurlijk terug op de wagen. Pas nadat er twee extra agenten ons kwamen versterken keerde de rust weer.

Als iedereen naar huis is vertelt één van de agenten mij dat hij eerst wou ingrijpen door zijn pepperspray te gebruiken om het groepje vechtjassen uit elkaar te drijven. Maar gelukkig had hij op tijd gezien dat ik er ook ergens tussen hing. Waarvoor mijn eeuwige dankbaarheid. Gelukkig zijn er nog agenten die de waarde van security mensen juist weten in te schatten en er niet op uit zijn om ons het leven zuur te maken.

Toen ik begin deze week de planning voor dit weekend kreeg vroeg ik me af waarvoor die fuif me zo bekend voorkwam. En nu weet ik het weer: omwille van de massale vechtpartij vorig jaar.

Eerlijk gezegd kijk ik nu al uit naar zaterdagmorgen 3 uur. M.a.w. als de fuif gedaan is. Misschien word ik oud ofzo, maar ik hoop dat alles rustig verloopt. Dan zijn mijn centen zoveel makkelijker verdiend. En veel minder stress enzo.

Maar pas op, dit wil niet zeggen dat ik er niet zal staan als het er op aan komt. Maar toch niet met al te veel goesting.

Een hele tijd geleden moesten we op een schoolfuif staan in het Antwerpse. Het was in een tamlijk welgestelde buurt dus ik verwachtte een tamelijk kalme avond. Maar achteraf gezien had ik ongelijk.

Halverwege de avond had ik al eens moeten tussenkomen bij een gevecht tussen twee man. Bij deze tussenkomst verloor ik een contactlens doordat ik (per ongeluk) een vinger in mijn oog gekregen had. Sindsdien heb ik altijd een reserve paar bij in de wagen.

De aanstoker van het gevecht – of toch degene die ik heb zien slaan naar iemand anders – heb ik met veel moeite kunnen buitenzetten en na een tijdje met mijn knie in zijn nek gezeten te hebben was ik er in geslaagd om hem – samen met een collega – te kalmeren waarop hij naar huis trok.

Toen de fuif bijna afgelopen was mocht er niemand meer de zaal binnen. Wie binnen was, mocht daar nog even blijven, maar wie buiten gegaan was en terug binnenwou kwam van een kale reis terug.
Op een gegeven moment staan er drie jonge gastjes voor mij die de zaal willen binnengaan. Omdat dit door ons geweigerd werd begonnen ze een beetje haantjes gedrag te vertonen. U kent het wel, borst beetje vooruit steken – ze waren echter zo mager dat het niet veel uitmaakte – en beetje stoer doen.

Omdat ze zo mager waren pakte ik één van die gasten gewoon op en liep er mee naar de uitgang en zette hem daar terug neer. Mijn collega volgde mijn voorbeeld maar had niet gezien dat in de inkomhal een soort van betonnen deurstopper was en hij viel hierover met de tweede lastpost bovenop hem. Deze zag zijn kans schoon en sloeg naar mijn collega. U moet weten dat die collega al ettelijke jaren Muy Thai trainer is en toen had ik eigenlijk al moeten weten dat er iets mis was.

Ik zie dit gebeuren en in een reflex haar ik uit en trap die kerel met mijn scheenbeen recht op zijn neus terwijl hij bovenop mijn collega zat. De trap werd meteen gevolgd door twee directe rechtse. Een normale mens zou al KO gaan na die trap, maar dit gastje stond gewoon recht en vroeg mij waarom ik hem sloeg.

U moet weten dat ik een tamelijk goede rechtse heb en ik enigszins verbaasd was dat hij niet neer gegaan was. Toen viel natuurlijk mijn euro. Drugs! Mensen die opwekkende drugs nemen (genre speed) hebben geen pijngrens en zijn onmogelijk KO te krijgen. Zelfs dit ventje van ongeveer 16 jaar en amper 50 – 60 kilogram zwaar bleef doodleuk overeind staan.

Ik heb hem dan maar gewoon opgepakt en buitengezet. Daar stonden een hele hoop mensen verzameld om ons de meest absurde verwijten naar het hoofd te slingeren. Een meisje – dat later de vriendin bleek van die gast zijn – verweet mij van uitermate agressief te zijn. Ze beweerde bij hoog en laag dat wij haar vriend met geen vinger hadden mogen aanraken, zelfs niet toen hij naar mijn collega geslagen had.

Nu zuller er misschien wel mensen zijn die mijn reactie overdreven en agressief vonden, maar ik kan u verzekeren dat je op zo’n moment niet veel tijd hebt om na te denken. Zelfs al is het maar een kind, als er iemand slaagt naar een collega, die dan nog eens op de grond ligt en zich dus moeilijk kan verdedigen, probeer je die op alle mogelijke manieren te helpen.

We mogen nog van geluk spreken dat het hier over kinderen ging. Ik vraag me af wat we zouden gedaan hebben als hetzelfde zou voorgevallen hebben met een volwassen man die wat meer kracht heeft. Wetende dat je zo iemand niet KO krijgt en dat ze zelf van geen ophouden weten zet een mens wel aan het denken.

Ik snap totaal niet waarom iemand drugs wilt nemen. Zeker niet als dit resulteert in zo’n gedrag. Op de avond zelf voelde die gast misschien geen pijn, maar ik had niet in zijn schoenen willen staan de dag erna. Kan het lekker gaan uitleggen aan papa en mama.

Afgelopen vrijdag was het best een gezellig avondje werken.

We stonden te portieren ergens in het Limburgse op een fuif met een kwalijke reputatie. De verstandhouding tussen de autochtone en allochtone jongeren is daar op z’n minst gezegd niet zo erg goed. We waren dus een beetje voorbereid op een paar vechtpartijen: kogelvrije vest aan, alles zorgvuldig in het oog houden zodat we bij het minste onheil zouden kunnen ingrijpen.

Tot een uur of één leek het alsof het echter een erg rustige fuif zou worden. Maar toen begonnen de onlusten.

Eerst werd er iemand buitengezet nadat hij iemand anders een bloedneus geslagen had. Hierop volgde buiten nog een paar schermutselingen tussen een kameraad van de persoon met de bloedneus en degene die geslagen had.

Een klein beetje later werd er nog iemand buitengezet en dit was blijkbaar het startschot voor een stevige vechtpartij waarin nogal wat klappen vielen. Gelukkig werd niemand van ons echt geraakt. Dit hele gebeuren speelde zich buiten af waardoor de andere fuifgangers gelukkig niet veel merkten. Na een korte tijd verplaatste het tumult zich naar de straat waar vervolgens een paar agenten die ook aanwezig waren in de klappen moesten delen.

Nadat wij tussenbeide gekomen waren vormden er zich twee groepen met aan de ene kant een veertigtal autochone jongeren en aan de andere kant een twintigtal allochtone jongeren, met ons en de politie als buffer ertussen in. Er werd heel wat over en weer geroepen en klappen uitgedeeld met broeksriemen en dergelijke. Een paar keer konden we verhinderen dat men zelfs met bakstenen begon te gooien naar elkaar.

Op een gegeven moment loopt er iemand uit de allochtone groep naar de autochtone groep en begin met een busje pepperspray in het rond te spuiten. Deze persoon kon met heel wat moeite overmeesterd worden en werd overgedragen aan de arm der wet. Ondertussen gingen de onlusten gewoon verder en hadden wij onze handen vol met het uit elkaar houden van vechtersbazen.

Trouwens, hoe groot of sterk iemand ook is, éénmaal hierop een klem of wurggreep hierop toegepast wordt, zijn ze binnen de 10 seconden volledig gekalmeerd en overmeesterd. Deze technieken zijn veel beter dan in het wilde weg beginnen te slaan omdat deze geen letsels veroorzaken en discreter kunnen gebeuren.

Het moet wel gezegd worden dat er toch enige vorm van respect was voor ons. Als wij tussenbeide kwamen, losten de kemphanen elkaar tamelijk vlug en ook aan onze vraag om broeksriemen terug in de broek te steken werd gevolg gegeven. Ook deelden wij niet in de klappen, de agressie was voornamelijk gericht op de andere groep.

Rond drie uur was eindelijk de rust weergekeerd en konden we de overgebleven mensen vriendelijk vragen om naar huis te gaan aangezien de fuif op zijn einde liep.

Resultaat van deze vechtpartij: een paar gewonden, één agent met pepperspray in de ogen, een paar arrestaties en aan onze kant niemand die gewond was.
Eerlijkheids halve moet ik erbij zeggen dat zo’n avond wel eens een welgekomen afwisseling is. De tijd gaat nu eenmaal iets sneller vooruit als je bezig bent, maar geef mij toch maar een avond waarop niets gebeurd, dan is het geld makkelijker verdiend.

Zaterdag ll stond ik te portieren op de Trancelation party in Lommel. Omdat de organisatie zelf voor volk gezorgd had om de inkom en uitgang (geen bekertjes buiten) te controlleren was ik de enige portier. Gelukkig kreeg ik het gezelschap van een kameraad die niet moest werken die dag en niets anders te doen had.

De fuif op zich had geslaagd kunnen zijn als er een beetje meer volk was komen opdagen. De organisatie had gerekend op ongeveer 500 (betalende) bezoekers om uit de kosten te komen, maar moest het op het einde van de nacht stellen met slechts 170 bezoekers. Een kleine financiële ramp dus.

Ondanks het lage bezoekersaantal was er toch een bezoeker die de sfeer moest verpesten voor de anderen. Omstreeks kwart na twee komt iemand van de organisatie mij vragen om een lastige klant achter de toog uit te halen omdat hij a) daar niets te zoeken heeft en b) agressief is tegenover anderen.
Ik ga dus naar die persoon en vraag hem beleefd om achter te toog uit te komen. Hierop antwoord hij dat ik hem niet te commanderen heb en dat ik niets te zeggen heb. Omdat praten dus niet helpt neem ik de persoon beleefd bij zijn arm om hem naar buiten te begeleiden. Hierop duwt hij mij aan de kant en slaat naar mijn kameraad die achter mij stond. Deze duwt terug en raakt de persoon in het gezicht. Hierop grijp ik de persoon langs achter in een klem maar hij kon nog net zijn hoofd achterwaarts richting mijn neus smijten wat nog wat extra duw- en trekwerk.

Kameraden en omstaanders proberen de agressieve persoon te kalmeren maar hij blijft ons uitdagen en agressie vertonen. Omdat we ook maar mensen zijn – maar de locatie waar we stonden nogal klein was – stelden we voor dat hij altijd mee naar buiten mocht komen met ons, maar hij wou van geen wijken weten. Daarop besloten de omstaanders – die de persoon kenden en hem beschreven als erg agressief hem naar buiten te brengen. Om verdere conflicten te vermijden zijn wij buiten gaan staan aan de voorkant van het gebouw zodat hij ons niet zag.

Na ongeveer een half uur komt – tot onze grote verbazing – die persoon gewoon terug en hij had zijn vader meegebracht deze keer (waarom is ons tot op heden nog steeds onduidelijk). De persoon in kwestie deed zelfs geen moeite om uitleg te geven en liep gewoon richting deur. Hierop hield ik hem tegen en zei hem dat hij niet meer binnen mocht. Dit bleek voldoende aanleiding te zijn om een poging te ondernemen om mij als boksbal te gebruiken. Het verschil echter is dat een boskbal niet ontwijkt en ik wel. Hierop ontstond weeral een schermutseling die zorgvuldig beeindigd werd door een wurging totdat de persoon kalmeerde.

Lang duurde het echter niet want een paar tellen later stond hij weer als een briesende stier te roepen en tieren (zorgvuldig verscholen achter zijn vader en kameraden). Op dit moment is de politie toegekomen.

Na een tijdje bleek dus dat de agenten een PV van vaststelling moesten maken omdat er slagen en verwondingen gebeurt waren en dan altijd een PV moet opgemaakt worden. Afwachten dus of hier door het gerecht gevolg aan gegeven wordt.

Het is trouwens erg fijn om aan een politieagent te kunnen vertellen dat je geen identiteitskaart bij hebt als hij daar achter vraagt. Ik was mijn portefeuille thuis vergeten en had enkel mijn badge van de bewakingsfirma bij. Maar daar maakten ze geen probleem van. Ze geloofden mij op mijn woord toen ik mijn woonplaats en adres zei.

Ik heb jullie nu wel lang genoeg in spanning gelaten, hier komt dus het verhaal bij de foto’s.

Op de fuif waar ik afgelopen weekens moest portieren – een openlucht fuif trouwens – gold het principe. E�n maal buiten (dus voorbij de uitgang vermits je bij een openlucht fuif in principe altijd buiten bent) moest je opnieuw betalen om terug binnen te kunnen. De reden dat veel organisatoren dit doen de laatste tijd is om overlast voor de omgeving tegen te gaan.

Ik stond samen met een collega al een hele avond aan de ingang om te kijken of iedereen die binnenkwam wel een kaart had (die werden gecontrolleerd door twee dames van de organisatie, wij stonden er in geval van nood). In het begin van de avond verliep het vlot, maar naarmate het later werd, probeerden meer en meer mensen binnen te komen zonder (opnieuw) te betalen. Dit vergt dan enige communicatieve vaardigheid om met het gelal/gelul van de mensen om te gaan, maar daar ben ik goed in en kan ik zelfs van genieten.

Op een gegeven moment wordt er een jonge gast van rond de 20 jaar, duidelijk zwaar onder invloed van drank door een collega buiten gezet wegens agressief gedrag op de ‘dansvloer’. Dit was voor hem het signaal om tegen de collega die samen met mij aan de ingang stond beginnen te zagen om terug binenn te mogen. Natuurlijk mocht hij niet terug binnen, dat spreekt vanzelf.

Op een gegeven moment zie ik dat die persoon niet meer bij mijn collega staat en de collega gaf te kennen dat de persoon het had opgegeven en naar huis was. Maar opeens zag ik die gast aangelopen komen met de bedoeling ons te passeren. Op het moment dat hij bij mij komt wil ik daar nog een been/stokje voor steken, maar omdat er net iemand iets aan mij vroeg kon ik er jammer genoeg niet bij. Dus zette ik mijn sprintje in om hem in te halen.

Ondanks zijn dronken toestand kon hij nog aardig uit te voeten en schiet hij tussen het publiek door. Ik loop er achter, ondertussen al de rest van het volk aan de kant duwend. Omdat het een openlucht fuif was stonden er her en der ook parasols opgesteld waaraan een koord tot op de grond hing. Na een paar meter blijft die gast achter zo’n koort hangen en valt recht op zijn gezicht op de grond.
Dit was mooi meegenomen voor mij en ik trek hem aan zijn broeksriem tussen het publiek uit en neem hem in een kleine wurging – niet te stevig, maar net genoeg om hem vlot naar buiten te krijgen. Ondertussen zaten wel al een meter of 20 tussen de mensen en het was wringen om daar tussen door ge gaan. Verschillende mensen konder er blijkbaar niet mee lachen dat ik mij nogal hardhandig een weg door de menigte baan en beginnen moeilijk te doen. Heel gezellig natuurlijk als je je handen vol hebt met een dronken persoon die ondanks de klem toch nog stevig verzit biedt. Op een gegeven moment denker er zelfs een paar mensen dat er een gevecht was tussen mij en die zatlap en wordt er getrokken en geduwd. Hierdoor verlies ik mijn evenwicht waardoor we met z’n twee�n tegen de toog vallen. Resultaat: geen grip meer op de zatlap en wederom moeite moeten doen om hem deftig vast te krijgen.

Opeens heeft er eindelijk iemand in de gaten dat ik bij de securityploeg hoor en gaan de mensen toch aan de kant. Todat een kameraad van die gast zich komt moeien en moeite heeft met de manier waarop ik zijn vriend buiten probeer te krijgen. Ondertussen hangt er dus twee man aan mijn lijf terwijl ik nog steeds richting uitgang ga. Die tweede persoon wordt tegengehouden door iemand uit het publiek en ik kan verder richting uitgang gaan met een hevig spartelende zatlap – ondertussen had ik hem in een armklem genomen – voor mij.

Zoals op bijna elke grote fuif, werd er ook op deze fuif stevig flyers uitgedeeld, met als gevolg dat de vloer aan de ingang en 10 meter daarrond met papier bezaaid ligt. Resultaat: klein uitschuiver en weeral mijn greep kwijt op de zatlap. Ondertussen had ik genoeg van mijn geweldloze aanpak. Een tik met de platte hand tegen zijn hoofd moet hem even kalm houden. Doch dit was niet voldoende en ik wist dat indien ik harder zou slagen er gegarandeerd een klacht zou volgen – er stonden nog steeds genoeg mensen in de buurt om tegen mij te getuigen, dus besluit ik er een eind aan te maken. Met een mooie beenbeweging – uit mijn judo-competitie periode – breng ik de kerel naar de grond en ga ik met mijn knie op zijn nek zitten (een beproefde methode om eender wie, hoe groot of hoe sterk ook kalm te houden). Terwijl die gast lekker kalm wordt vraag ik aan iemand van de omstaanders om mijn collega aan de ingang te gaan halen om hem mee naar buiten te begeleiden. Met twee man slagen we er dan in om hem buiten te zetten.

Daar is het natuurlijk discutie omdat zijn gezicht en mijn T-shirt onder het bloed zitten en zijn er klachten over overdreven aggressief gedrag van mij. Politie – die heel de avond aanwezig was – komt erbij en ik doe mijn hele verhaal. De agent geeft mij gelijk in mijn aanpak en zegt dat ik niets hoef te vrezen.

Een klein uur later komt die gast opnieuw af. Ik begon stilletjes aan mijn geduld te verliezen en wou hem – deze keer op mijn manier – tot op het straat begeleiden, maar mijn collega was mij net voor en kon hem op zachtaardige wijze tot bij de politie brengen met de gevleugelde woorden: “de volgende keer dat hij terug komt, is het mijn collega (ik dus) die hem buitenzet, en dan zal het niet zo zacht zijn”. De kerel wordt meegenomen en dat was het einde van het verhaal.

Nadien is er nog een keer of 10 een kleine schermutseling geweets. Telkens binnen op het terrein/dansvloer. Doordat ik nog steeds aan de inkom/uitgang stond is het grootste deel ervan aan mij voorbij gegaan.