Wimblog

Herinnert u zich dit verhaal nog?

Welnu, vrijdag kreeg ik een kaartje in de bus van de lokale politie met de vraag mij te melden voor verhoor. De zoveelste keer ondertussen. En ik vind dat het welletjes aan het worden is. Ik kijk er tegenop om weeral eens te moeten zeggen dat er niets van aan is en dat het allemaal overdreven is. En dat is ook zo, maar ik moet er toch weeral tijd voor uittrekken om langs te gaan en heel de uitleg te doen?

En waarom eigenlijk? Zou het niet beter zijn moest ik er maar gewoon mee stoppen? Ok, het geld is mooi meegenomen maar echt nodig is het niet. Extra geld is leuk, maar ten koste van wat. Ik denk dat ik er toch eens wat dieper over ga nadenken.

Het was lang geleden – des te beter uiteraard – maar gisteren stak er nog eens een briefje van de politie in mijn brievenbus. De boodschap was kort maar krachtig:

Ms.,
In opdracht van de Heer Procureur des Konings wordt u verzocht zich op het politiebureel van Tielt-Winge (gemeentehuis) aan te bieden.
Datum en uur: zo vlug mogelijk
Reden: verhoor

Geen probleem, ik wil gerust gaan. Zeker als de Procureur des Konings het vraagt. Maar de openingsuren van het politiebureel komen niet zo goed overeen met mijn agenda voor komende week. Vanmorgen pleegde ik dan maar een telefoontje om een afspraak te maken op een ander moment.

De dienstdoende agent wist mij echter te vertellen dat de agent die mijn dossier behandelt er niet is vandaag. En of ik maandag kon terugbellen want dan zou hij er wel zijn en zou ik een afspraak kunnen vastleggen. Zo dringend zal het dan wel niet zijn, als de agent niet in spanning op mijn komst zit te wachten.

Moest u zich afvragen waarover het gaat, ik kan u geruststellen, het is niets ernstig. Ik ben niet in verdenking gesteld van moord of zoiets. Het gaat over een banaal incident op een fuif waar ik niets/niet veel mee te maken heb.

Vorige week stak er een kaarjte in de brievenbus van de lokale politie waarin ik uitgenodigd werd voor een verhoor op het politiebureau.

Natuurlijk vraagt een mens zich dan af waarom. Ik had natuurlijk wel door dat het met portieren te maken had, want in tegenstelling tot wat sommigen misschien denken van mij, ben ik best een brave mens die zelden de wet overtreedt. In het engels noemen ze zoiets lawbiting dacht ik.

Vrijdagvoormiddag belde ik dus naar de lokale politie om te vragen waarover het ging. En blijkbaar ging het over een vechtpartij in Lommel en wouden ze hierover mijn verklaring als getuige.

Toen ik hoorde dat het over een incident in Lommel ging, dacht ik meteen aan het geval waarvoor ik reeds een PV van verhoor gekregen had. Gelukkig bewaar ik mijn PV’s goed en kon ik dit meenemen om te vertellen dat ik bij mijn verklaring van toen blijf.

Toen ik vandaag op het politiekantoor toe kwam bleek het te gaan over een incident dat zich in november had voorgedaan. hoewel ik wel op de lijst stond van die avond heb ik op die fuif niet gewerkt omdat ik in laatste instantie nog ergens anders naar toe moest. Die uitleg volstond voor de agent die mijn verhoor afnam en daarmee was de zaak gesloten voor mij.

Nadien heb ik nog even een kort gesprekje gehad met die agent over het portier zijn en de minder goede kanten aan de job. Hij vond dat er moed voor nodig was om dit elk weekend te doen, zeker gezien de risico’s (en dan vooral met het gerecht). Een echte agent naar mijn hart. Het zal jullie niet verbazen dat het al een oudere persoon was en zo’n jonge gast die altijd direct criminele activiteiten ziet en op zich al veel vooroordelen heeft tegenover portiers en denkt met een mentaliteit van Waar rook is, is vuur.

Gelukkig zijn er nog mensen die hun job doen op de manier waarop dat van hun verlangt wordt. En zulke mensen krijgen mijn respect.

Vandaag had ik mijn verhoor + confrontatie op het politiekantoor van Tienen naar aanleiding van de klacht die tegen mij ingediend was door de ex-vrien van mijn zus.

We hebben daar met drie gezeten om het verhaal nog eens te doen en natuurlijk bleven beide partijen bij hun oorspronkelijke versie.

De agent wist mij te zeggen dat de feiten normaal gezien te licht zijn om een zaak van te maken tilt het parket er blijkbaar zwaar aan omdat ik zogezegd de andere partij belet heb het appartement te verlaten wat neer komt op onrechtmatige vrijheidberoving.

De verslagen van de inspecteur gaan nu terug naar het parket en daarna beslissen zij of dit een zaak wordt of niet. Ik hoop natuurlijk dat heel deze zaak geseponeerd wordt aangezien er niets van aan is.

Afwachten dus maar en duimen

Toen ik zonet thuis kwam en de post uit de brievenbus haalde zat er een ongewone brief tussen. Tussen de bergen fanmail van stille en niet zo stille aanbidsters zat er namelijk een brief van onze aller vriend de Politie. Meerbepaald de besnorde oderhandhavers van Politiezone Tienen-Hoegaarden.

Omdat het adres met de hand geschreven was, wist ik al vrij zeker dat het geen verkeersboete zou zijn. Ongeduldig als ik ben maakte ik de brief onmiddellijk open, daarbij de berg brieven die onder de brievenbus lag volledig over het hoofd ziend.

Bij nader inzien bleek het ook fanmail te zijn want de goede heren zouden mij zaterdag aanstaand graag ontvangen voor een gezellige babbel. Of wat moet een mens anders verstaan onder verhoor + confrontatie?

Nadat het eerste gevoel van gevleidheid weggeëbt werd vroeg ik me natuurlijk af waaraan ik zoveel gastvrijheid te dank heb. Na een verhelderend telefoontje naar de uitnodigende inspecteur bleek dat ik samen met mijn zus en haar toenmalige vriend nog eens moeten samenkomen om nog eens over het verhaal te gaan. U leest het goed, dit gaat blijkbaar nog steeds over de vermeende dreigementen die ik zou geuit hebben.

Persoonlijk vind ik dat deze hele zaak veel te veel aandacht krijgt. Naar mijn mening had dit al lang geklasseerd moeten zijn. Dit zeg ik niet omdat ik de beklaagde ben. Moest ik voor elke keer dat ik reeds bedreigd geweest ben, vijf euro gekregen hebben, ik zou niet meer moeten gaan werken. Hiermee wordt niet geimpliceerd dat ik hem wel degelijk bedreigd zou hebben, want dat is dus niet het geval.