Wimblog

Sinds deze week ben ik terug aan het lopen. Enerzijds om het gewicht onder controle te houden, anderzijds om de conditie op peil te houden nu de dagen korter worden en het moeilijker is om ‘s avonds nog met de fiets te gaan rijden.

Dus ben ik opnieuw aan het lopen geslagen. Maandag een eerste keer, gisteren een tweede keer. Maar het ging moeizaam. Heel moeizaam eigenlijk. Na minder dan een kilometer al last van mijn kuiten, van mijn voeten. Van mijn enkels ook. Opstapeling van melkzuur. Verkramping van de spieren. Het liep voor geen meter.

Ik ben benieuwd hoe het evolueert. Waarschijnlijk wel in de goede richting, en ik hoop snel, want ik beleefde er niet echt veel plezier aan. En dat zou toch moeten. Afzien hoort er ook bij, maar er moet voornamelijk plezier zijn. We zullen we zien hoe het loopt.

Donderdag voormiddag waren het de schouderspieren die aan de beurt waren om getraind te worden.
Een geweldige oefening voor de schouderspieren is de military press. Hierbij wordt – al rechtstaand – een halter ter hoogte van de sleutelbeenderen gehouden en dan omhoog geduwd om vervolgens terug naar beneden te laten komen.

Om deze oefening uit te breiden en er een oefening van te maken voor het hele lichaam (schouders, rug, buikspieren en benen) kan je ze combineren met de squat. Je begint met de halterstang op je sleutelbeenderen en zak door je knieën. Nadat je terug recht bent gekomen stoot je de halter naar boven.

Het resultaat van dit alles: zeer stijve benen omdat ik die al veel te lang aan het verwaarlozen ben. Vanaf volgende week dus terug benen opnemen in de training.