Wimblog

Vorige week heb ik doorgebracht in een hutje ingesloten tussen bergen in de Vogezen, ver weg van alle drukte maar in fijn gezelschap. Dit maakte dat ik kan terugblikken op een zeer geslaagde vakantie.

Eén van mijn voornemens was om dagelijks te fietsen maar helaas ben ik daar niet in geslaagd. Deels door het weer, maar nog meer doordat ik gebeten was door een luie mier. De meeste gestelde vraag tijdens die week was dan ook Wat gaan we doen, ons effe afkappen? waarmee duidelijk wordt dat geen van alle echt heel actief was.

Onze voornaamste bezigheden waren dan ook vooral eten, rusten, fotograferen, lezen en Fifa09 spelen. De batterijen opladen met andere woorden. En ik heb er van genoten. Ik heb geen moment spijt gehad, en tot op heden nog steeds niet, dat ik niet vaker op mijn fiets heb gezeten.

Zoals eerder gezegd lag dit dus ook aan het weer. Waar er vorig jaar in dezelfde periode nog pakken sneeuw lag en de skipiste op de top van Col de La Schlucht nog open was, lag er dit jaar beduidend minder sneeuw en was de skipiste gesloten. Opwarming van de aarde enzo dacht ik onmiddellijk.

Maar vergis u niet, want waar we vorig jaar warm en stralend weer hadden – er moest toen zelfs naar de apotheker gereden worden om aftersun te gaan kopen – moesten we het dit jaar met een paar graden minder stellen. En als klap op de vuurpijl konden we twee of drie dagen zelfs even genieten van een kleine sneeuwstorm (dus toch geen opwarming van de aarde?).

Maar dat kon de pret zeker niet drukken. Zeker omdat de sneeuw voornamelijk in de vroege avond viel zijn we nooit moeten binnenblijven omwille van het weer en hebben we zelfs een stuk of drie keer de barbecue kunnen aansteken. Ik kan u verzekeren dat ik al minder leuke momenten heb meegemaakt.

Kortom, het was een zeer geslaagde vakantie, en zeker voor  herhaling vatbaar. Al moet ik wel zeggen dat we de volgende keer niet meer via de website van firma xxx boeken. We hebben ontdekt dat we, indien we rechtstreeks reserveren bij de eigenaars, ongeveer 150 euro goedkoper kunnen uitkomen, wat een besparing zou zijn van 33%. Met dat geld kan een mens al eens op restaurant gaan.

U mag het gerust weten, ik ben al aan het aftellen naar zaterdag. Dan vertrekken we naar aloude traditie (eigenlijk voor de tweede keer nog maar) met de tent naar de Vogezen, mannen onder elkaar, om ons fietsseizoen af te sluiten.

Het is niet dat ik het werk al terug beu ben na de zomervakantie, verre van zelfs, maar ik kijk er gewoon naar uit om een aantal dagen eens niets anders te doen dan te slapen, te eten en te fietsen. Leven op een heel ander ritme dan nu dus. Niets moet, alleen fietsen. Ver weg van alle drukte, geen mail, geen internet, geen telefoon, geen vrouw die vraagt om vanalles te doen (dat is niet waar hoor schat, ik schrijf dat hier maar om stoer over te komen). Rust en stilte, daar gaan we voor.

Het heeft er zelfs alle schijn van dat de weergoden ook goed gaan mee werken. Tot en met woensdag zouden de temperaturen zelfs boven de 20 graden kunnen uitkomen. Alleen ‘s nachts zou het wel eens bibberen kunnen worden. Maar dat kan verholpen worden met een dikke slaapzak. En eigenlijk hoort dat er wel bij. Back to basics wil dus ook zeggen koud lijden.

Maar eerst nog 5 dagen bugfixen maar daarna is het zo ver.

Aanschouw ons base camp bestaande uit enkel Quechua tenten waarmee we vier dagen vertoefden in de vogezen. Van rechts naar links ziet u vervolgens een Quechua 2″ (voor 3 personen) en Quechua Base Full en een Quechua Base. Helemaal links staat ook een Quechua tent, maar zeg nu zelf, ze valt toch een beetje uit de toon.

De rechtse tent was mijn slaapplaats, de groene gebruikten we om in te eten en ‘s avonds een DVD’tje te kijken en de grijze werd gebruikt als opslagplaats en om het droogrek te zetten waarop onze fietskleren konden drogen. Perfect dus voor een kort verblijf om te gaan fietsen. En het mag gezegd zijn, voor weinig geld heb je wel goede kwaliteit. Ik ga niet beweren dat het toptenten zijn – daarvoor heb ik niet genoeg kampeerervaring – maar waarvoor wij ze gebruikten was het zeker meer dan goed genoeg.

U moest trouwens eens weten hoeveel bekijks we hadden met onze opstelling. Al die camper en caravan kampeerders keken zich de ogen uit bij het zien ons base camp. Mede dankzij de Quechua tenten zijn het fantastische dagen geweest, daar in de Vogezen.

Staat sinds mijn laatste twee trips naar de Vogezen op mijn wishlist: een buitenverblijf ergens in de buurt van Xonrup-Longemer. Erg groot hoeft het allemaal niet te zijn. Twee slaapkamers, een badkamer, een keuken en een leefruimte meer heb ik niet nodig. En natuurlijk een tuintje met barbecue. U ziet, veel heb ik niet nodig.

Wat een prachtige streek is het daar toch. Ik ben er helemaal verliefd op geworden. Het liefst van al zou ik er elk weekend naar toe willen gaan en al fietsend genieten van het prachtige landschap en de (nog) ongerepte natuur en leven op een eigen ritme ver weg van alle stress.

Maar het zal nog niet voor onmiddellijk zijn. Tenzij ik het groot lot win of ergens een onbekende suikernonkel mij een gigantische erfenis nalaat. Maar binnen dit en 10 jaar hoop ik er toch iets te kunnen kopen. Moest het van mij afhangen, ik had al lang bij de bank gestaan om na te gaan wat er mogelijk is. Gelukkig is er mijn vrouw nog om mij met mijn twee voeten op de grond te houden en mij ervan te overtuigen dat we andere prioriteiten hebben.

Maar toch, ooit komt het ervan. Daar mag u van op aan.

En u, waar had u graag een buitenverblijf gewild?

Sinds gisteren zijn we terug van een deugddoende week Vogezen. Een uitgebreid verslag leest u binnenkort, maar ik wou toch al even laten weten dat ik verschrikkelijk fier ben op mijn vrouwtje.

Toen ik mijn Moozes fiets bestelde vond ze dat zij ook wel een nieuwe fiets kon gebruiken en zodoende bestelde we voor haar ook een fiets. Geen lichtgewicht racemachien maar een degelijke fiets afgemonteerd met shimano mtb versnellingen, een geveerde voorvork en magura remmen. Goed genoeg om van punt a naar b te rijden en om eens een langere fietstoch mee te maken.

Maar toen we in de Vogezen waren vond mijn vrouwtje dat rond het meer fietsen maar povertjes was en dus besloot ze om op maandag een poging te doen om de Col de la Schlucht vanuit Xonrupt-Longemer. Een mooie klim van 9 kilometer waarvan de eerste 7 rond de 4% ligt met een paar steilere stukjes. En ze is er in geslaagd. De eerste keer had ze nog niet het juiste ritme te pakken en draaide ze na een paar honderd meter terug, maar het karakter won het van het versnellingsapparaat en reed ze de klim tot boven uit. Ok, ze is onderweg een paar keer gestopt om te drinken, maar drinken en klimmen is best moeilijk als je dit niet gewend bent. En of je nu stopt of niet, je moet nog altijd even hard trappen om boven te komen.

Daarna heeft ze ook nog een viertal kilometer gedaan van de Hohneck waaronder het lastige stuk van 10%. Je moet het maar doen, zeker op een fiets van om en bij de 13 kilogram en zonder enige fietservaring. Bij deze dus nogmaals: schat, ik ben fier op jou!

Het profiel van de rit zag er trouwens als volgt uit en extra informatie over de rit is hier te vinden.

Lieve vriendjes, de komende week zal het hier extreem stil zijn. Dit komt omdat ik samen met mijn vrouwtje, kameraad T. en zijn vriendin een weekje aan de oevers van het Lac de Retournemer ga zitten om onze fietsconditie aan te scherpen.

Aangezien ginder geen internet zal zijn moeten jullie het hier maar doen met twee geschedulde blogposts van YCF nummerplaten.

Tot binnen een week.

Omdat ik dit jaar optimaal voor de dag wil komen op de Ventoux  gaan we gelijk de grote mannen op voorhand een stage doen om al te wennen aan het klimmen. Ideaal hiervoor zijn uiteraard de Vogezen. Mooie beklimmingen maar toch ideaal om op te trainen zonder zwaar in het rood te gaan.

En dus gaan we in de tweede week van Paasvakantie een weekje naar ginder, meerbepaald naar een huisje aan de oevers van het Lac de Retournemer op een boogscheut van Xonrupt-Longemer. Het grote voordeel hiervan is dat ik hier de weg nog min of meer kan van toen ik er in september was en we de eerste dagen dus al zeker deftig zullen kunnen rijden zonder verloren te rijden.

Uiteraard zal er ook wat gerust worden en om de vrouwen tevreden te houden ook nog andere activiteiten maar de focus zal voornamelijk liggen op fietsen. Zoals reeds gezegd om in de zomer in een zo goed mogelijk conditie naar de Provence te kunnen gaan.

Vorig jaar dacht ik dat ik met 2.000 kilometer in de benen voldoende zou hebben om de beklimming van de Mont Ventoux tot een goed einde te brengen. En we weten allemaal hoe dat afliep.

Dit jaar pak ik het anders aan. Om te beginnen zou ik graag tegen juli 5.000 km in de benen hebben en ik zal ook beter trainen. Daarom heb ik Het complete trainingshandboek voor de wielrenner van Paul Van den Bosch van onder het stof gehaald en ga ik de trainingsschema’s die hij opgeeft proberen te volgen. Dat wil zeggen dat er niet alleen meer kilometers zullen gedaan worden (zowel op de weg als op de rollen) maar ook dat ik vaker naar de Ardennen zal trekken om te trainen. Ook een weekje Vogezen in de Paasvakantie staat hoogstwaarschijnlijk op het programma en – voor de fun – (een stuk van) de Ronde Van Vlaanderen.

Hopelijk zal ik deze aanpak kunnen volhouden en zullen de resultaten navenant zijn.

Onze trip naar de Vogezen zit er op en was een succes. Uiteindelijk zijn het vier dagen geworden ipv vijf dagen en zijn we onmiddellijk erna terug naar huis gekeerd. De reden hiervoor was dat het te koud werd om nog met de fiets te rijden. De temperaturen lagen ‘s nachts al tegen het vriespunt en boven op de cols was het ook koud en zeker in de afdalingen was het niet meer te doen.

Maar we hebben vier fantastische dagen gehad. Op zaterdag hebben we al meteen een rit gedaan van 49,50 km en 1.395 hoogtemeters. Tijdens deze rit overwonnen we Col de la Schlucht en Col de Grosse Pierre. En we deden dit met een gemiddelde snelheid van 22,6 km/h.

Op zondag deden we een rit van 63,86 km met 1.452 hoogtemeters en reden we over Col du Bonhomme, Col du Bonhomme, Col du Louschbach, Col du Calvaire en Collet du Lac Vert. Deze laatste vier kregen we wel vlak achter elkaar waardoor het meer lijkt dat het is, maar het was toch een kleine 30 km klimmen in ̩̩n stuk. Daar kwam dan nog eens bij dat de wind het nodig vond om met onze voeten te spelen waardoor we Рhoewel we in een lus reden Рconstant de wind op de kop hadden. Hierdoor lag het gemiddelde om een miezerige 22,1 km/h.

Eerlijk is eerlijk, dus ik moet bekennen dat ik op dag 3 al een wrak was. Ik geraakte amper uit de tent en dus heb ik de derde rit niet meegedaan. En achteraf was ik er blij om want ze bleek loodzwaar te zijn.

Op dinsdag hebben we dan nog met twee man – de derde was op maandagavond al naar huis vertrokken – nog een kort ritje van 25 km gedaan rond het Lac de Xonrupt en richtig Gerardmer.

Het waren dus vier fantastische dagen die helemaal in het teken stonden van het fietsen. Onze dagen waren dan ook vrij eentonig. Opstaan, ontbijten, afwassen, fietsen, douchen, rusten, eten, afwassen, dvd kijken en slapen. Omwille van de koude keken we dvd lekker warm ingeduffeld met twee pullovers en een dikke jas aan. En rond 22h kropen we gelijk echte stoeren mannen onder onze dubbele slaapzak om te gaan slapen. En opstaan gebeurde pas rond 9h ‘s morgens. Wie zegt dat mannen alleen niet weten hoe hun te amuseren.

Volgend jaar gaan we zeker terug. Maar waarschijnlijk een weekje vroeger om wat beter (lees: warmer) weer te hebben. En de kans is groot dat ik voor ik op fietsvakantie ga in de zomer nog een weekendje naar daar ga om beter voorbereid te zijn.

Zoals eerder gezegd vertrekken we op 20 september naar de Vogezen. Maar eigenlijk is dat zowat het enige feit dat vaststaat. Nl. dat we vertrekken op 20 september. Voor de rest is het nogal carpe diem.

Als het in de Vogezen slecht weer zou zijn, bestaat de kans dat we verder naar het zuiden rijden. Zo ongeveer naar de buurt waar die ene berg ligt die ik toch graag nog eens zou doen vanuit die ene kant waar ik een maand geleden niet in geslaagd ben.

Of de Alpen, dat kan ook zijn dat we daar naar toe gaan. Of als het goed weer is, kan het zelfs zijn dat we na de Vogezen nog even verder zuidelijk rijden. Uiteraard ook naar die ene berg.

Het staat zelfs nog niet vast wanneer we terug komen. Dat kan variëren van woensdag tot zaterdag. U ziet, we zijn heel goed in het plannen maken. Wilde plannen, dat wel, maar het zijn plannen.

Eén ding staat dus zeker vast. We vertrekken 20 september. Ah ja, en we gaan fietsen, daar zijn we ook zeker van.