Wimblog

Zaterdag 3 april 2010 wordt een heroïsche dag. Duizenden wielertoeristen treden dan opnieuw in de voetsporen van de wielerhelden en rijden zelf hun Ronde van Vlaanderen. Zo staat het althans te lezen op de website van de Ronde van Vlaanderen.

Vorig jaar reed ik mijn eerste Ronde van Vlaanderen. En wat een gevoel was het toen  ik op De  Muur reed. Een fantastische ervaring. Maar wat zou ik dit jaar graag zelf echt heroïsch zijn. De Muur naar boven rijden met al een goede 230 kilometer in de benen. Dat is iets dat enkel voor de echte wielertoerist is weggelegd. De trainingsbeesten die week in week uit honderden kilometers afmalen. Die zich niet laten tegenhouden door wind of regen. Bijna elke dag zitten ze op hun fiets, af te zien met maar één enkel doel voor ogen. Om 6 uur ‘s morgens starten in Brugge om dan 260 kilometer later over de finish te rijden. Dat wil ik doen.

Maar dan zal ik snel terug mijn strak trainingsschema van onder het stof moeten halen. Om 260 kilometer te fietsen vrees ik dat je toch al een paar duizend kilometer in de benen moet hebben. Misschien moet ik mij gewoon meteen inschrijven. Impulsief en zonder na te denken. Dan heb ik een doel, iets om naar toe te werken. Iets waardoor ik, als ik een dag training wil overslaan, mij schuldig zou voelen. Een doel om te koesteren zodat ik na afloop een straf verhaal heb om te vertellen. Ik wil een held zijn! Ik denk dat ik het ga doen.