Wimblog

Het gebeurt niet vaak, maar als het gebeurt ben ik niet te beroerd om het toe te geven: ik had ongelijk!

Toen ik begin dit jaar schreef dat ik niet overtuigd was van het gebruik van winterbanden zat ik er dus lelijk naast.

Omdat ik een nieuwe auto heb, had ik ook recht op winterbanden. En eerlijk gezegd heb ik getwijfeld om er te laten zetten. Een hele winter lopen roepen dat winterbanden voor jeanetten zijn en dan een jaar later er zelf laten steken is op z’n minst discutabel te noemen. Maar kijk, ik heb mijn trots aan de kant gezet. Want ik wou toch wel eens laten zien dat het echt niet zo veel verschil maakt. En nu moet ik dus mijn woorden intrekken.

Nu de eerste sneeuw van deze winter gevallen is, kan ik zeggen dat winterbanden wel degelijk verschil maken. Bij iets te veel gas geven, slippen de wielen van mijn A4 nog steeds door – al ligt dit meer aan de auto dan aan de banden – maar het stoppen op sneeuw is echt een immens verschil. Proef-op-de-som-gewijs probeerde ik gisteren om stevig te remmen tegen een snelheid van 70 km/h op een ondergesneeuwde steenweg (mind you, er reed niemand in mijn buurt) en Ami kwam vlot tot stilstand zonder een schuiver van de wielen. Met dank aan de winterbanden.

Ook bij het rijden voel ik dat de banden meer grip hebben dan gewone banden. Met de vorige auto moest ik er niet aan denken om 70 km/h te rijden, al was het maar om de banden te testen. Maar nu ging het dus vlot. En dus kom ik op een punt waar ik wel bij blijf: winterbanden zorgen voor een vals gevoel van veiligheid.

Toegegeven, de grip is beter dan met een gewone band, maar dat wil niet zeggen dat het rijgedrag niet aangepast dient te worden. En omdat je met winterbanden minder het gevoel hebt dat het alle momenten fout kan gaan, lijkt het me niet onmogelijk dat mensen minder snel aangepast zullen gaan rijden.

Conclusie, winterbanden maken wel degelijk een verschil, maar dan wel in combinatie met aangepast rijgedrag.

Toen in december de eerste sneeuwvlokken vielen was ik blij als een kind, want ik heb dat graag, sneeuw. Niet om op een plank of twee laten van een berg naar beneden te scheuren, maar wel om in te wandelen of gewoon naar te kijken. Wat is er nu mooier dan moeder natuur bedekt onder een wit laagje badend in zonlicht onder een blauwe hemel met hier en daar een zacht wolkje.

Verschillende keren ben ik er op uitgetrokken, gewapend met mijn fototoestel, om te kunnen genieten van al die pracht die de winter ons kan bieden. Warm aangekleed door centimeters verse sneeuw stappen om daarna moe maar voldaan opnieuw op temperatuur te komen in aangenaam gezelschap. Dat is voor mij het ultieme wintergevoel.

Zelfs de bijhorende verkeersellende heb ik er met plezier bijgenomen. Ik heb dan ook maar slechts één enkele keer in de file gestaan. Een kleine prijs die ik graag betaal. Maar ondertussen is het wel genoeg geweest. We zijn al halfweg februari en opnieuw ligt er sneeuw. We hebben zelfs de koudste januari in 25 jaar achter de rug? Moet de aarde trouwens niet opwarmen volgens allerhande specialisten? Waar blijft het ons beloofde Middellandszeeklimaat? Sneeuw blijft mooi, maar zoals alles graag met mate.

De reden van mijn plotse afkeer van sneeuw hoor ik u vragen? Toen ik gisteren eens mijn trainingslogboek van dit jaar vergeleek met dezelfde periode van vorig jaar werd ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. 110 km minder gereden tot nu toe. En de oorzaak moet niet ver gezocht worden. Slechts 4 ritten heb ik dit jaar op de weg gereden. Twee weekends op 7 weken. Een mens zou voor minder verlangen naar de lente.

Met nog ongeveer 6 weken te gaan voor de Ronde van Vlaanderen begint het nu toch een beetje spannend te worden. Ok, ik heb altijd nog een plan b waarbij ik de kleine toer van 160 km rij, maar dat zou wel een beetje falen zijn. Langs de andere kant, 260 km rijden zonder de goede basisconditie zou misschien de rest van mijn seizoen kunnen hypothekeren. Afwachten dus en hopen op beter weer zodat ik de kilometers tijdens het weekend kan opdrijven.

Maar een ding is zeker! Volgend jaar ga ik mijn seizoen voorbereiden op Mallorca of Spanje, net zoals de grote jongens. Nu alleen nog een sponsor vinden.

Toen dik drie weken geleden de eerste sneeuw naar beneden dwarrelde en de Belgische wegen en het verkeer erop ontaarden in één gigantische chaos, was het er meteen boenk op. Via Twitter, Facebook en zelfs IRL begonnen mensen spontaan te praten over hun winterbanden.

Of ze waren ongelooflijk blij dat ze winterbanden hadden of ze beklaagden het zich dat ze nog geen winterbanden hadden laten steken. Om de zoveel auto’s was er wel eentje waarvan de bestuurder er zeer teverden uitzag. Waarschijnlijk een trotse bezitter van winterbanden. “Hooray voor winterbanden.” kon ik ze ingedachten horen roepen. “We staan er evenzeer in de file, maar wel veel veiliger!”

Ik heb het zelf niet zo op winterbanden. Het zal u dan ook niet verbazen dat mijn A3 nog steeds geschoeid is met gewone, maar wel oerdegelijke banden. Wat mij betreft zijn winterbanden gewoon een uitvinding van de industrie om extra inkomsten te vergaren. Kom, we maken de mensen wijs dat ze zonder deze banden de winter niet doorkomen. En het werkt blijkbaar.

Maar maakt de winterband dan echt het verschil? Ik heb eens geprobeerd aan verschillende trotse winterbandeigenaars te vragen wat er nu precies zoveel beter is aan een zo’n band, maar verder dan een ‘ge moet daar eens mee gereden hebben om het verschil te voelen’ kwamen de meesten niet. Doorslaggevende argumenten kan zoiets bezwaarlijk noemen.

Het enige waartoe een winterband zou kunnen leiden is een vals gevoel van veiligheid. “Het heeft dan wel gesneeuwd, maar we hebben winterbanden. Veel kan ons er dan niet gebeuren”. En weg zijn ze.
Terwijl gezond verstand, voldoende afstand houden en een aangepaste snelheid rijden ruim voldoende is om de gure wintermaanden vol ijzel en sneeuw zonder ongelukken door te komen. En bovendien een pak goedkoper.

Maar zoals altijd is de mens makkelijk om de tuin te leiden. Kleurrijke grafieken en blinkende cijfertjes maken duidelijk dat winterbanden de enige kans zijn om zonder kleerscheuren door ondergesneeuwde wegen te ploegen, dan moet het toch waar zijn. En dus hollen we in grote getalen naar de plaatselijk bandencentrales om toch maar zo snel mogelijk superveilig rubber onder onze wagen te hebben. En niemand die er over nadenkt. En zo wordt de mensheid weer herleidt tot een bende kuddedieren zonder enige vorm van kritisch denken.

Update:
Na zelf met winterbanden gereden te hebben, moet ik toegeven dat ze wel degelijk verschil uitmaken.