Ik beken, ik ben een administratieve kluns. Rekeningen betalen, formulieren invullen, facturen maken (vroeger toch), … het is allemaal niet aan mij besteed. Om de een of andere reden slaag ik er niet in om het geregeld te krijgen. Het is zeker niet dat ik van slecht wil ben. Luiheid heeft er misschien meer mee te maken. Of ligt het gewoon aan het feit dat ik een chaotisch persoon ben. Maar in elk geval, moest mijn vrouw het niet allemaal voor mij regelen, het kwam niet goed.

Neem nu mijn operatie aan mijn knie van een paar maanden geleden.

Een maand of twee naar mijn operatie kreeg ik een paar facturen van het ziekenhuis in Tienen. Vreemd, dacht ik bij mezelf. Hadden die niet naar DKV opgestuurd moeten worden? Mijn DKV verzekering is één van de vele voordelen die ik geniet bij mijn werkgever en bijzonder handig voor iemand die vaak onder het mes moet.

Van de voorgaande operaties kreeg ik nooit een factuur en dus telefoneerde ik naar DKV. Hun nummer stond gelukkig op het papier dat ik in het ziekenhuis meegekregen had en dat ik naar hun moest faxen binnen de twee dagen na mijn operatie. En dat had ik gedaan. Op de dag zelf.

Ik krijg een medewerker van DKV aan de lijn en vertel wat mijn probleem is en hij vraagt mijn polisnummer. In de veronderstelling dat dit wel op het papier dat ik gefaxt had zou staan ging ik op zoek. Maar het nummer stond er niet op, dus gaf ik hem het nummer dat op mijn DKV kaard stond.

“Ah dat klopt mijnheer”, zei de man van DKV, “wij hebben inderdaad een papier van u ontvangen, maar…”

En net op dat moment valt mijn oog op het formulier. Het ziekenhuis had op het papier wel een klever geplakt met mijn gegevens, maar al de rest van het formulier was niet ingevuld. M.a.w. ik had een zo goed als blanco formulier naar DKV gestuurd. Buiten mijn naam was er niets dat mij kon linken aan een eventuele operatie. Geen wonder dat ik de facturen kreeg van het ziekenhuis. Gelukkig zijn ze bij DKV heel behulpzaam en mocht ik de facturen naar hun doorsturen en zouden zij alles wel in orde brengen.

Ik hou mezelf voor dat het aan de narcose lag, dat ik met een suffe kop het papier blanco heb doorgefaxt, maar eerlijk gezegd ben ik er zeker van dat het gewoon aan mij lag. Want ook met de mutualiteit was ik niet echt in orde. Maar hier kan ik misschien gebrek aan informatie inroepen als excuus.

Ik ben namelijk 6 weken thuis geweest in ziekteverlof. De eerste 4 weken ben ik gewoon doorbetaald door mijn werkgever, maar de laatste 2 weken stond ik op de ziekenkas. Alleen had ik daar nog niets van gezien. Bleek nu, dat ik daarvoor een papier had moeten invullen en opsturen, binnen de x dagen na mijn ziekenhuisopname. Maar ik wist het dus niet. Achteraf gezien lijkt het ook logisch, maar niemand had het mij ooit gezegd.

En dus ben ik blij dat mijn vrouw er is. Niet enkel daarvoor uiteraard, maar dankzij haar raken de rekeningen betaald en vlot de administratie thuis toch een beetje. Op mijn eentje zou het mij nooit lukken.