Afgelopen weekend zaten we Belgische kust. Ten eerste om eens uit te waaien en wat uit te rusten en ten tweede om foto’s te nemen voor de volgende evaluatie voor de avondschool. Het onderwerp was dit maal landschap.
Veel ken ik nog niet van fotografie, maar ik had al wel gelezen in de boeken van Scott Kelby dat lanschapsfoto’s het best gemaakt worden bij zonsopgang en -ondergang. En waar kan je daar beter voor terecht dan aan de kust?
Ik had al volledig in mijn hoofd hoe ik de foto zou opbouwen en wat ik wou uitbeelden en dus was het plan om op zaterdagavond eerst te gaan fotograferen op het strand en dan de innerlijke mens te gaan versterken. Maar ondanks wat ik op het internet gelezen had bleek om iets voor acht nog veel en veel te klaar te zijn. Dan maar eerst eten met het risico dat het te lang zou uitlopen en er geen licht meer zou zijn. Wat uiteraard ook gebeurde. Maar het eten was wel lekker.
Gelukkig kon ik mijn vrouw stiekem overtuigen dat een stevige strandwandeling enorm goed is voor de spijsvertering en dus trokken we toch nog naar het strand. Veel verder dan de vloedlijn hebben we echter niet gewandeld want daar vond ik de ideale plaats om mijn statief op te zetten en toch een poging te ondernemen voor die ene perfecte foto die mij een uitstekende beoordeling zou opleveren.
Maar het compleet gebrek aan natuurlijk licht speelde mij parten en onderstaand probeersel is het enige dat ik die avond kon registreren. En dit is niet echt wat ik in mij gedachten had. Maar niet getreurd, er was nog altijd de zonsopgang op zondag.
En dus trok ik zondagmorgen vol goede moed omstreeks 7 uur opnieuw richting strand. Het doel? Toch nog proberen om die ene prachtigefoto te maken met het opkomende zonlicht. Ook nu had ik in het begin iets te weinig licht om die foto te nemen die ik in mijn hoofd had, maar nu was dat een minder groot probleem. Het voordeel van een zonsopgang is namelijk dat als je gewoon eventjes wacht, het licht vanzelf wel komt.
Om de tijd te doden en om al spelenderwijs mijn toestel beter te leren kennen begon ik toch maar al wat foto’s te nemen. En zoals de avond ervoor kon ik met de lichten op de dijk en een lange sluitertijd toch nog wat beeld vastleggen, maar ook nu was het weer niet wat ik wilde.
Omdat het licht stilaan beter werd, besloot ik om nog even verder te prutsen en dan te gaan voor die foto die al de hele week in mijn hoofd zat. En net nadat ik een foto genomen had van op een golfbreker vond mijn EOS het nodig om de meest ongewilde boodschap ever te tonen: verwissel accu/laadt accu op. En dus werd dit mijn laatste foto van de morgen.
In een ultieme poging ging ik snel nog naar de bakker en mocht ik mijn batterij daar even opladen terwijl ik in het appartement achter geld ging. Maar helaas, toen ik een dik kwartier later met een iets minder lege maag en batterij opnieuw op het strand stond bleek het alweer veel te klaar te zijn om te realiseren wat ik in gedachten had. Er zal dus niets anders opzitten dan volgend weekend opnieuw in mijn – nu al zeer strakke – planning een moment in te lassen om aan de kust foto’s te gaan nemen.
U ziet, ik heb dus nog een lange weg af te leggen en heel veel te leren. En ik moet ook dringend reserve batterijen aanschaffen. Ik zou ook kunnen zorgen dat mijn batterijen van de avond voordien volledig opgeladen zijn, maar het spreekwoord van de ezel en de steen gaat jammer genoeg niet op voor mij. Ik heb het gegarandeerd opnieuw voor.
Trouwens, voor de mensen die wel iets van fotografie kennen, de foto’s hierboven zijn op geen enkele manier hoe dan ook bewerkt. Voor de cursus moeten we de foto’s afgeven zoals ze uit het toestel komen en dus laat ik mijn mindere foto’s hier dan ook maar onbewerkt zien.
Loading ...
Recent Comments