Wimblog

Hoewel ik nog maar bijna een jaar bij mijn huidige werkgever ben, ben ik de laatste tijd aan het nadenken over mijn toekomst. Dit moet je natuurlijk doen, anders dreig je ter plaatse te blijven trappelen.

Het project waar ik nu aan werk is een Siebel supportproject. Maar op zich heeft het weinig met Siebel te maken. De calamiteiten die zich voordoen kun je moeilijk uitdagend noemen om op te lossen. Het voelt aan als bandwerk. Ontwikkeling in Siebel is niet aan mij en mijn collega’s besteed. Die gebeuren door het developmentteam – waar wij ook graag deel van zouden uitmaken maar om de een of andere reden kan dit dus niet.

Veel calamiteiten komen er op een dag niet voor. De rest van onze tijd vullen we dan met administratieve taken. Veel administratieve taken. Het maken van launchscenario’s voor zaken die in productie gebracht moeten worden. Hiervoor moeten tig groepen hun goedkeuring geven wat onvermijdelijk leidt tot het constant telefoneren naar deze mensen etc.

Een gesprek dringt zich op. Een gesprek om te vragen welke richting dit project uitgaat en hoelang wij mee deze richting moeten uitgaan. Het contract voor het project loopt 3 jaar. Er is van in het begin gezegd dat wij dit geen 3 jaar zouden hoeven te doen. Er is ook van het begin gezegd dat we dit zeker geen 3 jaar zouden willen doen. Maar welke garanties hebben we (ik) nu? Hoe ziet de toekomst van Siebel eruit binnen het bedrijf?

Begrijp me niet verkeerd. Ik werk heel graag voor mijn werkgever. Het is een zeer goede werkgever, daar heb ik absoluut geen klagen van. Maar het project waar ik opzit steekt me tegen. Ook het vele weekendwerk. En het feit dat er soms zomaar van uitgegaan wordt dat wij altijd aanwezig kunnen zijn. En de weekends dat we moeten aanwezig zijn, bestaan soms uit niets meer dan aanwezig zijn.
Overuren zijn natuurlijk mooi meegenomen, maar als je ze alleen kan opnemen in de vorm van recuperatie wordt het minder aantrekkelijk. Zeker als je niet altijd verlof kan nemen omdat er te weinig mensen op het support project zitten. Ik kijk al op tegen de kestvakantie en meer bepaald naar de week tussen Kerst en Nieuwjaar. Elk van ons gedrieën zal verlof willen nemen, maar er zal minstens 1 iemand op het project moeten zijn. Wie gaat de pineut zijn? Wie gaat er geen verlof kijrgen? Geen idee eigenlijk.

Nu ik éénmaal van Siebel geproefd heb, zou ik heel erg graag verder doen met Siebel. Maar er zitten geen projecten voor Siebel in de pipeline, terwijl bij andere bedrijven verschillende Siebelprojecten lopende zijn en in de pipeline zitten. Zoveel zelfs dat deze bedrijf volop aan het aanwerven zijn.

Het gras is niet altijd groener aan de andere kant van de heuvel. Maar de kans bestaat dat het wel zo is. Hoe kom je dit te weten? Door met anderen te praten. Maar je kan niet alles uitsluiten. Soms moet je een risico nemen. Wanneer beslis je wanneer je dat risico wilt nemen? Op basis waarvan?

Veel vragen komen naar boven. Nadenken en rondvragen is dus wat ik ga doen de komende dagen/weken. Maar bovenal ga ik ervoor zorgen dat het werk dat ik nu moet doen, goed doe, zodat ik nergens op kan afgerekend worden. We hebben tenslotte nog altijd een groot eergevoel.