Wimblog

Eén van de dingen waar ik mij het meeste aan erger is traagheid. Bij mij moet het vooruit gaan. Treuzelen is verloren tijd. Snel moet het gaan. En liefst héél snel.

Aanschuiven aan de kassa? Niets voor mij, vandaar dat ik zelden ga winkelen. In de file staan om op mijn werk te geraken. Dan nog liever op een onmenselijk uur opstaan om sneller dan toegestaan naar het werk te rijden. Net zoals de trein nemen, veel te veel getreuzel. Allemaal niet aan mij besteed. Misschien dat ik er binnen een paar jaar anders over denkt, maar nu voel ik mij er goed bij, als het vooruit gaat.

Maar de ergste soort traagheid is degene waarbij iemand iets niet snapt als ik iets uitleg. Als iemand mij iets komt vragen en ik leg het uit heb ik graag dat hij/zij het van de eerste keer begrijpt. Ok, zelfs ik ben niet perfect en het kan voorkomen dat ik het slecht/verkeerd heb uitgelegd en dat daardoor de ontvangende persoon het niet gesnapt heeft. Geen probleem dan. Dan leg ik het anders en beter uit zodat hij/zij het wel snapt.

Maar als ik er zeker van ben dat ik het de tweede keer wel goed heb uitgelegd en ze snappen het nog niet, dan begin ik mij te ergeren. Ik zal het dan opnieuw uitleggen maar de ergernis zal er vanaf druipen. Gewoon even luisteren als iemand je iets uitlegt is echt niet zo moeilijk.
Ik probeer het dan ook zelf te doen. Maar vooraleer ik iets vraag, probeer ik eerst zelf om de oplossing te vinden. Want dat is nog steeds de beste methode om iets bij te leren. Zelf de oplossing zoeken. De volgende keer dat je tegen een soortgelijk probleem loopt weet je tenminste nog hoe je het hebt opgelost. Terwijl als je het aan iemand gevraagd hebt, de kans groot is dat je het weer aan die persoon gaat vragen.

Hatelijk.