Wimblog

Rudy is helemaal verslingerd aan auto tuning. Fier draagt hij de colors van – het ondertussen ter ziele gegane – Black Cobra Tuning. Tuning is voor Rudy meer dan een hobby, het is een levenstijl. Mijn vrouw ziet er goed uit, dus mijn auto moet er ook goed uitzien, proclameert Rudy aan al wie het horen wil.

Blinkend van trots toont hij zijn uitgebouwde wagen: bumpers van een paar honderd euro het stuk, tweedehands geanten die hij voor een prikje heeft gekocht. Neon verlichting in de koffer die automatisch uitgaat als hij het kofferdeksel sluit, state of the art materiaal met andere woorden. Als Rudy het zo even uitrekent komt hij toch aan een goede 1.400 euro. Het kan ook meer zijn want Rudy kan niet zo goed rekenen.

Bijna was Rudy professioneel kunnen gaan. Met een sponsor en al. Als herinnering aan die samenwerking staat er nog steeds een deel van de naam van de sponsor op Rudy’s wagen. De sponsoring ging echter niet over centen of materiaal. Nee, Rudy kreeg tatoeages in ruil voor een streepje reclame. Want tatoeages zijn ook een vorm van tuning. Gelukkig heeft Rudy grote spierballen waar veel inkt op kan, zo heeft hij het maximale uit zijn sponsordeal kunnen halen.

Het vervult Rudy trouwens ook met trots dat zijn dochter, een tienermoeder in spé, al op 15-jarige leeftijd aan iedereen verkondigt dat haar eerste auto ook onmiddellijk een getunede bak moet worden. Zoveel interesse van zijn dochter in zijn hobby zet Rudy aan het denken, tuning zit in de genen. Het is alleen nog wachten op een wetenschappelijk onderbouwde studie om dit te bevestigen, maar vanuit verschillende universiteiten horen we dat men er aan werkt.

Maar zoals gezegd, tuning is een dure hobby. En daarom is Rudy dan ook blij dat u en ik belastingen betalen. Rudy is namelijk werkloos, maar dankzij zijn werkloosheidsuitkering kan hij zijn hobby beoefenen. Want zonder tuning zou Rudy geen dragelijk leven hebben. En dat wensen we natuurlijk niemand toe.

Maar gelukkig is er hoop. Dankzij het OCMW kan Rudy een workshop solliciteren volgen. Want eigenlijk wil Rudy wel werken. Want meer verdienen is meer centjes te spenderen aan een speciale calibrabumper. Hoofden zullen draaien als Rudy naar de Lidl gaat om een sixpack Carapils. Had Black Cobra Tuning nog bestaan, Rudy zou er de top dog geweest zijn.

Dankzij mensen zoals Rudy blijft er rond het hele tuning gebeuren een zweem van marginaliteit hangen. Toegegeven, er zitten soms pareltjes tussen, maar als u op een zomerse zondag per ongeluk op een bijeenkomst of treffen, zoals het binnen de scene noemt, terecht komt zal u merken dat het gemiddelde IQ er met moeite de som van de maat van de wielen onder de wagens overtreft. Maar dan mag u zeker het reservewiel niet meetellen.

De woorden Johny en Marina komen spontaan naar boven borrelen als ik zo’n auto zie. En ergens vind ik het wel zonde. Want toegegeven, ik had mijn eerste autotje, een Opel Corsa C, ook graag opgesmukt. Ik heb zelfs even in een club gezeten. Maar ik ben er al snel weer uitgestapt. En wel om bovenstaande reden. Een jeugdzonde van mijn kant, meer was het niet.

Is het een vorm van escapisme? Ontsnappen aan de mistroostigheid van hun bestaan? Zich eventjes beter voelen dan de rest als ze de prijs voor beste tweedehandse bumper in ontvangst mogen nemen. Maar wie ben ik om die mensen hun plezier niet te gunnen. Want plezier beleven ze zeker als ze op maandag tijdens de koffiepauze in de beschutte werkplaats of op de workshop solliciteren zich heel even god kunnen voelen wanneer ze vertellen welke beker ze op zondag mee naar huis hebben kunnen nemen.

En voor degenen die niet winnen is het wachten op de volgende werkloosheidsuitkering om toch maar dat extraatje aan hun auto te kunnen geven zodat zij volgende keer op het hoogste schavotje staan. En als er dan nog geld overblijft, kan er naar de Lidl gereden worden om brood te kopen. Met hesp, want Nutella choco past niet binnen het budgetbeheer.

Wim Blog autotuning, OCMW, tuning, werkloosheidsuitkering