Wimblog

Van de hemel naar de hel: dit beschrijft mijn gemoedstoestand van gisterenavond.

Eigenlijk had ik op de cursus persoonscontrole, maar de finale van de Champions League was te belangrijk om te missen. Te meer omdat ik onvoorwaardelijke supporter ben van Arsneal. Ik had heel erg graag de finale bijgewoond maar vermits het uitverkocht was, moest ik op tv volgen.

Het zag er allemaal goed uit. Arsenal nam een zeer goede start en Barcelona kon er niets tegen in brengen. Maar toen Lehman een rode kaart kreeg, was mijn vreugde al heel wat minder.

Dit sloeg weeral helemaal om toen Arsenal op 0-1 kwam dankzij een erg mooi kopbal doelpunt.

De rest van de match was ik te nerveus om mij neer te zetten maar het onvermijdelijke gebeurde. Arsenal kon de man-meer situatie van Barcelona niet meer aan en slikte twee tegendoelpunten. Weg droom, weg beker met de grote oren. De verslagenheid was groot.

Vanmorgen stond ik op met een wrang gevoel. Ik weet het, het klinkt belachelijk, maar het deed me iets. Nu ga ik verder treuren over een gemiste kans.