Wimblog

Beste Veerle Malschaert,

Ik moet u bedanken. Na het lezen van uw ergernissen in P-magazine hebt u mij tot inkeer doen komen. Uw zeer terechte ergernissen hebben mij het licht doen zien. Aangezien ik deze open brief op mijn blog schrijf, had u al wel kunnen raden – als intelligente vrouw zijnde – dat ik het over uw ergernis over bloggers had.

Sta me doe, lieve dame, dat ik de anderen die P-magazine niet kopen even op de hoogte te sttellen door u te citeren.

Mijn boodschap aan bloggers: get a life! Die gasten komen naar comedy kijken, kennen daar geen bal van, maar zetten wel ongevraagd hun mening op hun site. Denken ze nu echt dat iemand op hun mening zit te wachten? En hebben die niets beters te doen? Die worden daar niet eens voor betaald. Wie zijn dat trouwens? Gefrustreerde would be comedians? Gasten die graag iets zouden doen, maar niet durven en dus maar liever achter hun pc blijven zitten? Ga toch op café man; doe iets.

Veel van die bloggers zetten hun dagboek online. Ja, ge zijt vandaag opgestaan. Ja, ge hebt uw planten water gegeven. Maar wat kan ons dat schelen? Waarom wil iedereen tegenwoordig per se alles met iedereen delen? Aan al die gefrustreerde bloggers: fuck off! en hou uw bakkes!

In eerse instantie voelde ik mij door u – spreekwoordelijk dan – in het kruis getast. Ik voelde de drang om mij te verdedigen op de enige manier die ik kan gebruiken, door te bloggen. Maar toen ik er over nadacht moest ik toegeven dat u gelijk heeft. Ik ben de meeste van mijn blogpost gaan nalezen en inderdaad, ze zijn totaal nutteloos. Laat staan dat iemand anders er iets om zou geven wat ik gedaan heb, ga doen of zelfs nog maar denk.

Ik vraag me wel af wat ik nu ga doen met alle tijd die ik krijg door niet meer te bloggen. Misschien wel een acteercursus volgen. Wie weet wordt ik wel een bekende kop en kan ik ook in de boekskes mijn ergernissen gaan ventileren. En wie weet besef ik zelfs wel dat dat niet voldoende is en vraag ik de fotograaf van dienst of hij er een bezwaar tegen heeft als ik mijn tetten zo goed als volledig laat zien – kwestie van de aandacht af te leiden van mijn gebrek aan inhoud. Wel jammer dat ik geen vrouw ben, anders zou dit zeker een fijn plan geweest zijn.

Of, als ik beroemd ben en alle avonden in prime time op TV te zien ben kan ik misschien mijn dankbaarheid tegenover alle kijkers van mijn tv-programma tonen door te zeggen dat ze licht mentaal gehandicapt zijn, dat zorgt er zeker voor dat ik succes ga blijven hebben en het trekt zeker volle zalen voor mijn eerste solo voorstelling als komiek. En daarna Google ik mezelf om te kijken wat die losers van een bloggers over mij schrijven en kan ik hen daarna lekker te kakken zetten in een interview.

Strak plan lijkt me. Dus laat ik maar stoppen met bloggen, zodat u – de immer geweldige Veerle Malschaert, een ergernis minder heeft. Om mij hoeft u uw slaap dus niet meer te laten. Wel spijtig eigenlijk, want vandaag was het juist een spannende dag. Ik ben namelijk opgestaan en ik heb al mijn planten water gegeven. Jammer dat ik er nu niet meer over kan bloggen.

Met vriendelijke groeten,
Een ex-blogger.