Wimblog

Lang geleden dat ik nog eens een portier verhaal vertelt heb. Wat er zaterdag gebeurde is echter geen straf verhaal, maar eerder een manier van hoe mij toch te amuseren met een vervelend iets.

De fuif waar ik zaterdag moest werken was verplicht van een rookverbod in te voeren wegens gehouden in de sportzaal van de lokale basisschool. Eerlijk gezegt heb ik een dubbel gevoel over het rookverbod op fuiven. Het voordeel is dat mijn kleren niet minder stinken en ik ze de dag erna nog kan aandoen om te werken. Het nadeel is echter dat ik de mensen er op attent moet maken dat er niet mag gerookt worden.

Hiervoor zijn echter verschillende aanpakken. Een slechte aanpak zou zijn om fars te zijn tegen mensen die roken en je er in op te winden en ze eventueel (hardhandig) te verwijderen uit de zaal. Maar dit is omwille van meerdere redenen geen goede methode. Je creëert er een vijandige sfeer mee waarin het moeilijk werken is. Je jaagt je constant op en iemand verwijderen omwille van het roken van een sigaret is nogal een zware sanctie.

Dan vond ik mijn aanpak van zaterdag toch net dat ietsje beter. Telkens als ik iemand zag roken, wees ik hem of haar erop dat het niet toegelaten was en vroeg ik om de sigaret te doven of beneden te gaan roken. Hieraan werd gevolg gegeven, maar tien minuten later had dezelfde persoon alweer een nieuwe sigaret opgestoken. Hoewel er wel een paar mensen waren die de moeite namen van naar buiten te gaan om te roken, waren er toch genoeg mensen die telkens een sigaret opstaken.

In plaats van mij eraan te ergeren telkens is dit zag, legde ik de mensen mijn ‘spelregels’ uit. Ze mochten roken op eigen risico, maar als ik het zag, moesten ze hun sigaret op de grond gooien en uitdoen. En verbazingwekkend genoeg bleek bijna iedereen zich hieraan te houden. Omdat er niet erg veel volk in de zaal was, herkende ik bijna iedereen en volstond het vaak om even op de schouder te tikken als ik zag dat iemand aan het roken was. En bijna altijd werd de sigaret met de glimlach uitgedaan. En zelfs mensen in de omgeving doofden hun sigaret als ze zagen dat iemand anders het moest doen.

Een volledige sigaretvrije fuif hebben we dus niet gehad, maar het ontraadde de mensen natuurlijk wel om een sigaret op te steken. En bij degenen die het risico wel namen was het soms zelfs aangenaam om ze erop te wijzen. Zo zie je maar dat een vriendelijke aanpak een aangename sfeer kan creëeren waarin wederzijds respect hoogtij viert.