Wimblog

Gisteren kreeg ik in de namiddag telefoon van een voor mijn onbekend nummer. Volgend gesprek speelde zich af:

B: Goededag mijneer, ik heb hier twee colli’s van firma xxx voor u.
W: Ah, dan mag u aanbellen op nummer 122 en zij zullen dat voor mij in ontvangst nemen en aftekenen.
B: Ik heb daar al aangebeld, maar er komt geen reactie. Ik denk dat er niemand thuis is. Is er misschien ergens een plaats waar ik de colli’s veilig kan achterlaten.
W: Weet u, achteraar zijn drie garageboxen, de middelste daarvan is los, zet u alles daar maar.
B: Ok, met wie spreek ik trouwens?
W: Met Wim Van den Eynde.
B: Dus ik mag gewoon aftekenen met Van den Eynde?
W: Geen probleem. En bedankt trouwens.
B: Graag gedaan, prettige dag nog.

Heb ik nu te veel vertrouwen in de mensen als ik zoiets toelaat? Voor hetzelfde geld was die mens gaan lopen met mijn colli’s en had ik geen verhaal gehad. Maar eerlijk gezegd ga ik toch liever uit van het goede in de mensen. Want nu was iedereen gelukkig. Die mens had zijn werk gedaan en moest niet nog eens terug komen en ik had mijn bestelde goederen. Een win-win situatie dus. Die mens heeft dat goed gedaan.