Werkritme
Voila, na 7 weken van thuiszitten en niets doen zitten we weer in het werkritme.
De overgang van uitslapen tot halverwege de dag naar opstaan om 4h45 – volgens sommigen nog steeds midden in de nacht – ging vrij vlot en ging niet gepaard met nevenwerkingen zoals half in slaap de middenberm schrapen of rode lichten negeren door een slaapgebrek. Tot tweemaal toe ben ik veilig en wel in Brussel geraakt.
De collega’s op het werk waren ook uitermate tevreden dat ik terug was. Ik denk dat ik zelfs een beetje gemist ben geweest. Ik had toch de indruk dat alles weer een beetje vlotter ging nu ik terug was. Niet dat het zonder mij vierkant draaide, maar – nu we toch in de wielen-metafoor zitten – het draaide er toch wel een beetje als een wiel met een kleine slag in. Maar nu zijn al hun problemen opgelost want ik ben terug. En daar is iedereen blij mee.
Ik ben benieuwd hoe lang het weer gaat duren eer ze mij weer te druk vinden. Gelukkig voor hen is het deze week een korte week. Dat geeft ze tijd om er terug aan te wennen zonder een overdosis Wim over zich heen te krijgen. 
Maar stiekem vinden ze het toch allemaal fijn dat ik terug ben. Daar ben ik zeker van.
Toch een lekker gevoel, als blijkt dat je toch gemist bent. Voor jou ook mooi om in een korte week terug te beginnen. Effe wennen en weer uitbollen.
En ik ben er zeker van dat jij ook blij bent om terug te mogen zijn. En inderdaad, het doet wel iets met eens mens als hij gewaardeerd wordt.