Wimblog

Gisteren is mijn kameraad (en tevens getuige op mijn trouw) met wie ik de Ventoux ga bedwingen deze zomer geopereerd. Niet te ernstig, maar toch ernstig genoeg om hem een bezoekje te brengen.

Maandag was hij binnen gegaan en gisteren (dinsdag) moest hij onder het mes. Omdat hij in het ziekenhuis van Bonheiden ligt wou ik hem gaan bezoeken nadat ik naar de fitness geweest was. Toen ik rond 19h toekwam op zijn kamer lag daar enkel iemand die niet mijn kameraad was. Die wist mij te vertellen dat mijn kameraad nog op recovery lag en dat zijn vriendin en zijn moeder met de dokter aan het praten waren.

Ik besloot even te wachten in de wachtkamer met de Humo. Een 20-tal minuten later besloot ik nog eens te gaan kijken op zijn kamer. Ondertussen waren zijn vriendin en moeder terug op de kamer maar van mijn kameraad nog geen spoor. Zijn vriendin wist me te vertellen dat het nog wel een tijdje ging duren. Vermits het bezoekuur maar tot 20h was vroeg ik of het geen probleem zou zijn moest ik iets langer blijven. Maar dat kon geen kwaad naar het schijnt.

Rond 22h is hij dan op de kamer toegekomen, nog helemaal weg van de verdoving. Ik ben dan nog een tijdje gebleven maar niet erg lang omdat hij constant terug in slaap viel en het natuurlijk het beste was dat hij rustte. Ik weet niet of hij vandaag nog gaat weten of ik daar geweest ben, maar ik had toch de indruk dat hij het gisteren wel besefte. Zijn vriendin verklaarde mij trouwens zot dat ik zo lang ben blijven wachten maar wat voor kameraad zou ik nu geweest zijn moest ik niet zijn blijven wachten. Vanavond ga ik terug om te horen hoe hij het stelt.